Chapter 4

ELENA POV

Tatlong linggo matapos ang rooftop confrontation namin ni Adrian, ramdam ko na bawat araw sa opisina ay nagiging mas mabigat.

Ang bawat titig niya, bawat maliit na kilos, ay nagdadala ng kasaysayan at tensyon na mahirap pigilan.

Ngunit ngayon, mas matapang ako.

Mas maingat, at mas handa na labanan hindi lang ang nakaraan, kundi pati ang bawat lihim na puwedeng sumabog sa aming mundo.

Umaga iyon nang tumawag sa akin ang assistant niya.

“Miss Elena, hinihiling ni Mr. Monteverde na pumunta ka sa kanyang opisina agad. May bagong development sa proyekto.”

Tumigil ako sa paglakad sa hallway, ramdam ang kaba at excitement sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng “new development,” ngunit alam kong hindi ito basta-basta.

Ang puso ko ay mabilis na tumitibok, alam kong may malalim na pangyayari.

Pumasok ako sa office niya, at agad kong napansin ang tensyon sa mukha niya.

Nakatingin siya sa malayo, hawak ang phone, tila may pinakikinggan.

Nang makita niya ako, tumayo siya.

“Elena, salamat sa pagpunta agad,” sabi niya, malakas ang boses ngunit may halong pangamba.

“May problema tayo sa board.

May gustong ipatigil ang proyekto dahil sa lumang kasunduan.”

Tumigil ako, ramdam ang bigat ng sitwasyon.

“Ano ang ibig mong sabihin? May mga tao na nag-conspire laban sa atin?”

Tumango siya, malalim ang hinga.

“Oo. At mas malala, may posibilidad na ang pangalan mo ay isali sa report na puwede kang tanggalin sa proyekto.

Kailangan nating maging mabilis at matalino.”

“Adrian… hindi ako natatakot sa negosyo.

Pero bakit ako laging nasa gitna ng gulo mo?”

Tanong ko, may halong galit at lungkot. “Lahat ng ito ay dahil sa akin, o dahil sa nakaraan natin?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Hindi ito tungkol sa nakaraan, Elena.

Tungkol ito sa proteksyon. Tungkol sa’yo, sa proyekto, at sa kumpanya.

At sa katotohanan, hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko habang may ganitong panganib.”

Hindi ko alam kung paano sasagutin iyon.

Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, ramdam ang tensyon, at ang isip ko ay umiikot sa mga alaala.

“Adrian… paano kita mapagkakatiwalaan muli? Sa lahat ng kasinungalingan at lihim, paano ko malalaman na totoo ka ngayon?”

Lumapit siya, bahagyang lumalapit sa mesa ko, tinutukan ang mata ko.

“Huwag mong pilitin ang puso mo, Elena. Hayaan mo akong patunayan, araw-araw, na karapat-dapat ako.

Hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking handang labanan ang lahat para sa’yo.”

Tumigil ako. Ang tibok ng puso ko ay sumabay sa bawat salita niya.

Ngunit bago ko pa masabi ang kahit ano, may kumatok sa pintuan.

“Mr. Monteverde, may ipinapasa po sa inyo si Mr. Reyes—urgent,” sabi ng assistant niya.

Kinuha niya ang dokumento at binuksan, ang mukha niya ay tumigas. “Elena… ito ay mas malala kaysa sa inaasahan natin.”

Lumapit ako, tiningnan ang dokumento.

“Ano ito?”

“May internal investigation na nagsasabi na ang proyekto ay may conflict of interest dahil sa relasyon natin noon.

At… may posibilidad na ito ay gagamitin laban sa’yo sa legal team ng board.”

Napakunot ang noo ko.

“So… gusto nilang tanggalin ako, o papatigilin ang proyekto?”

Tumango siya, tinitingnan ako nang matagal.

“Gusto kong malaman mo, Elena… kung hindi tayo magtatagpo ngayon at hindi tayo magtatapat sa isa’t isa, puwede kang mawalan ng lahat—proyekto, trabaho, at… posibleng tiwala sa sarili mo.”

“Adrian… hindi ko kayang laging maging bahagi ng gulo mo. Hindi ako biktima ng negosyo mo, o ng pamilya mo,” bulong ko, nanginginig ang boses.

Ngumiti siya, ngunit ang ngiti niya ay may halong determinasyon at pagnanasa.

“Hindi kita nakikita bilang biktima, Elena.

Nakikita kita bilang isang babae na kailangan kong protektahan, hindi dahil sa nakaraan natin, kundi dahil sa hinaharap na puwede nating buuin nang magkasama.”

Tumigil ako, ramdam ang init sa dibdib ko.

“Adrian… paano mo nasisigurado na hindi muli tayo masasaktan?”

Tumigil siya sa paglapit sa akin, at mahigpit na tumingin sa mata ko.

“Hindi ko alam. Ngunit ang alam ko, hindi kita papabayaan.

Hindi muli. At hindi ko hahayaan ang sinuman na gamitin ka laban sa’yo, sa akin, o sa proyekto.”

Tahimik ako, ramdam ang presensya niya. Ang bawat salita niya ay may bigat at pangako, pero alam ko rin, hindi madaling muling magtiwala.

Tatlong taon ng sakit at pagtataksil ay hindi mawawala sa isang iglap.

Bago pa man ako makapag-react, tumunog ang phone niya.

Tumayo siya, at sinabi sa akin, “Elena… kailangan nating pumunta sa meeting ngayon.

Ang board ay nag-oobserve sa bawat galaw natin.”

Tumayo ako rin, tinutukan ang mata niya.

“Adrian… handa ka ba?

Hindi lang ito tungkol sa negosyo. May emosyon na nakaambang sumabog.”

Ngumiti siya, may halong tensyon at init. “Handa ako, Elena. At sana, handa ka rin.”

Sa boardroom, naramdaman ko ang malamig na titig ng iba pang board members.

Ang mga tao ay tahimik, nag-aabang sa bawat galaw namin.

Ngunit habang nakatingin ako kay Adrian, ramdam ko ang lakas at determinasyon niya.

Hindi siya CEO sa panahong iyon—isa siyang lalaking handang ipaglaban ang babae sa harap niya, at ang proyekto na aming pinagsikapan.

“Mr. Monteverde, Miss Elena… nais naming malaman kung paano ninyo haharapin ang sitwasyon,” sabi ng chairman, malamig ang tono.

Tumayo si Adrian, mahigpit ang tindig.

“Ang proyekto ay hindi lamang para sa kumpanya, kundi para sa lahat ng tao na umaasa rito.

At kami ni Elena ay magtutulungan upang itama ang lahat ng hindi pagkakaintindihan at intriga.

Hindi kami titigil hangga’t hindi napapawi ang anumang duda.”

Tumango ang chairman, ngunit ramdam ko ang tensyon sa paligid.

Alam naming bawat salita ay binabantayan at puwedeng maging armas laban sa amin.

Lumapit siya sa akin pagkatapos ng meeting. “Elena… nakita mo? Hindi ito tungkol sa nakaraan.

Ito ay tungkol sa hinaharap natin, at sa kung paano natin haharapin ang mundo nang magkasama.”

Tumitig ako sa kanya, ang puso ko ay naguguluhan, ngunit ramdam ko ang katotohanan sa bawat galaw at salita niya.

“Adrian… gusto kong maniwala.

Ngunit kailangan kong makita… kailangan kong maramdaman.”

Ngumiti siya, dahan-dahang hinawakan ang kamay ko. “Makikita mo.

Mararamdaman mo. At sa bawat araw na lalipas, ipapakita ko sa’yo na karapat-dapat ako sa pagmamahal mo—hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking handang ipaglaban ang lahat para sa’yo.”

Sa gabing iyon, habang nakatingin kami sa city lights mula sa opisina, ramdam ko ang pagbabago.

Ang tensyon ay nanatili, ngunit may bagong layer na lumitaw: pag-asa. Pag-asa na sa kabila ng intriga, lihim, at sakit, puwede kaming magsimula muli.

At sa unang pagkakataon, alam ko: ang laban sa kumpanya ay hindi na ang pinakamalaking hamon.

Ang pinakamahirap na laban ay ang pagtitiwala muli sa puso ng isa’t isa—at handa kaming subukan iyon.