Kabanata 06: Dating Mansion

NAPATUWID NG UPO si Raia.

“Kung sasabihin kong hindi ako interesado sa pera, sobrang plastik naman nun. I’m not some cold and proud fairy who would never lower herself for money. Isa lang akong ordinaryong tao na gustong gustong kumita. Pero alam ko rin na ang taong tulad ni Kyle ay magdadala lang ng problema sa akin. Bukod sa inggit ng ibang tao, sa pamilyang pinanggalingan niya, sino ang makakasiguro na wala na siyang fiancée?”

Kahit ang mga mayayamang lalaki mula sa karaniwang rich families ay madalas may arranged marriage. Mas lalo na ang gaya ni Kyle na galing sa makapangyarihang pamilya sa elite circle ng BGC.

If he already had a partner from a powerful family, or a fiancée arranged by his parents, then falling for him would be no different from digging her own grave.

“Pero kayo na. Hindi mo naman puwedeng makipag break agad, ‘di ba?” Kumunot ang noo ni Marie.

“Maghihiwalay din kami, pero hindi ngayon. Hahanap ako ng paraan para siya mismo ang makipaghiwalay,” kalmante niyang sagot.

“Paano?” Mas lalong lumalim ang gatla sa noo ni Marie.

“Secret!” agad niyang sagot at ngumisi. “Sabihin ko na lang sa ‘yo kapag effective.”

Simple lang naman ang plano niya. Agree first, keep him in check, then slowly make him lose interest.

Kapag wala na itong interes sa kanya, saka lang siya makakalaya.

Base sa nangyari sa tanghalian, agad naintindihan ni Marie. Tinapik nito ang hita niya at humugot ng malalim na hininga. “Looks like being pretty isn’t always a good thing.”

Mapait na ngumiti si Raia at humugot ng malalim na hininga. Relying on looks alone was a dead end.

At sa kasamaang palad, ‘yon lang ang meron siya. Walang family background, walang connections, walang talent, ni ambisyon para makaangat, wala. Kontento na siya sa ordinary niyang buhay.

SA MGA sumunod na dalawang linggo, dahil sa exams, tumigil si Raia sa pagtatrabaho sa kanyang part time at binuhos ang oras sa library kaka-review at pagsagot ng mga practice questions.

Ilang beses siyang niyaya ni Kyle, pero palagi niyang tinatanggihan, dahilan ang pag-aaral.

Noong Biyernes, tumawag ulit si Kyle. Bago pa siya makapagsalita, may inis sa boses nitong sinabi, “Raia, niloloko mo ba ako?”

Hearing the repeated click of a lighter striking near the phone, Raia knew without looking that he was furious.

Hindi niya magawang harapin ito nang direkta, kaya pinalambot niya ang boses. “Paano ko naman magagawa ‘yon? Kailangan ko talagang mag-aral. Malapit na ang finals, at sobrang daming kailangang kabisaduhin sa department namin. I don’t have a good memory, and I’m not that smart. Kailangan kong ulit ulitin bago ko maintindihan.”

“Fine. After exams, magbabakasyon muna tayo. Pagkatapos nun, titira ka sa bahay ko ng dalawang buwan,” sagot ng binata sa kabilang linya.

Agad siyang natigilan. “A-ano? Sa bahay niyo? T-tama ba ‘yon?”

Nababaliw na ba ang lalaking ‘to? Talagang iuuwi siya nito?

“Sa ibang lugar nagtatrabaho ang mga magulang ko. Mag isa lang ako. Walang nag-aasikaso sa akin,” kaswal nitong sagot.

SA TOTOO LANG, hindi niya kailanman nakasama ang mga magulang niya. Mula nang maglabinlimang taon siya, namuhay na siya nang mag-isa. Hindi rin kailanman nagpakasal ang mga magulang niya.

Pero hindi pa niya puwedeng sabihin ang mga iyon kay Raia. Balak niyang ipaliwanag ang lahat kapag talagang magkasama na sila. Natatakot siyang lalo lang itong lalayo kung ngayon pa niya sasabihin.

NANG MARINIG ni Raia ang plano nitong iuwi siya, parang nahilo siya sa inis.

“Pag-usapan na lang natin iyan pagkatapos ng exams,” nayayamot niyang wika

Mahinang tumawa si Kyle, may lamig sa boses. “Raia, may hangganan ang pasensya ko. Kung ayaw mong maging target ng galit ng iba, mas mabuting huwag kang tumanggi.”

Nagngitngit ang kanyang ngipin sa inis. “Fine! Papayag na ako. Pero magiging klaro ako sa ‘yo. Marami akong mga bad habits. Lahat ng nakikita mo ngayon ay arte lang. Ang totoong ako ay tamad, matakaw, at makalat. Humihilik ako kapag natutulog. Kung kaya mo lahat iyon, masaya akong titira sa bahay mo. Wala rin naman akong uuwian sa bakasyon. Basta huwag mo akong palalayasin, kung hindi mag-iiskandalo ako sa harap ng bahay mo. Iiyak, sisigaw, magbabanta, at tatawagin kitang walang puso. Sisirain ko ang pangalan mo.”

She had completely thrown away her dignity and gone all in.

Gusto niyang malaman kung ang makapangyarihang katulad ni Kyle ay kayang tiisin ang lahat ng ‘yon.

Ngunit ang gago, humagalpak pa ng tawa sa kabilang linya. “Raia, you’re even more interesting now.”

Muli siyang natahimik.

This bastard. This unreasonable, stubborn bastard…

THE DAYS LATER, the exams ended.

Ipinark ni Kyle ang matingkad na orange na sports car sa tapat ng gate ng paaralan. Isang kamay sa bulsa, nakasandal ito sa sasakyan, may sigarilyo sa pagitan ng mga daliri, at dahan-dahang umaakyat ang usok.

Lumapit si Raia na may backpack at hinihila ang maleta, saka basta itinulak iyon papunta kay Kyle.

Kyle patted her head, stowed the suitcase, opened the passenger door, bent down to fasten her seatbelt, and quickly kissed her cheek when she wasn’t paying attention. Hindi siya nakaiwas. Masamang tingin ang isinagot niya at mariing pinunasan ang pisngi.

Kyle got into the driver’s seat, licked his lips with a roguish grin.

“Ngayon dadalhin kita sa dati naming mansion. We’ll go back to my place tomorrow.”

“Dating mansion? Ano?” Kumunot ang kanyang noo.

“That’s where the whole family gathers. Usually my grandparents and great grandfather live there. Noong nakaraang buwan, ipinadala ang lolo ko sa isang inspection, and my grandmother and great aunt accompanied my great grandfather to Atlanta for a summer retreat. Bihira ring umuwi ang mga tiyuhin ko, kaya walang tao roon kapag holiday. Umuwi ang pinsan ko at isang kamag-anak at inimbitahan ako. The house is huge, with three separate buildings. We can stay in one without being disturbed.”

Napaka-trying hard magtagalog.

Hindi maiwasang makaramdam ng inis ni Raia at gusto na lang tumalon palabas ng sasakyan, ngunit pinigilan na lamang niya ang kanyang sarili.

Matapos ng mahabang katahimikan, napili niyang basagin ‘yon.

“What if biglang bumalik ang uncle mo or ang iba?” mahinang tanong niya.

Nagkibit-balikat ang binata. “Impossible. My second uncle, director and he’s filling at Baguio City right now. Hindi siya babalik agad. Third uncle ko naman, na sa Batangas. Minsan lang siya umuwi sa dating mansion. Besides, he broke his leg two weeks ago. Nagpapahinga siya ngayon sa Batangas. Hindi rin siya babalik agad.”

Hindi na umimik pa si Raia. Para saan pa? Nandito na lang din naman siya sa loob ng sasakyan nito. Wala na ring saysay kung makikipagtalo pa siya. All she could do was go along and hope nothing went wrong.

Makalipas ang isang oras, huminto ang orange na sports car sa harap ng isang seryoso at tahimik na gate ng hardin. Sa magkabilang gilid ng malapad na tarangkahan ay may mga guwardiyang may hawak na electric baton. Dahan-dahang bumukas ang gate, bumaba nang kalahati ang bintana ng kotse, at magalang na bumati ang mga guwardiya. Kumaway si Kyle bilang tugon, sumipol nang bahagya, at tuluyang pumasok sa bakuran.

May sementadong kalsada sa loob ng bakuran para sa mga sasakyan, at sa magkabilang gilid nito ay nakatanim ang mga punong ginkgo. It was the height of summer, and the lush green leaves formed a natural canopy over the road. When the evening breeze passed through, the fan shaped leaves swayed gently, like a group of green sprites dancing in the air.

Binaling ng dalaga ang tingin sa labas ng bintana at tahimik na pinagmasdan ang maayos at elegante na bakurang napapalibutan ng puting pader at kulay abong bubong.

Three words suddenly surfaced in her mind.

A grand mansion.

Bukod sa daan ng mga sasakyan, may rubber running track din sa loob ng bakuran. May ornamental bamboo na nakatanim sa tabi ng pader, at ang mga dahon nito ay marahang kumakaluskos sa hangin.

Lumabas ang sasakyan sa hanay ng mga ginkgo at lumiko sa isa pang daan. Doon nakatayo ang isang matandang acacia, makapal ang puno at siksik ang mga dahon. Mukha itong napakatanda, marahil mahigit isang daang taon na.

Sa likod ng puno, bahagyang matatanaw ang isang dalawang palapag na gusaling parang ginaya ‘yung style ng sa mga Chinese na bahay. Parang ganito pala talaga kapag mayaman.

 “Kita mo ang gusaling iyon? The one behind the acacia tree. That’s where my third uncle lives.”

“Ah,” mahinang sambit niya.

Mahinang sumagot si Raia, “Ah.”

“My third uncle has a very cold and ruthless personality. Kahit ako, natatakot sa kanya. He recently broke his leg again, and his temper has gotten even worse. Huwag na huwag kang lalapit sa gusaling tinitirhan niya. Kapag bumalik siya at nagkataong nainis mo siya, tapos tayong dalawa.”

Raia nodded repeatedly, making sure she remembered every word.

Pagdaan nila sa puno ng acacia, mahina siyang nagtanong. “Bakit hindi mo na lang ako ibalik sa school?”

Tipid itong ngumiti. “Bakasyon na. Kapag bumalik ka roon, wala ka ring matitirhan. It’s fine. My third uncle probably won’t come back. Isang gabi lang naman tayo rito. Kahit bumalik man siya, hindi tayo matatakot. Hindi lang tayo lalapit sa lugar niya.”

Katatapos pa lamang nitong magsalita nang tumunog ang phone nito. Sinagot ito ni Kyle. “Stop rushing me. I’m already home.”

Humina ang boses ng kausap. “I was just about to remind you. Bumalik na si Uncle Thorn. Kakarating lang niya.”