Kabanata 05: Not Tempted?

Pabalik na sana si Raia sa private room matapos ang tawag nitong sa phone nang biglang tawagin siya ni Kyle mula sa may kalayuan.

“Raia,” he called.

Lumingon si Raia. “Pasensya na. Lola ko ang tumawag. Mahigit kalahating taon na niya akong hindi nakikita, kaya ang dami niyang sinasabi. Natagalan tuloy ang usapan namin.”

Tiningnan ni Kyle ang mapulang pisngi ni Raia na namumula sa araw. Maputi at maselan ang balat nito, mas banayad pa kaysa sa mga rosas sa hardin. Her almond, watery eyes were bright and captivating.

A sudden tightness seized his stomach, followed by an instinctive physical reaction. For a moment, he had the overwhelming urge to take her straight to the hotel room he had already booked.

Pero hindi niya ipinahalata. Pilit niyang pinigilan ang matinding pagnanasa, natatakot na baka matakot at lumayo sa kanya ang dalaga.

Itinaas niya ang kamay at marahang tinapik ang ulo nito na may pilyong ngiti sa labi. “Why are you apologizing? Hindi mo kailangang maging pormal sa akin.”

Ang pagiging pormal ay may kaakibat na distansya, and he did not want her distance. Gusto niya ang lambing at init nito.

Tumango ang dalaga at hindi na nagsalita pa.

Kalmadong hinawakan ni Kyle ang kamay nito at inakay palabas ng hardin.

--

SA BINTANA ng ikalawang palapag, may isang pares ng malalim at matatalim na mata ang nakatitig sa magkahawak nitong mga kamay.

If looks could turn into blades, those interlocked fingers would have been cut apart long ago.

Lumapit si Jericho kay sa kanya habang nakasuksok ang mga kamay sa bulsa. Looking down at the young couple, he said with a sigh of admiration, “Your nephew is impressive. His girlfriend is beautiful, like an angel.”

Thorn remained silent. Malamig at madilim ang kanyang mukha, walang pagbabago ang ekspresyon, at walang anumang emosyon sa kanyang mga mata.

Jericho glanced at Thorn’s perpetually icy face, feeling as though his words had fallen on deaf ears. Bumalik na lang siya sa mesa para ipagpatuloy ang laro.

--

PAGLABAS NG hardin, agad na nagpalusot si Raia na namamawis na ang kanyang mga palad para bitiwan ni Kyle ang kanyang kamay. Tahimik niyang pinag-iisipan ang tunay niyang plano.

Alam niya sa sarili niyang wala siyang gusto kay Kyle. Sumang-ayon lamang siya dahil ito lamang ang natatanging paraan para maka-buy time. Since she did not like him, she needed to find a way to get rid of him. At ang tanging option na lang ay ang mawalan ng interes sa kanya ang binata.

Mabilis siyang nagpasya. Binitiwan niya ang kamay ni Kyle at bumilis ang lakad. Mahahaba ang mga hakbang niya habang nagpapaypay sa tabi ng tainga at malakas na nagsabi, “Naku, gutom na gutom na ako. Bilisan na natin at kumain.”

Kyle smiled and followed behind her at an unhurried pace.

Habang kumakain, tuluyang kinalumutan ni Raia ang dati niyang mahinhin na kilos. Hawak ang mangkok, tumayo siya para kumuha ng ulam at mabilis na kumain. Halos walang tigil ang galaw ng kutsara niya. Her cheeks puffed out like a pufferfish. Bago pa niya malunok ang pagkain, inaabot na niya ang susunod na subo, parang may kaagaw.

Marie and Lyka were speechless.

Nakatingin ang mga ito sa kanya na para bang tinubutuan siya ng isa pang ulo.

Halos isang taon na nilang kilala si Raia bilang kaklase at ka dorm. Kilala nila siyang tahimik, elegante, banayad, at maayos kumilos. Kahit masigla paminsan minsan, nananatili pa rin siyang mahinhin. Mabagal siyang maglakad at kumain. They had never seen her eat so aggressively, as if she had been starving for days.

Binaba ni Marie ang hawak nitong kutsara at nag-aalalang nagtanong, “Raia, ayos ka lang ba? May nangyari ba?”

Nag-angat ng tingin si Raia, cheeks still puffed out. Iniunat niya ang leeg, pilit nilunok ang laman ng bibig, at sumagot, “Wala.”

“Then why are you eating so fast? You scared me. Akala ko may nangyari sa ‘yo.” Marie frowned.

Tumawa si Raia. “Sa totoo lang, ganito naman talaga ako kumain. Nagpapanggap lang akong mahinhin dati para mapansin ng senior ko. Ngayon na magkasama na kami, wala na akong nakikitang dahilan para magpanggap pa.”

Hindi pa man siya tapos magsalita, humarap siya kay Kyle at nagpatuloy sa pagkuha ng pagkain.

Natahimik si Marie.

Natahimik din ang lahat sa mesa.

Ang pinaka gulat ay ang mga kaibigan ni Kyle. Lahat sila ay tumingin sa binata, pilit pinipigilan ang tawa habang hinihintay itong mapahiya.

Itinaas ni Kyle ang kilay at ngumiti kay Raia. “Bakit hindi mo sinabi agad? I like you better this way. Being able to eat well is a blessing. Go on, eat more.”

He placed a large meatball into Raia’s bowl, then added two pieces of glossy sweet and sour pork ribs. He watched her eagerly.

Halos mabulunan si Raia at napaubo habang tinatakpan ang bibig.

She had tried to be clever but ended up suffering instead. Pilit niyang inubos ang laman ng mangkok hanggang sa masuka siya sa hilo. Ngunit nang magdagdag si Kyle ng pagkain sa kanyang bowl, agad siya itong pinigilan.

“Tama na. Busog na ako.”

Kung kakain pa siya, paniguradong isusuka na niya lahat.

Pagkatapos ng hapunan, gusto ni Kyle na dalhin siya sa hotel para magpahinga. Hindi siya pumayag. Going there would be like a helpless rabbit walking straight into a wolf’s den.

Nagsinungaling siya at sinabing may regla siya at kailangang bumalik sa dormitoryo para magpalit ng damit. Mabilis siyang umuwi sa dorm kasama sina Marie at ang iba pa.

Pagkapasok niya sa silid, agad siyang bumagsak sa kama, iniunat ang mga braso at binti, at napabuntong hininga nang maluwag.

Tumayo si Marie sa tabi ng kama at marahang tinapik ang binti niya. “Raia, hindi mo ba talaga gusto si Kyle?”

“Hindi ko naman siya nagustuhan kahit kailan,” mahinang sagot ni Raia.

Kyle Dela Merced was a charming and roguish campus heartthrob, extremely popular among girls. Pero iba-iba ang panlasa ng bawat tao. Ayaw ni Raia sa ganitong uri ng lalaki dahil alam niyang kadalasan ay babaero sila at maaaring may iba pang nililigawan habang nililigawan siya. More importantly, Kyle’s family background was too powerful, and she could not afford to offend them.

“Kung hind imo siya gusto, bakit mo siya sinagot?” muling tanong ni Marie.

Hindi na niya mapigilan ang sariling mapabuntong hininga. “Ayoko rin sana, pero kung tumanggi ako, lalo lang akong mahihirapan sa hinaharap.”

“Pogi at mayaman si Kyle. Hindi ka ba natutukso kahit kaunti? Kahit sa pera man lang na meron siya?”