C6:

"Ang pagsusuri ng pahayag pinansyal para sa project ay dapat makumpleto bago matapos ang araw ng trabaho sa tanghali."

Bumalik si Aerial sa kanyang workstation matapos sabihin iyon ni Sarah.

Bagama't inilipat siya sa mas mababang posisyon sa sekretarya, maraming gawain ang inuutos sa kanya ni Sarah na hindi niya responsibilidad.

At tinanggap niya iyong lahat ng walang reklamo. Patuloy siya noong nagsusumikap para lang mapansin siya noon ni Diego. Ngunit ngayon ay alam na niyang nililinlang na lang niya ang kanyang sarili dahil kahit na anong gawin niya ay hindi magkakaroon ng oras sa kanya si Diego.

Matapos tapusin ni Aerial ang pagsusuri ng ulat, ibinigay niya iyon kay Sarah kasama ang elektronik at papel na bersyon.

Saka naman siya umorder ng takeout.

Kahit may kainan ang kompanya, lagi siyang nagdadala ng sarili niyang tanghalian. Ayaw niyang pumunta sa mataong lugar, ayaw niyang mapansin siya ng ibang tao, ayaw niyang makihalubilo sa mga tao, at gusto na lang niyang mapag-isa nang payapa at tahimik.

Hindi siya nakapaghanda ng tanghalian kaninang umaga, kaya umorder na lang siya ng takeout at ang tagal na ginugol niya sa paghihintay ng takeout.

Pumasok na sa opisina ang isang kasamahan pagkatapos ng tanghalian, masayang nagkukwentuhan habang naglalakad.

"Napakabata pa ng kasintahan ni Mr. Natividad, siguradong estudyante siya sa kolehiyo!"

"Siguro nga, ang ganda-ganda niya talaga, parang manika na porselana."

"Napakabait ng tingin sa kanya ng CEO, halos malunod na ito sa pagmamahal. Hindi ko inaasahan na ang palaging seryosong CEO ay magkakaroon ng ganitong mapagmahal. Parang totoong bersyon ng isang dominanteng CEO at ng kanyang munting asawa!"

"..."

Nag-uusap ang dalawang kasamahan nang pumasok sila sa opisina at napansin nila si Aerial na nakaupo sa kanyang workstation. Mukha talaga siyang pinuno ng mga bandido.

Simula nang mailipat mula sa sekretarya sa ordinaryong empleyado, hindi na siyang nakikisalamuha kahit kanino maliban sa mga bagay na may kinalaman sa trabaho. Ngayon, lalo na siyang nagiging tahimik, nakasuot ng face mask buong araw na parang nahihiya siyang makita ng iba.

Mahirap talagang isipin na sa mahigit kalahating taon pa lang ang nakalipas, isa pa siyang kilalang assistant ng CEO.

Matapos makatanggap ng tawag mula sa deliveryman, tumayo si Aerial.

Bumaba siya para kunin ang takeout...

Nang sandaling iyon, dalawang kawani ng hotel na may dalang pagkain ang humingi ng tulong sa front desk, at agad na ini-swipe ng front desk ang kanilang mga elevator card para sa pribadong elevator ng pangulo.

Nakita ni Aerial ang isang bote ng pulang alak sa kamay ng isang kawani. Ang bote na iyon ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang sampung libo. Ang sampung libo ay perang kayang kikitain ni Diego sa loob ng wala pang isang minuto.

Dinala niya ang kaniyang takeout na pork trotter rice sa taas.

Alas-dos ng hapon.

"Hinahanap ka ng CEO." sabi sa kanya ni Sarah ng makita siya.

Nagulat si Aerial, isang kakaibang pakiramdam ng pagkabalisa ang gumapang sa kanyang puso.

Gaya ng inaasahan.

Pagpasok ni Aerial sa opisina ng CEO, agad siyang binalot ng tensiyon. Lumapit siya sa mesa.

"CEO Natividad." tawag niya kay Diego.

Nang tumingala si Diego sa kanya, ang guwapong mukha nito ay malamig at seryosong ekspresyon. Nagulat pa siya ng ihagis nito ang dokumentong hawak nito papunta sa mukha niya.

"Ito ba ang inihanda mong ulat sa pagsusuri?" sabi nito sa kanya.

Dumausdos ang matalas na A4 na papel sa pisngi ni Aerial, at nakaramdam siya ng matinding kirot. Nang tingnan niya ang mga nakakalat na dokumento sa kanyang paanan, nakita niya ang ulat na inihanda niya nang umagang iyon.

Hawak niya ang kanyang tiyan gamit ang isang kamay at hirap na yumuko para pulutin ang mga dokumento na nagkalat na sa sahig.

Malamig na nakatitig sa kanya ang maitim na mga mata ni Diego habang dahan-dahan siyang yumuko, sinusuportahan ang kanyang tiyan.

Maingat na kinuha ni Aerial ang ulat at masusing pagsusuri na nasa kanyang kamay at agad na napansin ang ilang pagkakaiba sa mga numero. Nagprotesta siya.

 "CEO Natividad, hindi ito ang ulat na inihanda ko."

"Ayusin iyan, ayokong marinig ang mga dahilan mo."

Mahigpit na hinawakan ni Aerial ang dokumento.

Hindi lingid kay Diego ang kakayahan niya, ni hindi rin niya tinanggihang makinig sa mga dahilan nito; palihim na tinanggap na lang niya na inaabuso siya nito.

Ang kapootan nang ganito ng lalaking lubos niyang minamahal ay tunay na kaawa-awa at nakakatawa.

Huminga siya nang malalim, sandaling pumikit, at nang idilat niya itong muli, naglakas-loob siyang sabihin. 

"Mayroon akong backup. Maaari ko itong ipadala sa iyo, CEO Natividad, para sa iyong pagsusuri ngayon. Maaari mo na akong pagalitan kung nakita mong hindi parin maganda ang aking ulat."

Pinikit ni Diego ang kaniyang maitim na mga mata, halata sa mga ito ang pagkadismaya.

Kinakabahan si Aerial. Sa kaibuturan niya, nakakaramdam siya ng takot kay Diego, takot sa awtoridad, lalo na kapag malamig ang mukha nito. Hindi siya nangahas na magsalita para ipagtanggol ang sarili niya.

Sa sandaling ito, sinubukan niyang pakalmahin ang sarili. Gayunpaman, malapit na silang magdiborsyo, at gagawin niya ang gusto nito habang nakatali pa rin siya sa kasunduan nila. Hindi na siya muling tutuntong dito kapag hiwalay na sila, at wala na siyang dapat aasahan dito. Ano pa ba ang dapat ikatakot niya?

"Pakiramdam mo ba ay nagawan mo ng mali?" Ang boses ng lalaki ay parang nagyeyelong mga piraso, may bahid ng sarkasmo.

Sinalubong ni Aerial ang malamig at maitim na mga mata ni Diego, ang mga dulo ng daliri nito ay nakasubsob nang malalim sa kanyang mga palad. Lumakas ang kanyang boses nang sabihin niya, "Maling inakusahan ako ni CEO Natividad nang hindi man lang nagtatanong kung bakit. Hindi ba dapat patunayan ko ang aking sarili?"

Nanlamig nang husto ang mukha ni Diego. "Nararapat lang sa iyo iyan."

Nakaramdam si Aerial ng matinding kirot sa kanyang puso, at ang kanyang mukha ay namutla nang husto.

Sa sandaling iyon.

Bumukas ang pinto ng sala.

Isang batang babae na nakasuot ng kulay rosas na silk slip dress ang lumabas, may mahaba at makintab na itim na buhok, maputi ang balat na tila kumikinang, at maselang mga pigura na napakaganda kaya't mahirap ilihis ang tingin.

"Kuya Diego!"

Ang boses ng batang babae ay kasingbanayad at pino ng simoy ng hangin at ulan sa tagsibol.

Sa wakas ay nakita nang malinaw ni Aerial ang mukha ng babae, at tunay ngang napakaganda nito kaya nahihiya siya sa sarili.

Sinulyapan lang niya ito bago narinig ang matigas na boses ng lalaki, "Lumabas ka!"

Iniwas ni Aerial ang tingin, pinigilan ang nag-aalab na emosyon, at tumalikod para maglakad palabas.

Lumabas na lang siya ng opisina.

Nang marinig ang malumanay at nakakaaliw na boses ng dalaga, mabilis na kumalma ang lalaki.

"..."

Itinaas ni Aerial ang kanyang ulo, pilit na pinipigilan ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata.

Pumunta siya sa isang liblib na sulok ng hagdanan, sumandal sa barandilya gamit ang isang kamay, at sa wakas ay hindi na niya napigilan ang kanyang emosyon. Umagos ang mga luha sa kanyang mukha, at nakalimutan na niya ang kanyang gutom kanina.