Chapter 1

ELENA POV

Tatlong taon. Tatlong mahabang taon ang lumipas mula nang iwan ko ang kasal na minsang akala ko’y panghabambuhay. Sa bawat araw na lumipas, paulit-ulit kong sinanay ang sarili: Elena, tapos na ‘yon.

Tapos na. Ngunit habang papalapit ako sa lungsod na dati kong iniwan, ramdam ko ang kaba sa dibdib—isang kaba na hindi ko naramdaman kahit noong araw ng hiwalayan namin.

Ang bawat ilaw ng lungsod, bawat sigaw ng taxi sa kalsada, at bawat pulso ng mga taong nagmamadali—lahat ay tila nagpapaalala sa akin ng nakaraan.

Lumabas ako sa taxi at huminga ng malalim. Ang lungsod na ito—ang pamilyar na skyline, ang matatarik na gusali, ang mga ilaw sa gabi—ay dati kong tahanan, ngunit ngayon, parang estranghero.

May bagong pangalan at bagong buhay ako. Sa labas, consultant lang si Elena Monteverde.

Sa loob, nanatili ang babaeng minsang minahal at iniwan ng isang CEO.

Pumasok ako sa lobby ng kilalang kompanya, pinilit ang sarili na maglakad nang diretso. Walang personal. Walang emosyon.

Iyon ang pangako ko sa sarili ko. Ngunit nang tumingin ako sa mga mukha ng mga empleyado, nakaramdam ako ng matinding kaba.

Lahat ng mata tila nakamasid sa akin, alam kong may kwento silang alam na hindi ko kayang ikubli.

Paglapit ko sa boardroom, tumigil ang lahat ng kilos sa paligid ko.

Nang bumukas ang pinto at tumayo siya sa dulo ng mesa, naramdaman ko ang mundo ko na parang huminto.

“Miss Elena,” malamig niyang boses, parang hindi niya ako kilala. “Welcome back.”

Tumayo ako nang diretso, pinipigil ang kaba. “Salamat, Mr. Monteverde.”

Ngunit hindi sapat ang propesyonalismong iyon. Hindi sapat para patayin ang alaala ng mga gabi na magkasama kami—ngiti niya na hindi ko malilimutan, hawak niya na dati ay para sa akin lamang.

“Ikaw ang hahawak ng proyekto.”

Nagulat ako. “Excuse me?”

Ngumiti siya—isang ngiting hindi umaabot sa mata, ngunit sapat na para makaramdam ako ng kilabot.

“Ako mismo. Walang iba.”

Tiniklop ko ang mga braso ko, pinipilit na hindi magpakita ng takot.

“Business lang ito,” sabi ko, ngunit maririnig sa tono ko ang pag-aalinlangan.

“Business was never our strength, Elena.”

Tumahimik kami. Ang boardroom, dati puno ng usapan at tawanan, ngayo’y naging lugar ng tahimik na tensyon.

Araw-araw kaming magkasama, araw-araw pinapaalalahanan ang sarili ko na tapos na kami.

Ngunit ang puso ay may sariling plano.

Isang gabi, habang natatapos ang trabaho, napansin kong nakatitig siya sa akin mula sa kabila ng mesa.

Tahimik, ngunit malinaw sa kanyang mga mata ang tanong.

“Bakit ka talaga umalis, Elena?”

Napahinto ako. Ang tanong na iyon—ang tinatago kong sakit—ay biglang lumutang sa hangin.

“Dahil naging asawa ako ng kumpanya mo,” sagot ko, mahina ngunit matatag.

“Hindi ng lalaking pinakasalan ko.”

Tahimik siya. At sa katahimikang iyon, mas lalo akong nasaktan—hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil ramdam ko ang bigat ng hindi sinasabi.

Ramdam ko rin ang galit sa sarili ko: kung gaano ako kabobo noon na minahal ang isang tao na mas pinili ang negosyo kaysa sa akin.

Ngunit bago pa man ako makaalis sa guni-guni ng nakaraan, tumunog ang telepono ko.

Isang email mula sa board—may nakalakip na lumang dokumento. Lumang kasunduan sa pagitan ng pamilya niya at ng board. Napatingin ako sa kanya.

“Adrian… ano ito?” nanginginig ang boses ko.

Hindi siya sumagot agad. Tumayo lang siya, tahimik, tila nag-aalangan.

Ngunit sa kanyang mata, nakita ko ang pagsisisi at ang lihim na matagal niyang tinatago.

“Ginamit mo ako,” bumulong ako. “Minahal kita… pero ginamit mo ako.”

Hindi niya inalis ang tingin sa akin. “Hindi ko alam kung paano ka ipagtanggol.

Pinili kong manahimik… at iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”

Tumulo ang luha ko—hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil may bahagi sa akin na naniniwala noon na lalaban siya.

Ngunit ang sakit ng katotohanan ay mas matindi kaysa sa alaala ng pagmamahal.

“Bakit mo ako gustong bumalik?” tanong ko, malapit nang masira ang boses ko. “Sa buhay mo?

Sa puso mo?”

Lumapit siya, ngunit hindi hinawakan.

“Dahil ikaw ang babaeng iniwan ko kahit mahal ko.

At araw-araw, iyon ang multong bumabangon sa akin.”

Tumigil ako sa aking hakbang.

Narinig ko ang tibok ng puso ko na tila nakikipag-away sa kaba at pag-asa.

Alam kong ang aming nakaraan, ang sakit, ang pagtataksil ng tadhana, ay hindi pa tapos.

Tumitig kami sa isa’t isa.

Sa kabila ng katahimikan, ramdam ko ang tensyon, ang mga hindi nasabi, at ang mga pangakong nabigo.

Sa unang pagkakataon, ang lungsod na dati’y puno ng alaala ng sakit, ngayon ay nagbigay daan sa bagong kabanata.

Isang kabanata na hindi ko alam kung handa akong isulat, ngunit hindi ko na rin kayang iwasan.