Chapter 2 – At the Bar

<

>

Hindi ko alam kung paano ako nakarating dito. Basta naglalakad na lang ako papasok sa isang bar na madalas ko lang nadadaanan. The Silver Moon Bar. Neon lights sa labas, half-dead na yung sign pero parang bagay naman sa mood ko: wasak at nagf-flicker.

Pagpasok ko, sinalubong ako ng amoy ng alak at tunog ng bass na parang gusto kong sakyan, para takpan ang lahat ng ingay sa utak ko. Mga taong nagtatawanan, nag-iinuman, may mga couple na naglalaplapan sa gilid. Ako naman? Naglakad diretso sa counter, parang automatic na gumalaw yung mga paa ko.

“Isang whiskey” sabi ko agad sa bartender, halos hindi ko na narinig yung sarili ko sa lakas ng music. Napataas siya ng kilay pero nag-abot pa rin.

Hindi ko alam kung mas gusto ko bang sumigaw o maiyak, kaya eto na lang ako inom hanggang mawalan ng pakiramdam.

Unang lagok pa lang, ramdam ko na yung init na gumapang pababa ng lalamunan ko. Masakit, pero mas gusto ko ’yon kesa sa sakit na hindi ko kayang takasan sa loob ng condo—lalo na kapag naaalala ko siya

“Whiskey,” bulong ko ulit sa bartender. Kahit hindi ko naman forte ang malakas na alak, wala na akong pakialam. After two glasses, parang umiikot na yung paligid. Pero kahit gaano pa kabilis yung hilo, mas mabilis pa rin yung sakit sa dibdib ko.

Tumayo ako at pagiwang-giwang na naglakad sa gitna ng mga taong sumasayaw. Hawak-hawak ko ang alak na parang siyang tanging sandata ko laban sa lahat ng bigat na nasa dibdib ko. Pinikit ko ang mga mata ko at nagsimulang sumayaw, iniisip na baka sakaling sa bawat indayog ng katawan ko, kahit papaano, mabura ang lahat ng alaala niya.

Maingay ang tugtog. Mga ilaw na nagkikislapan, halong amoy ng alak at pabango ng mga taong nagtatakbuhan mula sa sakit ng mundo. Nasa gitna ako ng dance floor, hawak ang isang baso ng whiskey, sumasayaw na parang wala nang bukas.

Pakiramdam ko, bawat indayog ng katawan ko ay isang pagsigaw. Isang sigaw ng sakit ng pagtataksil nila. Sa bawat lagok ng alak, parang sandaling nabubura ang bigat na pasan ko—pero alam kong oras lang ang kalaban ko bago bumalik ang lahat.

Mabigat ang katawan at isip ko habang sumasayaw sa gitna ng bar. Malakas ang tugtog, malabo ang ilaw, at mas malakas pa ang tama ng alak na paulit-ulit kong iniinom. Gusto kong makalimot. Gusto kong hindi maramdaman ang sakit na iniwan ng pagtataksil nina Marcus at Bianca.

“Cheers to betrayal!” bulong ko sa sarili ko habang nilalagok ang alak. Ramdam ko pa rin ang pait, hindi ng whiskey, kundi ng alaala ng fiance ko. Ang sakit sakit. Kaya ngayong gabi, wala akong pakialam. Kung masira man ako, bahala na.

Parang wala nang bukas kung sumayaw ako—nakapikit, nakataas ang mga kamay, umiikot, tumatawa pero may bigat sa dibdib. Ang bawat galaw ko, may kasamang hinagpis na pilit kong tinatago sa likod ng malingiti kong maskara. At walang pakialam sa mga matang nakatingin sa akin. Sa bawat galaw ko ay halatang desperadong pinapatay ang sakit sa puso.

Nang mapagod, bumalik ako sa table at muling tinungga ang alak. Malabo na ang paningin ko, pero ramdam ko pa rin ang lungkot na hindi matabunan ng kahit gaano karaming shot.

“Another shot, please,” bulong ko sa bartender habang ramdam ko ang pagkabigat ng dibdib. Para akong lumulutang, pero sa bawat pintig ng puso ko, bumabalik ang mga alaala ng kahapon—ang pagyakap niya kay Bianca, ang mga halik na ako lang sana ang dapat nakakatanggap.

Kinuha ko ang baso at nilagok ang ibinigay ng bartender. Ang pait ng alak halos kasing pait ng puso kong wasak. “Tangina… bakit ako pa?” bulong ko habang pinipigilan ang luha.

Nagulat ako nang biglang may umupo sa tabi ko. Narinig ko yung tunog ng stool.

“Rough night?”

Pamilyar yung boses. Agad akong lumingon—at muntik ko pang mabitawan yung baso.

“Sir Adrian?!”

Si Adrian Velasco, ang boss ko. Imposible. Sa dami ng bar dito sa city, bakit dito pa? Ang presensya niya, matikas at seryoso, pero may kung anong init na nagbibigay sa akin ng kakaibang ginhawa.

“Sir… hindi ko inakalang mahilig din pala kayong mag-bar,” sabi ko, pilit na nagbibiro para itago ang kaba.

Nag-angat siya ng kilay, nakatingin sa akin na parang curious. “You don’t usually stay out this late, let alone in a place like this.”

Napatawa ako, pero bitter. “Well, people change… lalo na kapag iniwan ng fiance para sa step sister.”

Nanlaki ng konti yung mata niya. Halata yung gulat pero pinili niyang hindi magsalita. Instead, inabot niya yung kamay niya at tinawag yung bartender. “Another round for her. And one for me.”

Pagdating ng inumin, tinaas niya yung baso. “To new reasons,” sabi niya.

Nag-toast kami. “To reasons,” bulong ko, bago ko ininom ng diretso.

Tahimik lang ulit siya. Hindi nagbigay ng walang kwentang advice, hindi rin ako pinilit na tumigil. Kinuha lang ulit niya ang baso, tinaas, at nagsalita:

“Kung ayaw mong mag-isa, edi sabayan na lang kita. Tara. Inom tayo hanggang makalimot ka kahit sandali.”

Nagtagpo ang baso namin. Clink.

At doon, sa bawat lagok, sa bawat tahimik na sandali, pakiramdam ko may kasama na akong magdala ng bigat.

Sa unang pagkakataon simula ng gabing iyon, hindi na ako mag-isa.

At doon na nagsimula. Unti-unti kong nailabas lahat ng sakit, lahat ng kwento, lahat ng luha. Tahimik lang siya, pero ramdam kong nakikinig talaga siya. Nang manginig yung boses ko, dahan-dahan niyang hinawakan yung kamay ko. Hindi ko inalis. Hindi ko kaya.

Mainit, steady, comforting. Nakakatakot kasi baka doon ako mahulog.

Nang tumayo ako at muntik nang matumba, agad niyang nilagay yung braso niya sa balikat ko para alalayan ako.

“Let’s get you out of here,” mahina niyang sabi.

Lumabas kami ng bar, malamig ang hangin pero parang mas mainit yung kaba ko sa dibdib. Hindi dahil sa alak. Dahil sa kanya. Dahil baka mas lalo pa akong mapahamak hindi sa heartbreak, kundi sa posibilidad na mahulog sa taong pinaka-hindi dapat kong mahalin.