Chapter 5

ELENA POV

Lumipas ang isang linggo mula sa gabing iyon sa opisina.

Ramdam ko pa rin ang init ng kamay ni Adrian at ang bigat ng kanyang mga salita na may pangako.

Ngunit ang opisina ay hindi nagpapahinga, at ang board ay hindi nagpapatawad.

Sa bawat email, bawat memo, ramdam ko ang mga matang nakamasid, naghihintay ng kahit maliit na pagkakamali.

Ang bawat galaw namin ay sinusuri, bawat hakbang ay tila pinapakinggan ng buong mundo.

Pumasok ako sa office ni Adrian, dala ang laptop at mga papeles.

Napansin ko agad ang tensyon sa kanyang mukha habang nakatitig sa screen.

“Elena,” tawag niya, at bumaling sa akin, “may bago tayong ulat mula sa legal team.

Ang ilang board members ay gustong suriin ang proyekto sa ilalim ng mas matinding scrutiny.

Sinasabi nila na may conflict of interest dahil sa… sa atin.”

Tumango ako, bahagyang nanginginig.

“Alam ko. At alam ko rin na kailangan nating maging mas matalino kaysa sa kanila.

Hindi natin puwedeng pabayaan ang proyekto—at hindi rin ako puwede mawala sa buhay mo muli.”

Ngumiti siya, bahagyang malambing, ngunit may tensyon sa mata.

“Elena… hindi ito tungkol sa’yo lang, o sa akin.

Ito ay tungkol sa hinaharap ng kumpanya, sa lahat ng tao na umaasa rito.

At… tungkol sa amin.”

Tumayo ako at lumapit sa kanya. “Adrian… minsan naiisip ko, paano kung hindi na kita kayang paniwalaan?

Paano kung muli tayong masasaktan ng mundo at ng pamilya mo?”

Tiningnan niya ako nang diretso, hawak ang aking kamay.

“Hindi ko maiiwasan ang mundo, Elena. Pero maiiwasan ko ang mawala ka sa akin.

At sa bawat araw, ipapakita ko sa’yo na karapat-dapat ka sa tiwala ko at sa puso ko.”

Nang matapos ang board meeting, bumalik kami sa office at ramdam ko ang pagod niya.

Nakaupo siya sa sofa, nakatitig sa city lights, at parang iniisip ang bawat galaw ng board at mga implikasyon ng ulat.

“Elena… kailangan nating pag-usapan ang isa pang bagay,” sabi niya, mababa ang boses.

“Hindi lang ang proyekto ang nakataya.

May isa pang lihim na kailangan mong malaman.”

Tumango ako, nag-aalangan ngunit handa.

“Ano iyon?”

Lumapit siya, tinutukan ang mata ko.

“May investor na hindi natin alam ang tunay na intensyon.

At kung hindi tayo mag-iingat, puwede nilang gamitin ang anumang kahinaan natin—ang nakaraan natin, ang relasyon natin—laban sa proyekto.”

Napakunot ang noo ko.

“So… kailangan nating maging doble ang ingat? At sabay nating haharapin ang lahat?”

Ngumiti siya, may halong init at pangako. “Oo. At hindi mo kailangang gawin ito mag-isa. Kami niyo ako, Elena.

Hindi lang bilang CEO, kundi bilang lalaking handang ipaglaban ang bawat laban sa buhay mo at sa puso mo.”

Tahimik ako, ramdam ang bigat ng bawat salita.

Ang puso ko ay tumitibok, ang isip ko ay naguguluhan sa pagitan ng tiwala at pagdududa.

Ngunit ang bawat galaw niya ay nagsasabi ng isang bagay:

hindi siya nagbabalatkayo, hindi siya naglalaro, at handa siyang ipaglaban ang lahat para sa akin.

Sa mga sumunod na araw, mas lalong naging malapit ang aming dalawa.

Sa bawat pagpupulong, bawat diskusyon, ramdam ko ang tensyon hindi lang sa negosyo kundi sa pagitan namin.

Ang bawat titig niya ay tila nagtataglay ng lihim na mensahe:

ako ang pinakamahalaga sa kanya, higit sa lahat ng negosyo at intriga sa paligid.

Isang gabi, habang nagwawakas ang meeting, tumabi siya sa akin sa conference room.

“Elena… minsan naiisip ko, bakit mo pa rin ako pinapayagan na makalapit sa’yo?” sabi niya, ang boses ay mababa ngunit may init.

Tumingin ako sa kanya, mahigpit na tinutukan ang mata.

“Dahil kahit maraming sakit, marami rin akong natutunan.

At kahit gaano ka man kalalim sa buhay ko noon, nakikita ko na hindi lahat ay nasira.

May pag-asa pa rin.”

Lumapit siya, dahan-dahang hinawakan ang aking balikat.

“Elena… gusto kong malaman mo, bawat galaw ko, bawat salita ko… totoo lahat.

At kahit mahirap, kahit nakakatakot, hindi kita pababayaan muli.”

Tumigil ako, ramdam ang tibok ng puso ko. “Adrian… minsan natatakot ako.

Natatakot ako na kapag minahal kita muli, masasaktan uli ako.”

Ngumiti siya, at dahan-dahang pinisil ang kamay ko. “At kung mangyari iyon? Kung minsan tayo ay masasaktan?”

“Titingnan natin kung paano lalabanan ang sakit,”

sagot ko, may halong tibok ng puso at determinasyon.

Lumipas ang ilang araw at mas lalong naging malinaw ang laban namin sa board.

May isang lihim na investor na sinusubaybayan kami, at bawat galaw ay dapat maingat.

Ngunit sa kabila ng lahat, ramdam ko ang init ng presensya ni Adrian sa bawat sandali.

Sa bawat mata niya, nakikita ko ang pangako at determinasyon.

Isang gabi, habang nagwo-work sa office, biglang lumapit siya sa akin.

“Elena… hindi ko puwedeng hintayin pa. Kailangan kong malaman—handa ka ba sa susunod na hakbang sa atin?”

Tumigil ako, ramdam ang tibok ng puso ko sa bawat salita. “Adrian… ano ang ibig mong sabihin?”

Ngumiti siya, at sa isang malapit na distansya, sinabi niya, “Hindi lang proyekto ang tinutukoy ko.

Ang puso natin, ang relasyon natin… handa ka na bang ipagkatiwala sa akin muli ang lahat?”

Tahimik ako, ngunit alam ko sa puso ko na oras na para sa susunod na hakbang.

“Handa na ako… ngunit sa pagkakataong ito, ako ang pipili. Hindi dahil sa nakaraan, kundi dahil sa pinili kitang mahalin araw-araw.”

Ngumiti siya, at sa unang pagkakataon, ramdam ko na hindi lang CEO ang harap ko—kundi lalaking handang magmahal nang totoo, kahit sa gitna ng intriga, lihim, at panganib.

Kinabukasan, dumating ang balita mula sa board: may bagong challenge sa proyekto.

May isang rival company na gustong sirain ang reputasyon namin.

Ang tension ay mas lalong tumaas.

“Elena, kailangan nating maging doble ang ingat,” sabi niya, hawak ang kamay ko sa boardroom bago magsimula ang meeting.

“Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong makakayanan natin ito. Magkasama tayo.”

Tumango ako, ramdam ang lakas ng kanyang presensya. “Adrian… salamat sa pagtitiwala. At handa rin ako—hindi lang para sa proyekto, kundi para sa atin.”

Sa oras na iyon, ramdam ko na ang laban namin ay hindi lang sa negosyo.

Ito ay laban sa tiwala, sa puso, at sa pagmamahal. At sa bawat titig niya, alam ko: handa kaming harapin ang lahat—board, investors, rivals, at kahit ang sariling takot.

Sa huling oras ng araw, habang nakatitig sa city lights mula sa office, lumapit siya sa akin at dahan-dahang hinawakan ang aking mukha.

“Elena… sa kabila ng lahat ng lihim at intriga, sa bawat laban at pangamba… pinili kitang mahalin.

At ipapakita ko sa’yo araw-araw.”

Tumigil ako, ramdam ang init at tibok ng puso ko. “Adrian… at ako, pipiliin ka rin.

Hindi dahil sa nakaraan, kundi dahil sa pinili kitang mahalin muli, sa kabila ng lahat.”

At sa gabing iyon, ramdam ko: ang pinakamalaking laban ay hindi sa boardroom.

Ang pinakamalaking laban ay ang pagtitiwala muli sa puso ng isa’t isa.

Ngunit sa amin, handa na kami—handang magmahal, handang lumaban, at handang harapin ang bawat lihim na darating.