Novels by SarahJane

ELENA POVLumipas ang isang linggo mula sa gabing iyon sa opisina. Ramdam ko pa rin ang init ng kamay ni Adrian at ang bigat ng kanyang mga salita na may pangako. Ngunit ang opisina ay hindi nagpapahinga, at ang board ay hindi nagpapatawad. Sa bawat email, bawat memo, ramdam ko ang mga matang nakamasid, naghihintay ng kahit maliit na pagkakamali. Ang bawat galaw namin ay sinusuri, bawat hakbang ay tila pinapakinggan ng buong mundo.Pumasok ako sa office ni Adrian, dala ang laptop at mga papeles. Napansin ko agad ang tensyon sa kanyang mukha habang nakatitig sa screen.“Elena,” tawag niya, at bumaling sa akin, “may bago tayong ulat mula sa legal team. Ang ilang board members ay gustong suriin ang proyekto sa ilalim ng mas matinding scrutiny. Sinasabi nila na may conflict of interest dahil sa… sa atin.”Tumango ako, bahagyang nanginginig. “Alam ko. At alam ko rin na kailangan nating maging mas matalino kaysa sa kanila. Hindi natin puwedeng pabayaan ang proyekto—at hindi rin ako

ELENA POVTatlong linggo matapos ang rooftop confrontation namin ni Adrian, ramdam ko na bawat araw sa opisina ay nagiging mas mabigat. Ang bawat titig niya, bawat maliit na kilos, ay nagdadala ng kasaysayan at tensyon na mahirap pigilan. Ngunit ngayon, mas matapang ako. Mas maingat, at mas handa na labanan hindi lang ang nakaraan, kundi pati ang bawat lihim na puwedeng sumabog sa aming mundo.Umaga iyon nang tumawag sa akin ang assistant niya. “Miss Elena, hinihiling ni Mr. Monteverde na pumunta ka sa kanyang opisina agad. May bagong development sa proyekto.”Tumigil ako sa paglakad sa hallway, ramdam ang kaba at excitement sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng “new development,” ngunit alam kong hindi ito basta-basta. Ang puso ko ay mabilis na tumitibok, alam kong may malalim na pangyayari.Pumasok ako sa office niya, at agad kong napansin ang tensyon sa mukha niya. Nakatingin siya sa malayo, hawak ang phone, tila may pinakikinggan. Nang makita niya ako, t

ELENA POVTatlong linggo ang lumipas mula nang bumalik ako sa lungsod. Sa bawat araw, ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin ni Adrian—isang tensyon na hindi lamang dahil sa proyekto, kundi sa mga alaala ng nakaraan. Ang bawat galaw niya, bawat titig, ay tila nagpapaalala sa akin kung gaano ako nasaktan at kung gaano ako naniniwala noon sa kanya.Ngunit may bago ring elemento sa aming relasyon ngayon: lihim. Lihim na matagal niyang tinatago, at lihim na unti-unti kong nararamdaman sa bawat kilos niya. May mga gabing natutulog ako na hindi makatulog, iniisip kung anong itinatago niya. Ang kanyang mga mata ay puno ng kasaysayan at pangakong hindi ko pa handang paniwalaan.Isang hapon, habang sinusuri namin ang mga reports para sa proyekto, lumapit siya sa akin. “Elena, may ipapakita ako sa’yo,” sabi niya, may kakaibang tono sa boses—seryoso, halos may pangamba.Tumango ako, dala ang laptop ko, at umupo sa tabi niya. “Ano ito?”“May bagong dokumento na natagpuan ko mula sa board meet

ELENA POVTatlong taon. Tatlong taon ang lumipas, ngunit bawat detalye ng nakaraan namin ni Adrian ay parang panibagong sugat na hindi kayang pagalingin ng oras. Ang bawat galaw niya, bawat titig, ay nagpapaalala sa akin ng dahilan kung bakit ako umalis—ngunit higit sa lahat, ng dahilan kung bakit hindi ko siya kayang kalimutan.Kinabukasan, dumating ako sa opisina nang maaga. Ang buong gusali ay tahimik pa, maliban sa mga ilaw na kumikislap sa lobby. Pumasok ako sa boardroom, dala ang laptop at isang buong linggong schedule ng proyekto. Ngunit bago ko pa man maisaayos ang mga dokumento, naramdaman kong may tumitig sa akin.“Good morning, Miss Elena,” mahina niyang boses mula sa kabila ng mesa.Hindi ko siya tiningnan. “Good morning, Mr. Monteverde.”Tahimik siya. Parang may gusto siyang sabihin, ngunit pinipiling manahimik. Alam kong hindi ito basta business talk.“Nagbago ka, Elena.”Napatingin ako sa kanya, bahagyang nagulat. “Ano ba ang ibig mong sabihin?”“Hindi ka na yung

ELENA POV Tatlong taon. Tatlong mahabang taon ang lumipas mula nang iwan ko ang kasal na minsang akala ko’y panghabambuhay. Sa bawat araw na lumipas, paulit-ulit kong sinanay ang sarili: Elena, tapos na ‘yon. Tapos na. Ngunit habang papalapit ako sa lungsod na dati kong iniwan, ramdam ko ang kaba sa dibdib—isang kaba na hindi ko naramdaman kahit noong araw ng hiwalayan namin. Ang bawat ilaw ng lungsod, bawat sigaw ng taxi sa kalsada, at bawat pulso ng mga taong nagmamadali—lahat ay tila nagpapaalala sa akin ng nakaraan.Lumabas ako sa taxi at huminga ng malalim. Ang lungsod na ito—ang pamilyar na skyline, ang matatarik na gusali, ang mga ilaw sa gabi—ay dati kong tahanan, ngunit ngayon, parang estranghero. May bagong pangalan at bagong buhay ako. Sa labas, consultant lang si Elena Monteverde. Sa loob, nanatili ang babaeng minsang minahal at iniwan ng isang CEO.Pumasok ako sa lobby ng kilalang kompanya, pinilit ang sarili na maglakad nang diretso. Walang personal. Walang emosyon.

LIAN POVBukas ang mga mata ko sa liwanag ng umaga, ngunit ang lungsod ay parang hindi pa gising.Ang warehouse ay iniwan naming maingat, ngunit alam kong hindi iyon ang huling beses kong makikita ang lugar na iyon. May mga mata pa ring sumusunod sa bawat galaw ko.Agent Cruz ay tahimik sa tabi ko. Ang mukha niya ay walang ekspresyon, ngunit alam ko ang iniisip niya—lahat ng panganib na dadalhin ng pagbubukas ng lihim na iyon.“Ang network nila ay nag-react,” wika niya, habang pinapakita ang encrypted tablet. “May mga shutdown sa servers, may mga bagong account na nag-activate sa ibang bansa. Malinaw na alam nilang may nakakita.”“Alam ko,” sagot ko, tinig ko ay kalmado pero ang isip ko ay mabilis na gumagalaw. “Hindi nila inaasahan ang liwanag. Hindi nila inaasahan na may taong nakakita at hindi susunod sa deadline.”Tumigil kami sa isang maliit na kalsada, at tiningnan ang paligid. Ang lungsod ay puno ng mga anino, bawat isa ay nagmamasid. Ang bawat pedestrian, bawat sasakyan, ay ma

LIAN POVAng gabi ay mas mabigat sa lungsod kaysa sa liwanag ng araw.Bawat poste ng ilaw ay may anino. Bawat anino ay may mata. Bawat mata ay may kwento ng lihim at kasinungalingan.Pinili ko ang gusaling i-infiltrate. Walang pangalan. Walang marka. Para sa iba, isa lamang abandoned warehouse. Para sa akin, sentro ng sistema na matagal nang nakatago sa mata ng publiko.Agent Cruz ay nasa labas, nagbabantay. Alam naming may mga taong nagmamasid sa bawat galaw namin. Ang bawat hakbang ay kailangang eksakto, walang palya.“Handa ka na ba?” tanong niya, mababa ang boses, ngunit puno ng pag-iingat.“Handa,” sagot ko, tinig ko ay kalmado, ngunit ang utak ko ay nagmumuni sa bawat posibilidad. “At kung may mali, alam natin ang back-up plan.”Pumasok ako sa warehouse. Ang mga pinto ay nakasarado, naka-lock, ngunit hindi sa antas ng isang propesyonal na hindi makakalusot. Ang mga sensor ay pinalitan ko na ng signal jammer, sapat para hindi makapagsimula ng alarma.Ang loob ay malamig, halumigm

LIAN POVAraw na, pero ang lungsod ay parang natutulog pa rin sa ilalim ng abo ng nakaraang gabi.Bawat hakbang ko sa parking lot ng gusaling hindi kilala ang pangalan ay may kasamang pag-iingat. Alam kong may mga mata sa bawat sulok—hindi basta nagmamasid, kundi naghahanap ng kahinaan.Inilapag ko ang encrypted tablet sa mesa ng maliit na apartment na gamit naming pansamantala ni Agent Cruz. Walang ilaw sa labas. Ang liwanag mula sa screen lang ang nagpapakita ng direksiyon.“May bago silang galaw,” simula niya, habang tinitingnan ang logs. “Mga bank transfers, mga account na biglang na-activate. Hindi ito normal.”“Alam ko,” sagot ko. “Ang pattern nila, laging may nakatabing proteksiyon. Pero may isang bagay na hindi sila naisip.”Tiningnan niya ako, matindi ang tingin. “Ano iyon?”“Hindi nila alam na may nagmamasid na hindi sumusunod sa deadline. Hindi sumusunog ng ebidensiya. Tagabantay.”Huminga siya nang malalim. “Ibig mo bang sabihin…”“Na may mas malaking panganib sa kanila ka

LIAN POVMay mga lihim na hindi ibinubulong.Ipinapasa sila—tahimik, maingat, parang lasong inilalagay sa ilalim ng dila ng sistema. At sa gabing iyon, may isang lihim na piniling lumabas.Nagsimula ito sa isang file.Walang subject line. Walang pangalan ng sender. Isang encrypted attachment lang ang pumasok sa secure inbox ko eksaktong 11:47 p.m. Hindi iyon oras ng aksidente. Oras iyon ng taong alam kung kailan ako nakikinig.Binuksan ko ang laptop sa kusina. Isang ilaw lang ang bukas, sapat para makita ang mga linya sa screen. Tatlong layer ng encryption ang kailangang basagin bago ko tuluyang mabuksan ang laman. Hindi ito gawa ng baguhan. Hindi rin ito gawa ng taong nagmamadali.Unang dokumento: isang ledger. Lumang format, bagong galaw. Mga transaksiyong dumaan sa charity foundations at shell accounts—umiikot sa tatlong bansa bago bumalik bilang “donation.” Legal sa papel. Bulok sa loob. May mga numerong hindi dapat nagtutugma, pero pilit pinantay sa pamamagitan ng katahimikan.Ik

LIAN POVMay mga lihim na hindi ibinubulong.Ipinapasa sila—tahimik, maingat, parang lasong inilalagay sa ilalim ng dila ng sistema. At sa gabing iyon, may isang lihim na piniling lumabas.Nagsimula ito sa isang file.Walang subject line. Walang pangalan ng sender. Isang encrypted attachment lang na pumasok sa secure inbox ko eksaktong 11:47 p.m. Hindi iyon oras ng aksidente. Oras iyon ng taong alam kung kailan ako nakikinig.Binuksan ko ang laptop sa kusina. Isang ilaw lang ang bukas, sapat para makita ang mga linya sa screen. Tatlong layer ng encryption ang kailangang basagin bago ko tuluyang mabuksan ang laman. Hindi ito gawa ng baguhan. Hindi rin ito gawa ng taong nagmamadali.Unang dokumento: isang ledger. Lumang format, bagong galaw. Mga transaksiyong dumaan sa charity foundations at shell accounts—umiikot sa tatlong bansa bago bumalik bilang “donation.” Legal sa papel. Bulok sa loob. May mga numerong hindi dapat nagtutugma, pero pilit pinantay sa pamamagitan ng katahimikan.Ika

LIAN POVMay mga umagang hindi nagsisimula sa alarm.Nagsisimula sila sa kutob.Nagising ako bago pa tumunog ang phone ko—isang mabigat na pakiramdam sa dibdib, parang may gumagalaw sa ilalim ng katahimikan. Hindi kaba. Hindi takot. Isa itong pamilyar na sensasyon na natutunan kong pakinggan matapos ang lahat ng nangyari.May paparating.Hindi ko alam kung sino.Hindi ko alam kung kailan.Pero alam kong hindi ito aksidente.Habang nagtitimpla ako ng kape, binuksan ko ang tablet. Walang headline tungkol sa akin. Walang pangalan ko sa balita. Tahimik ang mundo—at eksakto iyon ang dahilan kung bakit naging mapanganib ito.Sa likod ng katahimikan, palaging may naghahanda.Sa opisina, hindi na ako dumaan sa main entrance. Isa iyon sa mga unang pribilehiyong ibinigay ng bagong posisyon ko—access without visibility. Walang announcement. Walang memo. Sa papel, consultant lang ako. Sa realidad, mas malawak ang saklaw ko kaysa sa dati.Mas tahimik.Mas malalim.Sa conference room na walang pang