C7:

Ang tuluyang pag-alis sa puso ng lalaking minahal niya nang walong taon ay parang pagbunot ng kanyang laman at buto, pero ayos lang, magiging maayos din ang lahat; tuluyan niya itong makakalimutan.

Hindi niya alam kung gaano na katagal ang lumipas.

Sa wakas ay kumalma na siya at umakyat sa kanyang workstation. May nakasalubong siyang isang babaeng naglalakad papalapit sa kanya. Nakasuot ang babae ng mga damit na ginawa ayon sa gusto ng mga designer, napakaganda mula ulo hanggang paa. Malinaw na isa siyang babaeng lumaki sa isang mayaman at maasikasong kapaligiran.

Personal siyang sinamahan ni Zoren; si Zoren ang espesyal na katulong ni Diego.

Nang makita ng babae si Aerial, ngumiti ito at naglakad palapit sa kanya. Huminto siya at marahang sinabi, "Ayos na ang lahat ngayon. Hindi ka na masisisi ni Kuya Diego."

Habang nagsasalita siya.

Inabot niya ang kanyang bag at kinuha ang isang perlas, pagkatapos ay hinawakan ang kamay ni Aerial at inilagay ang perlas sa kanyang palad. "Para sa iyo ito. Huwag kang malungkot. Tandaan mong alagaan ang sugat sa iyong mukha. Hindi maganda para sa isang babae na magkaroon ng mga peklat sa kanyang mukha."

Ang ganda at ang bait naman ng babaeng 'to.

Kung ikukumpara sa masiglang batang babae, para siyang isang payaso na nabubuhay sa isang madilim na mundo.

Nang makitang hindi nag-react si Aerial.

Kumunot ang noo ni Zoren at malamig na ipinaalala sa kanya, "Hindi ka pa ba magpapasalamat kay Miss Anderson?"

Lumalabas na Anderson ang apelyido nito.

Binawi ni Anne ang kanyang kamay at sinabing, "Ayos lang, tara na!"

Umalis na ang dalawa.

NakaPao roon si Aerial, nakatingin sa pilak-asul na puting perlas ng Australia sa kanyang palad. Walang kapintasan ang tekstura nito, kasing-dalisay ng sa isang batang babae.

Hindi lang niya alam kung alam ni Miss Anderson na kasal na si Diego.

Napailing siya. Bumalik na siya sa workstation niya.

Gumawa siya ng isa pang kopya ng orihinal na dokumento at ipinakita ito kay Sarah. Nang makita siya ni Sarah, hindi siya nagpakita ng kahit anong kahihiyan, sa halip ay isang ekspresyon ng pagmamalaki ang ipinakita niya.

"Nakita mo na nang malinaw kung anong klaseng babae ang karapat-dapat maging asawa ng CEO."

Mabigat na inilapag ni Aerial ang mga dokumento sa harap niya.

"Hindi ako karapat-dapat at hindi rin ikaw. Ang magagawa mo na lang ay gamitin ang mga panlilinlang na ito ng mga mababang uri. Wala kang kinabukasan. Mahigit trenta ka na, dapat kang magmadali at maghanap ng mapapangasawa, tumigil ka na sa pangangarap."

Nagbago ang ekspresyon ni Sarah sa mga sinabi niya, at inihampas nito ang kamay nito sa mesa, at biglang tumayo.

"Aerial!"

Hindi ito pinansin ni Aerial at tumalikod na para umalis.

Bumalik na ulit siya sa kanyang workstation.

Kumuha si Aerial ng maliit na salamin at tiningnan ang mahinang mantsa ng dugo sa isang gilid ng kanyang pisngi. Hindi naman malalim ang marka, kaya pinunasan niya ito gamit ang basang tissue. Hindi na niya kailangang linisin pa. Gayunpaman, sa ganitong mukha, hindi na mahalaga ang isa pang peklat.

Tapos naisip niya ang itsura ng babae; medyo pamilyar ang itsura nito.

Malapit na ang oras ng pag-alis sa trabaho.

Nakatanggap si Aerial ng tawag mula sa kanyang ama; bumalik na si Arthur at niyaya siyang umuwi para sa hapunan.

Bulalas ni Aerial sa tuwa.

"Bumalik na si Kuya Arthur! Hindi ba dapat ay babalik siya sa ika-15?"

"Maaga siyang bumalik pagkatapos niyang matapos ang trabaho niya." sabi ng kanyang ama

"Sige, uuwi na ako pagkatapos ng trabaho."

Nagmaneho si Aerial pabalik sa bahay ng pamilyang Miller.

Ang pamilyang Miller ay nagmamay-ari ng isang malaki, isang palapag na segunda-manong apartment sa isang mid-range residential complex sa Distrito ng Aglipay, na binili nila ngayong taon.

Ang ama ni Aerial ay namamahala ng isang katamtamang laki ng kumpanya ng real estate. Bagama't hindi sila maituturing na isang mayamang pamilya, sila ay mayayaman na rin para sa ibang tao. Kaya naman, lumaki si Aerial sa isang mayamang kapaligiran.

Gayunpaman, ang industriya ng real estate ay kasalukuyang nasa isang matinding pagbagsak. Mahigit kalahating taon na ang nakalilipas, ang kumpanya ay dumanas ng malubhang problema sa pananalapi dahil sa pagkabigo ng mga pamumuhunan at nasa bingit ng pagkabangkarote. Nang malaman ng ama niya na buntis siya sa anak ni Diego, hindi niya ito pinilit na pumunta sa bahay nito upang humingi ng paliwanag.

Nang makita ang kanyang ama na tumatanda at pagod na, hanggang sa puntong kinailangan na nilang ibenta ang kanilang mga ari-arian para mabayaran ang mga utang, sa wakas ay nagpasya si Aerial na pumunta sa pamilyang Natividad. Noong panahong iyon, mayroon pa siyang sariling motibo, hindi lamang para sa kanyang ama kundi pati na rin para sa kanyang sarili.

Bagama't nakuha niya ang gusto niya, nabayaran ng pamilyang Miller ang kanilang mga utang salamat sa isang malaking tulong mula sa pamilyang Natividad.

Pero binayaran niya ang halaga nito.

Kaya naman, ang pagdurusang nararanasan niya ngayon ay ganap niyang kasalanan, at wala siyang ibang dapat sisihin kundi ang kanyang sarili.

Balik sa bahay ng pamilyang Miller.

Lumabas si Belen mula sa kusina.

"Aerial, bumalik ka na."

Noong siya ay siyam na taong gulang, nagdiborsyo ang kanyang ina at ama. Kinuha ng kanyang ina ang kanyang kapatid na lalaki at iniwan siya.

Kalaunan, nakilala ni Belen ang kanyang ama, ngunit hindi sila nagpakasal at nagsama bilang magkasintahan.

Noong una, hindi siya tinanggap ni Aerial at kinamuhian pa nga siya, ngunit unti-unti ay naramdaman ni Aerial ang kanyang kabaitan. Tinatrato rin siya ni Arthur nang napakabuti. Matapos mawala ang kanyang kapatid, nagkaroon siya ng bagong kapatid.

"Tita Belen, nasaan po si Papa at ang iba pa?"

"May pinuntahan sila. Babalik din sila agad. Dapat kang magpahinga muna."

"Sige, sige."

"..."

Bumalik si Aerial sa kanyang silid. Kahit na may asawa na siya, palaging may inilalaan ang kanyang ama na kwarto para sa kanya, na muling pinalamutian ayon sa kanyang gustong istilo.

Pagkauwi niya sa sarili niyang tahanan, lahat ng pagod at hinanakit ay agad na nawala.

Naupo siya sa gilid ng kama at nakita ang photo album sa bedside table. Inabot niya ito, kinuha, at binuksan. Ang unang litrato ay isang punit-punit na larawan ng pamilya.

Medyo luma na ang mga litrato.

Walong taong gulang pa lamang siya noong taong iyon.

Niyakap siya ng kanyang bata at guwapong ama. Nakatayo sa tabi niya ang kanyang nakatatandang kapatid na lalaki, na 14 taong gulang nang taong iyon, at sa kabilang panig ay ang kanyang ina.

Pinunit niya mismo ang litrato.

Dahil sa kinapootan niya ang kanyang ina dahil sa pag-iwan sa kanya at sa kanyang ama kasama ang kanyang kapatid, sa paglipas ng panahon, nawala na ang sakit na iyon ng pagluha.