Kabanata 05

7:05 AM, Tuesday, March 11

  "Carmen!" Isang malakas na tawag ang bumulabog sa mahimbing kong pagtulog.

  "Olivia Carmen! Open this dàmn door!" sigaw ng nanay ko habang malakas na kumakatok sa pinto ng kwarto ko.

  "Sandali!" sigaw ko naman bago inis na pinakli ang kumot na nakatalukbong sa katawan ko.

  Antok na antok pa ako, tapos itong nanay ko, parang nag-aapoy na naman sa galit na tila may kasalanan akong kailangang aminin sa kanya.

  Tamad kong binuksan ang pintuan at bumungad ang mukha ng nanay ko na may napakaseryosong ekspresyon.

  "Mom, bakit?" tanong ko habang magulo pa ang buhok ko. Amoy laway pa nga ako dahil hindi pa ako nakapagmumog o nakapaghilamos.

  Nagulat ako at napaatras nang bigla na lang niyang ibalandra sa mukha ko ang hawak niyang newspaper.

  "Ano 'to?" aniya.

  Naitutok ko ang mga mata ko sa headline news, at halos lumuwa sa gulat ang mga mata ko.

  Kaagad ko iyong inagaw sa kamay ng aking ina at muling sinuri kung totoo ba ang nakikita ko.

  — "The Two Heirs of Prominent Billionaire Families in Asia Are Finally Married! One is the successor of a powerful business empire, while the other is the daughter of a former A-list actor and a billionaire tycoon."—

  In a stunning turn of events, billionaire heir John Flord Congreene Jr. and Olivia Carmen Misuaris officially tied the knot in a private ceremony last night. The unexpected union of the two high-profile figures who have not been seen together for five years has sent shockwaves through the public, leaving everyone questioning the sudden marriage. What led to this secret wedding? And why now?"

  Napatunganga talaga ako habang binabasa ang detalye sa naturang news.

  "Nagpakasal kayo ni Segundo nang hindi namin alam?!" sigaw ng mommy ko na hindi makapaniwala sa nasabing balita.

  Nanginig ang mga kamay ko at halos malukot ang hawak kong newspaper dahil sa pagkayamot ko kay Segundo.

  "It was a f-fake wedding!" paliwanag ko.

  Tama. Dahil fake wedding naman talaga eh.

  "Anong nangyayare? Ang aga-aga, bakit nagsisigaw ka?" tanong ni Daddy kay Mommy nang madatnan kaming dalawa. Mukhang kakatapos lang niyang maligo dahil nakasuot pa siya ng puting roba, at tumutulo pa ang tubig mula sa basa niyang buhok.

  Halatang lumabas siya upang maki-usyoso sa amin ni Mom.

  "May problema ba?" dagdag pa niya nang pareho kaming hindi agad nakaimik.

  "Si Olivia..."

  Napakunot-noo si Daddy inaantay ang kasunod na ilalahad ng asawa niya.

  "She's married."

  "Huh?!" gulat na reaksyon ni Daddy kay Mommy. Kaagad namang inagaw ni Mom ang newspaper mula sa akin at iniabot iyon kay Dad.

  "What the—Is this true, Olivia? You and Segundo are married?!" gulat niyang tanong sa akin noong mabasa ang headline lalo na noong nakita niya ang wedding pic namin ni Segundo sa front page.

  "L-Let me explain. Please, c-calm down," utal kong paliwanag sa kanila.

  Sandaling nagkatinginan ang dalawa bago sabay na nagsabing...

  "Congratulations, anak! We thought you were a lesbian." May tuwang bati nila sa akin.

  Huh?!! Bakit sila masaya?!

  "Magkakaapo na tayo sa wakas, Cara!"

  "Yes!!!" sigaw ni Mommy, sabay yakap kay Daddy. Lumulukso pa sila sa tuwa mismo sa harapan ko.

  What the fvck!

  What kind of behavior is that mótherfvcker?!

  Napasapo na lang ako sa noo dahil sa naging reaksyon nilang dalawa, parang mas nilupig pa nila sa saya ang taong nanalo ng 500 million sa lotto!

"It was a fake wedding. Our marriage isn’t real. We made a deal last night, if I lost, I’d agree to be his doting wife for a year to help him escape an arranged marriage with Alexandria. But if I won, he’d give me a billion pesos and disappear from my life until I returned to England," paliwanag ko sa magulang ko.

Nasa sala kaming tatlo, nakaupo sa couch, at hinarap ko talaga sila upang prankahin na huwag magpapaniwala sa mga kumakalat na balitang matagal na kaming may relasyon ni Segundo dahil wala kaming relasyon ni Segundo. Peke ang lahat, ang kasal—ang marriage contract na pinirmahan namin.

Nakatitig lang sa akin ang mga magulang ko, halatang hindi kumbinsido sa paliwanag ko. Pakiramdam ko tuloy ay ako ang nagsisinungaling, kahit alam kong ako ang naloko. Mas lalo pa akong naiinis sa sitwasyon.

"Hindi ka buntis?" tanong ni Mom, kita ang bahagyang pag-aalala sa mukha niya.

"Of course not!" agad kong tanggi at napailing pa.

Iyon kasi agad ang kumalat sa social media na baka buntis ako kaya mabilis kaming nagpakasal ni Segundo. Mas nakakainis, dahil pati mga dati kong kaklase sa high school at college, biglang nagme-message sa akin. Kung anu-anong pakikiramay at congratulations ang natanggap ko. May mga plastic, may mga intrigera, at mayroon ding mga tinatawag akong "girl, spill the tea!"—as if chismosa silang lahat.

Lintek naman kasi na Segundo na iyon! Akala ko hindi mabubulgar ang letcheng pekeng kasal na iyon. Oh, tingnan mo ang resulta ngayon, ang daming tao ang nag-iisip ng kung ano-anong isyu na pwedeng ibato sa amin.

Napapikit ako, pilit nilalamon ang galit. Hindi ko na alam kung anong mas masakit, ang maipit sa gulong o ang isipin na isang taon akong magpapanggap bilang asawa ng walanghiyang iyon.

Naku talaga! Makakatikim talaga sa akin ang hinayúpak na yon!