Kabanata 04: Flashbacks

“H’wag mo nga akong tawaging Rara,” reklamo ng dalaga, habang pumipiglas sa mga bisig ng binata. “Ang pangit pakinggan.”

Tumawa nang mahina si Thorn, mahigpit pa rin ang hawak sa kanyang baywang. “I think it sounds cute.”

Mababa at mabagal ang tinig nitong dumadampi sa kanyang tenga. Raia felt a faint shiver run down her spine. Muli siyang pumiglas saka tuluyang sumuko. Nanghina ang katawan niya habang bahagyang higpitan ni Thorn ang pagkakayakap nito. Hindi masakit, ngunit hindi na siya makatakas. There was an ease to the way he held her, as if closeness like this was perfectly natural.

Raia was nineteen that year. Nasa pagitan ng pagkabata at pagiging adult. Sa nakaraang taon, nagbago ang kanyang katawan, mas malambot at medyo nagkalaman. Madalas siyang nahihiya, ngunit tila nagugustuhan iyon ni Thorn.

She had once believed that was why he wanted her.

Ngunit kalaunan, naintindihan niya kung gaano siya nagkamali.

Thorn’s desire had never been about her body alone. Mula sa unang tingin pa lang, may mas madilim at instinctive na intensyon sa mga mata nito. The urge to claim, to possess. Hindi ito tungkol sa timbang, edad, o sitwasyon.

At kalaunan, ginawa iyon ng binata.

He had taken her from another man. He had taken her into his arms. Relentlessly.

Madalas pinagsisisihan ni Raia ang desisyon. Kung hindi siya pumayag sa hiling ni Kyle, hindi sana nangyari ang lahat ng ito.

If she hadn’t dated Kyle, she would never have met Thorn.

Ngunit walang “what ifs” sa buhay.

At eighteen, isa pa siyang freshman, tahimik na namumuhay sa sariling mundo. Maliwanag ang hinaharap, simple ang mga alalahanin. Pinakamalaking alalahanin niya na ay kung saan titira pagkatapos ng graduation.

“Iniisip ko kung ilan sa atin ang mananatili sa Manila pagkatapos nating mag-graduate.” Bumuntong-hininga si Lyka habang nakatingin sa maaliwalas na langit sa eskinita.

“Freshmen pa lang tayo,” bagot na sagot ni Marie. “Bakit ang advance mo mag-isip?”

“Anong advance? Halos patapos na ang freshman year. Pagkatapos, internships na. I only have two years of real time at school, so I should cherish every moment,” sambit naman ni Lyka.

Raia smiled brightly. “Sulitin natin! Libutin natin lahat ng street foods at tikman lahat ng pagkain bago grumadweyt.”

“Puro kain lang iniisip mo.” Mahinang natawa si Lyka at tinapik ang noo niya. “Baka tumaba ka pa.”

“Ano naman ngayon? Basta masaya ako, okay na,” sagot niya naman.

“Sus! Kahit tumaba si Raia, siya pa rin ang bet ni poging Kyle,” pambubuska sa kanya ni Marie.

Tumingin si Raia sa eskinita at kaswal na sagot, “Wala akong pakialam kung gusto niya ako o hindi.”

Huminto si Lyka sa paglalakad at seryosong tumingin sa kanya. “Rai, mahirap dito sa Pinas. Hindi mo mababago kung saan ka nagmula, pero pwede mong baguhin ang hinaharap mo. Maganda ka. Hindi mo kailangan maghirap tulad namin.”

“Paano?” Bahagyang kumunot ang kanyang noo.

Makahulugang ngumiti ang kaibigan. “Alam mo na.”

Alam niya.

Kyle had started pursuing her on the second day of school, and never stopped. Kilala ang binata ng lahat: panganay na apo ng pamilya Dela Merced, ipinanganak sa kayamanan, matalino at kahanga-hanga. The girls chasing him were countless.

Si Raia? Isa lamang probinsyanang babae mula sa Davao na napadpad sa Manila dahil sa scholarship. 

She had never belonged in his world.

NANG GABING ‘yon, pagbalik nila sa dorm ay ramdam na ramdam niya ang pagod. Mainit ang hunyo. Hihiga na sana siya sa kama nang may biglang kumatok sa kanilang pinto.

“Sino si Raia?” tanong ng babae sa labas.

“Ako,” she answered.

“May naghahanap sa ‘yo.”

Outside the dormitory stood Kyle, tall and radiant, his careless smile as usual.

“Anong sadya mo, Kuya Kyle?” malamig niyang tanong. 

“Sagot. Sagot ang sadya ko rito,” kalmadong wika ng binata.

She already knew what he meant.

Sa likod ng dormitoryo, sa lilim ng puno ng mangga, tumingin si Kyle sa kanya. “Gusto kitang maging girlfriend ko.”

Nag-aatubili si Raia. “Pwede ba akong tumanggi?”

“Hindi.”

“Kung tumanggi ako?”

“Wala,” magaan nitong sambit. “Maliban na lang sa hindi ko masisiguro na payapa ang buhay mo rito.”

At that moment, Raia realized she had never truly been given a choice.

“Isang buwan,” bulong niya sa wakas. “If I don’t fall for you in one month, we break up.”

Kyle smiled. “Deal.”

Three days later was her eighteenth birthday.

Nag-book si Kyle ng suite sa Anaiz Hotel para ipagdiwang ang kanyang kaarawan. Napaka-engrande ng selebrasyon at puno ng tawa ang room. While Raia stood in the center, smiling politely, feeling strangely out of place. 

At nang tumawag ang Lola, kinuha niya ang pagkakataon para makatakas sa silid na ‘yun at mapadpad sa hardin ng hotel. The roses bloomed vividly under the early summer sun.

Bahagya siyang napangiti, walang kamalay-malay sa titig na galing sa binatang na sa itaas na floor. 

ON THE second floor, a man stood by the window, half-hidden in shadow. His face sharp, eyes dark and still.

Thorn.

Through drifting smoke, he watched the girl beneath the roses.

Saglit siyang natigilan sa ngiti nito. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, parang may kung anong gumalaw sa kanyang dibdib. Sudden. Unmistakable.

Nanliit ang kanyang mga mata.

From that moment, Raia’s fate quietly shifted.