Chapter 2

ELENA POV

Tatlong taon. Tatlong taon ang lumipas, ngunit bawat detalye ng nakaraan namin ni Adrian ay parang panibagong sugat na hindi kayang pagalingin ng oras.

Ang bawat galaw niya, bawat titig, ay nagpapaalala sa akin ng dahilan kung bakit ako umalis—ngunit higit sa lahat, ng dahilan kung bakit hindi ko siya kayang kalimutan.

Kinabukasan, dumating ako sa opisina nang maaga.

Ang buong gusali ay tahimik pa, maliban sa mga ilaw na kumikislap sa lobby.

Pumasok ako sa boardroom, dala ang laptop at isang buong linggong schedule ng proyekto.

Ngunit bago ko pa man maisaayos ang mga dokumento, naramdaman kong may tumitig sa akin.

“Good morning, Miss Elena,” mahina niyang boses mula sa kabila ng mesa.

Hindi ko siya tiningnan. “Good morning, Mr. Monteverde.”

Tahimik siya. Parang may gusto siyang sabihin, ngunit pinipiling manahimik.

Alam kong hindi ito basta business talk.

“Nagbago ka, Elena.”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagulat.

“Ano ba ang ibig mong sabihin?”

“Hindi ka na yung babaeng iniwan ko.”

Ngumiti siya nang bahagya, ngunit hindi ko nakita ang init sa ngiti. Lamang lang.

Walang pag-ibig, walang pagtitiwala.

Parang laging may tanong: kaya mo ba akong paniwalaan muli?

Habang sinusuri ko ang mga datos para sa proyekto, napansin kong palaging may nakatitig sa akin sa mga breaks.

Hindi ako makalayo sa mga alaala ng nakaraan—ang bawat biro, ang bawat tingin niya na dati ay punong-puno ng pagmamahal, ngayon ay nag-iiwan ng tensyon.

Isang hapon, nagulat ako nang tumawag sa akin si Adrian para sa isang “private discussion.

” Pumunta ako sa kanyang opisina, na may hawak na tablet at isang folder ng mga reports.

Ngunit bago ko maisaayos ang sarili ko sa propesyonal na tono, sinabi niya:

“Elena, may ipapakita ako sa’yo.”

Lumapit siya sa akin at inilabas ang isang lumang folder.

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang kamay ko habang kinukuha ko ang dokumento.

“Ano ito?” tanong ko, nanginginig ang boses.

“Ang totoong dahilan ng pag-aasawa natin.”

Binuksan niya ang folder at ipinakita sa akin ang mga papeles—mga kontrata, kasunduan, at lihim na dokumento na magpapatunay na ang aming kasal ay hindi base sa pagmamahalan, kundi sa isang corporate strategy.

Hindi ko matakpan ang pagkabigla. “Hindi… hindi puwede.

Ginamit mo ako?”

Tumahimik siya, at ang katahimikang iyon ay parang dagok sa dibdib ko.

“Hindi ko ginusto, Elena. Pinipilit akong manatiling tahimik dahil kung hindi, mapanganib sa’kin at sa’kumpanya ang lahat. Akala ko noon, iyon ang tama. Ngunit mali ako.”

Tumulo ang luha ko, at ramdam ko ang init ng galit at pagkabigo.

“Ginamit mo ako para sa negosyo mo, para sa pamilya mo… at sinabihan mo akong mahal kita?

Paano mo nagawa iyon?”

Ngumiti siya, ngunit ang ngiti niya ay pilit.

“Hindi iyon pag-ibig noon, Elena.

Ngunit ngayon, naiintindihan ko ang nararamdaman ko. Mahal kita… at hindi ko kayang itago pa.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Ang puso ko ay naguguluhan—may galit, may lungkot, at may pag-asa.

Ngunit bago ko pa man maisip ang tamang sagot, nagpatuloy siya.

“Alam mo ba kung gaano kahirap para sa akin na makita kang umiwas sa akin sa bawat araw?

Na isipin na mali ang ginawa ko noon?

Na hindi ko kayang itama ang lahat ng sugat na naidulot ko sa’yo?”

Tumayo ako at lumapit sa kanya, mata sa mata.

“Adrian… hindi lahat ng sugat ay basta naayos ng mga salita. May mga bagay na kailangang patunayan, hindi lang ipahayag.”

Tumahimik siya, at ramdam ko ang bigat ng kanyang katahimikan. Ngunit sa halip na lumayo, tumayo siya ng mas malapit.

“Handa akong patunayan, Elena. Handa akong baguhin ang lahat. Basta bigyan mo ako ng pagkakataon.”

Ngunit alam ko, hindi ito basta-basta.

Tatlong taon ng sakit at pagtataksil ay hindi mawawala sa isang iglap.

“Hindi sapat ang mga salita, Adrian. Kailangan kong makita. Kailangan kong maramdaman.”

Ngumiti siya, ngiti na ngayon ay may halong pag-asa at pagsisisi.

“Bibigyan kita ng oras.

Gagawin ko ang lahat para patunayan na karapat-dapat ako sa pagmamahal mo.”

Ang linggo ay lumipas na puno ng tensyon.

Sa bawat araw na magkasama kami sa proyekto, mas lalo kong naramdaman ang presensya niya—hindi bilang CEO na minahal ko noon, kundi bilang isang lalaking handang baguhin ang nakaraan.

Ngunit kasabay nito, naramdaman ko rin ang aking sariling takot.

Takot na baka muli akong masaktan, takot na baka ang pangakong iyon ay mapako sa hangin.

Isang gabi, habang natatapos ang proyekto, tumigil siya sa harap ko. “Elena… may ipapakita ako sa’yo.”

Nagulat ako sa biglang sigaw ng emosyon sa boses niya.

“Ano na naman ito?”

“Inabot niya sa akin ang isang liham—isang liham na isinulat niya noong mga araw bago kami naghiwalay.

Lahat ng damdamin niya, lahat ng pangarap niya noon para sa amin, nakasulat doon.”

Binasa ko, at ramdam ko ang luha na muling pumapatak.

Ang mga salita niya ay puno ng pagsisisi, pag-asa, at pagmamahal na hindi kayang itago ng oras.

“Adrian… ito… hindi mo dapat ipinadala noon, pero…”

Ngumiti siya, at sa halip na magbiro o magpaliwanag, humarap siya sa akin, mata sa mata.

“Ngayon, Elena. Gusto kong maging totoo sa’yo.

Walang lihim, walang panlilinlang.

Kung handa kang maniwala sa’kin, gagawin natin ito nang tama.”

Tumigil ako. Alam ko na sa puntong iyon, ang lahat ng desisyon ay nasa akin.

Ang nakaraan ay may bigat, ngunit ang hinaharap ay puno ng posibilidad.

Hindi ko pa rin alam kung handa akong muli siyang mahalin, ngunit naramdaman ko—sa unang pagkakataon sa tatlong taon—ang posibilidad ng bagong simula.

At sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa kanya, naunawaan ko: ang aming kwento ay hindi pa tapos. Hindi dahil sa nakaraan, kundi dahil sa mga lihim na handa na ngayong ilantad, at sa pangakong handa nang baguhin ang lahat.