Chapter 1 – The Unexpected Night

Hindi sanay si Elena Marquez sa ganitong klaseng gabi.

Habang nakatayo siya sa gitna ng Villareal Grand Hotel ballroom, pakiramdam niya ay parang naligaw siya sa mundong hindi para sa kanya.

Crystal chandeliers glowed above the crowd. Laughter, clinking glasses, and soft music filled the air. Everywhere she looked, there were elegant gowns, expensive suits, and people who clearly belonged to a different life.

Para kay Elena—isang simpleng physical therapist—parang masyadong marangya ang lahat.

“Relax,” bulong ng katrabaho niyang nurse kanina bago siya iniwan sa crowd. “Charity gala lang ‘yan.”

Pero hindi charity gala ang kinakabahan siya.

Ang kinakabahan siya ay ang lalaking may-ari ng event na iyon.

Alexander Villareal.

The billionaire neurosurgeon.

CEO ng Villareal Medical Group.

Isang pangalan na halos lahat sa hospital ay may halong respeto at takot kapag binabanggit.

Habang iniisip niya iyon, biglang nagbago ang atmosphere sa ballroom.

Parang kusang humina ang mga usapan.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao.

“Alexander Villareal just arrived.”

Napatingin si Elena.

At doon niya nakita ang lalaking iyon.

Tall. Impeccably dressed in a black suit. Sharp features and dark eyes that seemed to observe everything.

Hindi siya ngumiti habang kinakausap ang mga board members. Hindi rin siya mukhang interesado sa kahit kanino.

May aura siya ng kapangyarihan—at distansya.

Hanggang sa bigla siyang napatingin kay Elena.

Direkta.

Parang tumigil ang tibok ng puso niya.

Mabilis siyang umiwas ng tingin, pero kahit ganoon, ramdam niyang may kakaibang init na gumapang sa kanyang balat.

Hindi niya alam kung bakit.

Pagkalipas ng ilang minuto, hindi na niya kinaya ang ingay ng ballroom.

Lumabas siya sa balcony.

The cool night air brushed against her skin, calming her racing thoughts.

Sa ibaba, kumikislap ang city lights.

Tahimik.

Hanggang sa may nagsalita sa likod niya. 

“Trying to escape?”

Napapikit si Elena bago lumingon.

At doon niya nakita siya.

Alexander Villareal.

Mas lalo itong intimidating kapag malapitan.

Malalim ang mga mata nito habang nakatingin sa kanya, parang may binabasa sa bawat galaw niya.

“I’m sorry,” sabi niya agad. “Hindi ko alam na may tao dito.”

Hindi agad sumagot si Alexander.

Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit.

“You work at my hospital.”

Hindi iyon tanong.

“Opo,” sagot niya. “Physical therapist.”

“Hmm.”

Sandali siyang pinagmasdan ng lalaki.

“You don’t look comfortable in there.”

Bahagya siyang napangiti.

“Because I’m not.”

Something flickered in Alexander’s eyes.

Curiosity.

“You’re honest.”

“Is that a problem?”

“No.”

Lumapit siya ng isa pang hakbang.

Ngayon ay halos isang braso na lang ang pagitan nila.

At kahit malamig ang hangin ng gabi, pakiramdam ni Elena ay biglang uminit ang paligid.

“You’re different,” sabi ni Alexander, mahina.

“Different how?”

Hindi agad siya sumagot.

Sa halip, tinaas niya ang kamay at dahan-dahang inayos ang isang hibla ng buhok na nahulog sa pisngi ni Elena.

The touch was brief.

But warm.

Too warm.

Napasinghap siya nang mahina.

“Alexander.”

Isang boses ang biglang sumira sa sandali.

Matigas.

Galit. 

Napalingon sila.

Isang eleganteng babae ang papalapit sa kanila—tall, confident, and undeniably beautiful.

“Veronica,” sabi ni Alexander nang malamig

Lumapit ang babae at tumigil sa harap nila.

Ang mga mata nito ay agad napunta kay Elena.

From head to toe.

Judging.

“Who is she?” tanong nito.

Tahimik si Alexander.

Sa halip ay tiningnan niya si Elena—parang may desisyon siyang ginagawa.

“Alexander,” ulit ng babae. “Answer me.”

Ngayon ay marami nang tao ang nakatingin sa kanila mula sa ballroom.

Nanlalamig ang kamay ni Elena. 

“Mr. Villareal, maybe I should—”

Hindi niya natapos ang sasabihin.

Dahil biglang hinawakan ni Alexander ang baywang niya.

Mahigpit.

Possessive. 

Napasinghap siya sa gulat.

“Alexander—”

Pero bago pa siya makapagsalita—

hinila siya nito palapit.

Ang katawan nila ay halos magkadikit.

Nararamdaman niya ang init ng katawan ng lalaki kahit sa pamamagitan ng tela ng kanilang mga damit.

“Relax,” bulong nito sa tainga niya.

Ang boses nito ay mababa.

Mainit.

“You’re shaking.”

“Because you’re holding me too close,” bulong niya.

Something dark flashed in his eyes.

“Am I?”

At sa susunod na segundo—

hinalikan siya nito.

Hindi iyon mabilis na halik.

It was slow.

Deliberate.

The kind that made Elena’s breath catch in her throat.

His hand tightened slightly on her waist, pulling her closer as if he didn’t want the distance between them.

Narinig niya ang collective gasp ng mga taong nanonood.

Pero sa sandaling iyon, parang nawala ang lahat.

Ang natira lang ay ang init ng halik na iyon.

At ang kakaibang kuryente na dumadaloy sa pagitan nila.

Nang maghiwalay sila, humihingal si Elena.

Nanlalaki ang mata niya sa gulat.

Pero hindi pa rin siya binitawan ni Alexander.

Sa halip, hinigpitan pa nito ang hawak sa kanya habang nakatingin kay Veronica.

“Let me introduce her properly.”

Tahimik ang buong ballroom.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang magpapabago sa buhay ni Elena.

“She’s the woman I’m going to marry.”

Nagkagulo ang mga bulungan sa paligid.

“WHAT?” sigaw ni Veronica.

Nanlamig ang buong katawan ni Elena.

A-Alexander… what are you saying?”

Pero hindi siya pinansin ng lalaki.

Sa halip ay yumuko ito nang bahagya, halos dumampi ang labi nito sa tainga niya habang bumulong.

Mahina.

Mapanganib.

“Because after that kiss…”

Huminto siya sandali.

At sinabi ang mga salitang mas lalo pang nagpatigil sa mundo ni Elena.

“…you’re already mine.”

At sa sandaling iyon—

napagtanto ni Elena na ang gabing iyon ay hindi lamang simpleng pagkikita.

Ito ang simula ng isang relasyon na maaaring sirain… o tuluyang baguhin ang buhay nilang dalawa.