Chapter 3

ELENA POV

Tatlong linggo ang lumipas mula nang bumalik ako sa lungsod. Sa bawat araw, ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin ni Adrian—isang tensyon na hindi lamang dahil sa proyekto, kundi sa mga alaala ng nakaraan.

Ang bawat galaw niya, bawat titig, ay tila nagpapaalala sa akin kung gaano ako nasaktan at kung gaano ako naniniwala noon sa kanya.

Ngunit may bago ring elemento sa aming relasyon ngayon: lihim.

Lihim na matagal niyang tinatago, at lihim na unti-unti kong nararamdaman sa bawat kilos niya.

May mga gabing natutulog ako na hindi makatulog, iniisip kung anong itinatago niya.

Ang kanyang mga mata ay puno ng kasaysayan at pangakong hindi ko pa handang paniwalaan.

Isang hapon, habang sinusuri namin ang mga reports para sa proyekto, lumapit siya sa akin. “Elena, may ipapakita ako sa’yo,” sabi niya, may kakaibang tono sa boses—seryoso, halos may pangamba.

Tumango ako, dala ang laptop ko, at umupo sa tabi niya. “Ano ito?”

“May bagong dokumento na natagpuan ko mula sa board meeting na nakaraang taon,” sabi niya.

Binuksan niya ang folder at inilatag ang mga papeles sa mesa.

“Ito ay may kaugnayan sa plano ng kumpanya. At may epekto ito sa atin.”

Tumitig ako sa mga numero at pirma sa papel.

Hindi ko maintindihan kaagad. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Ang pamilya ko ay nagplano noon na i-manipulate ang merger at gamitin ang kasal natin bilang leverage.

At may nakatago pa silang clause sa kontrata na puwede pa ring magpabago sa posisyon mo sa proyekto.”

Nakita ko ang galit at pagkabigla sa mga mata ko.

“Ginagamit ka rin nila, Adrian?”

Tumango siya. “Oo. At sa loob ng tatlong taon, nagulat ako sa lahat ng nangyayari.

Ngunit ngayon, kailangan nating maging maingat. Kailangan nating protektahan ang isa’t isa… at ang proyekto.”

Ang bigat ng katotohanan ay parang humampas sa dibdib ko.

Hindi lang ang nakaraan namin ang komplikado—ang kasalukuyan namin ay puno rin ng intriga at panganib.

“Hindi ko na alam kung sino ang mapagkakatiwalaan,” bulong ko, halos lumuluha.

“Lahat ay tila naglalaro sa ating buhay.”

Ngumiti siya ng malungkot.

“At iyon ang dahilan kung bakit gusto kitang manatili sa tabi ko.

Hindi dahil ako ang CEO o may kapangyarihan, kundi dahil ikaw lang ang taong kayang makita ang totoo sa akin, kahit na masakit.”

Tahimik akong nakinig, ramdam ang tibok ng puso ko na sumasabay sa bawat salita niya.

Ngunit may bahagi ng puso ko na natatakot. Tatlong taon ng sakit at pagtataksil ay hindi mawawala sa isang iglap.

Makalipas ang ilang araw, napansin kong may kakaibang kilos sa kanya.

Madalas siyang nagtatago sa opisina, tumatawag sa mga tao sa malalapit na conference room, at may mga liham na inuulat sa kanya nang palihim.

Hindi ko maintindihan, ngunit alam kong may mas malalim na nangyayari.

Isang gabi, habang pinipirmahan ang ilang contracts sa boardroom, lumapit siya sa akin.

“Elena… kailangan kitang kausapin nang pribado.”

Tumigil ako sa ginagawa ko at tumingin sa kanya.

“Seryoso ba ito, Adrian? Parang palaging may bagong sikreto ka.”

“Ito ay tungkol sa kumpanya, at tungkol sa’yo,”

sabi niya. Tinawag niya ang elevator at naglakad kami sa rooftop.

Ang hangin ay malamig, ngunit may init na lumalaban sa pagitan namin—isang init na dati naming naramdaman, ngunit ngayon ay mas komplikado.

“Adrian, ano na naman ito?” tanong ko, nanginginig ang boses.

Huminga siya nang malalim.

“May planong ilabas ang board na puwede ring ikompromiso ang posisyon mo.

At may posibilidad na may ilan na nais kang alisin sa proyekto dahil sa nakaraan natin. Ngunit hindi ko hahayaan iyon.

Hindi na.”

Tumitig ako sa kanya, at ramdam ko ang dedikasyon sa mga mata niya.

“Bakit mo ginagawa ito para sa akin?

Hindi mo na kailangan. Pwede mo na akong kalimutan tulad ng dati.”

Ngumiti siya, halos pilit.

“Hindi ko kaya, Elena. Hindi ko kayang hayaan na masaktan ka muli—hindi sa negosyo, at hindi sa puso mo.”

Napahinto ako, ramdam ang luha sa mata. “Adrian… hindi lahat ng sugat ay madaling hilumin.

Lahat ng plano, lahat ng kasinungalingan noon… paano ako magtitiwala muli?”

Tumayo siya, dahan-dahang lumapit, at inabot ang kamay niya.

“Huwag mong pilitin ang puso mo.

Hayaan mo akong patunayan, araw-araw, na karapat-dapat ako sa’yo.

Hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking handang itama ang lahat ng pagkakamali.”

Tumigil ako, ang puso ko ay naguguluhan.

Alam kong sa bawat paglapit niya, may kasamang panganib—emosyonal at propesyonal.

Ngunit sa kabila ng lahat, ramdam ko rin ang katotohanan sa mga salita niya.

Isang linggo ang lumipas, at mas lalong lumalim ang tensyon sa opisina.

Ang bawat interaction namin ay puno ng hindi nasabi, ng mga titig, at mga pag-aalangan.

Ngunit sa parehong oras, natutunan kong makita ang tao sa likod ng CEO—ang lalaking minsang minahal ko, na ngayon ay mas totoo, mas handang magmahal, ngunit mas masalimuot.

Isang gabi, habang nagbabalik ako sa apartment ko, may mensahe mula sa kanya:

“Elena, kailangan nating mag-usap.

Hindi tungkol sa proyekto, kundi sa atin. Maari ba kitang puntahan?”

Tumigil ako sa paglakad, ramdam ang tibok ng puso ko. Sa kabila ng pagod at galit, alam kong hindi ko kayang iwasan siya.

Kinabukasan, dumating siya sa apartment ko, simpleng nakasuot, hindi CEO, walang posisyon—isang lalaking pagod ngunit tapat.

“Hindi ako nandito para humingi ng katawan mo o magpaliwanag lang,” sabi niya, malapit sa akin.

“Nandito ako para humingi ng pagkakataon. Para maging totoo.”

Tumitig ako sa kanya, ramdam ang sincerity sa mga mata niya.

“At paano kita masisigurado, Adrian, na hindi ito magiging katulad ng dati?”

Inabot niya sa akin ang isang folder—mga dokumento na naglalantad ng katotohanan sa publiko, handa niyang isugal ang pangalan niya, ang kumpanya niya, para itama ang mali.

“Kung lalayo ka, tatanggapin ko. Pero kung mananatili ka, magsisimula tayo ulit… walang lihim, walang panlilinlang.”

Tumigil ako, ang puso ko ay naguguluhan sa pagitan ng pag-asa at takot.

Ngunit sa unang pagkakataon, ramdam ko ang posibilidad ng bagong simula—isang simula na mas matapang, mas totoo, at puno ng pangako.

Ang rooftop ay tahimik. Ang hangin ay malamig, ngunit sa bawat tingin namin sa isa’t isa, ramdam namin ang init. Hindi kami nagmadali, ngunit alam naming may unti-unting pagbabago sa pagitan namin.

Ang bawat titig, bawat salita, ay parang muling binubuo ang nakalipas na tatlong taon ng katahimikan, sakit, at pangungulila.

Ngunit alam ko rin na may panganib. Ang board ay hindi natutulog, at ang bawat galaw namin ay puwede nilang gamitin laban sa amin.

Ngunit sa gabing iyon, para sa unang pagkakataon, naramdaman ko na kahit gaano man kahirap ang nakaraan, may pag-asa pa para sa hinaharap.

At sa simpleng sandaling iyon, ako at si Adrian ay nagpasya: sa kabila ng lihim, intriga, at sakit, magsisimula kami ulit—ngunit ngayon, mas matatag, mas maingat, at mas totoo kaysa dati