Chapter 4 – A Dangerous Attraction

Hindi naging madali ang mga sumunod na araw para kay Elena Villareal.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya sanay na tawagin sa apelyidong iyon.

Villareal.

Ang pangalan ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa lungsod.

At ang pangalan ng lalaking nakatayo ngayon sa kabilang dulo ng penthouse living room—nakasuot ng dark suit, kausap ang isang investor sa phone habang malamig ang boses nito.

“Yes. The contract will proceed as planned.”

Tahimik na pinagmamasdan siya ni Elena mula sa sofa.

Hindi niya maintindihan kung bakit, pero sa tuwing nakikita niya si Alexander Villareal, may kakaibang init na gumagapang sa dibdib niya.

Maybe it was the way he carried himself.

Calm. Controlled.

Dangerous.

Pagkatapos ng tawag, ibinaba ni Alexander ang phone at napansin siyang nakatingin.

“Something wrong?” tanong nito.

Mabilis siyang umiwas ng tingin.

“Nothing.”

Hindi siya pinaniwalaan ng lalaki.

Lumapit ito.

Dahan-dahan. 

Parang predator na alam na wala nang takasan ang biktima nito.

“Then why are you staring at me like that?”

“Like what?”

“Like you’re trying to figure me out.”

Huminto ito sa harap niya.

Halos wala nang espasyo sa pagitan nila.

Hindi niya napansin kung kailan siya napaatras hanggang maramdaman niya ang likod ng sofa sa kanyang mga tuhod.

“You’re imagining things,” sabi niya.

Bahagyang ngumiti si Alexander.

“You’re blushing.”

Napalingon siya.

“I am not.”

“Your heartbeat says otherwise.”

Nanlaki ang mata niya.

“Excuse me?”

Lumapit pa ito nang kaunti.

At sa sandaling iyon, napansin niya kung gaano kalapit ang mga labi nito.

Kung gaano kababa ang boses nito habang nagsasalita.

“How can you hear my heartbeat?” tanong niya.

“Because you’re too close.”

A faint smile appeared on his lips.

“You’re the one who didn’t move.”

Napahinga siya nang mabigat.

“This contract is messing with your head.”

“Maybe.”

Tahimik silang nagtitigan.

At sa sandaling iyon, parang nag-iba ang atmosphere ng penthouse.

Mas mabigat.

Mas mainit.

Dahan-dahang tinaas ni Alexander ang kamay at inayos ang hibla ng buhok sa pisngi ni Elena.

The touch was slow.

Lingering.

At sapat para manginig ang balat niya.

“You’re reacting again,” sabi nito.

“Because you keep touching me.”

“Do you want me to stop?”

Hindi siya agad nakasagot.

At alam iyon ni Alexander.

Something darker flickered in his eyes.

“Exactly.”

Bago pa siya makapagsalita, biglang hinawakan ni Alexander ang kamay niya.

Mahigpit.

At sa isang iglap, hinila siya nito palapit.

Napasinghap siya nang maramdaman ang dibdib nito sa kanya.

“Alexander—”

Pero hindi siya pinakawalan ng lalaki.

Sa halip, mas lalo pa nitong hinigpitan ang hawak sa baywang niya.

“You said we’re only pretending,” sabi nito mahina.

“Yes.”

“Then why do you look at me like that?”

Hindi niya alam kung anong sasabihin.

Because the truth was—

she didn’t know anymore.

Ang alam lang niya ay masyado nang malapit ang mukha nito.

Mas mainit na ang hangin sa pagitan nila.

“At kung hindi ito pagpapanggap?” bulong nito.

Nanlaki ang mata niya.

“What?”

Dahan-dahang yumuko si Alexander.

Halos dumampi ang labi nito sa kanyang tainga.

“Then this marriage becomes very dangerous.”

At bago pa siya makasagot—

hinalikan siya nito.

Hindi iyon tulad ng halik nila sa ballroom.

Mas mabagal ito.

Mas matagal.

Mas mapanganib.

Parang sinusubukan nitong tikman ang bawat reaksyon niya.

Napakapit siya sa dibdib nito nang hindi niya namamalayan.

At sa sandaling iyon, parang wala nang kontrata.

Wala nang kasunduan.

Dalawang tao na lang sila na nahihila sa isang bagay na mas malalim kaysa sa inaakala nila.

Paghiwalay ng kanilang mga labi, pareho silang humihingal.

At sa unang pagkakataon—

parang nawawala ang kontrol ni Alexander.

“Damn,” mahina nitong sabi.

Nanlaki ang mata ni Elena.

“Alexander—”

Pero bago pa siya makapagsalita—

biglang bumukas ang pinto ng penthouse.

Malakas.

Halos sumabog ang katahimikan.

“Interesting.”

Nanlamig ang katawan ni Elena.

Dahil kilala niya ang boses na iyon.

Veronica Alcantara.

Nakatayo ito sa entrance.

Elegant pa rin.

Pero puno ng galit ang mga mata nito habang nakatingin sa kanila.

“Well,” sabi nito, mabagal.

“Looks like I interrupted something.”

Agad siyang binitawan ni Alexander.

Pero huli na.

Nakita na ni Veronica ang lahat.

Lumakad ito papalapit.

Ang bawat hakbang nito ay parang may dalang bagyo.

“So this is the woman you married,” sabi nito habang sinusuri si Elena mula ulo hanggang paa.

Disgust filled her voice.

“I expected… more.”

Tahimik si Elena.

Pero hindi siya umatras.

Lumapit pa si Veronica.

“Tell me something,” bulong nito.

“Do you actually believe he wants you?”

“Veronica,” malamig na sabi ni Alexander.

Pero hindi ito pinansin ng babae.

Sa halip ay ngumiti ito kay Elena.

Cruel.

“You’re just a temporary toy.”

Nanlaki ang mata ni Elena.

“How dare you—”

Pero bago pa siya makapagsalita—

biglang nagsalita si Alexander.

“She’s my wife.”

Tahimik ang penthouse.

Ngumiti si Veronica.

“Oh really?”

Pagkatapos ay inilapag nito ang isang maliit na envelope sa mesa.

“You might want to see this then.”

Napakunot ang noo ni Alexander.

“What is it?”

“Something interesting.”

Binuksan niya ang envelope.

At nang makita niya ang laman nito—

biglang nagdilim ang expression niya.

“Where did you get this?”

Napakunot ang noo ni Elena.

“Ano ‘yon?”

Tahimik si Alexander.

Pero si Veronica ang sumagot.

“Oh,” sabi nito, parang nag-eenjoy.

“Didn’t he tell you?”

Lumapit ito kay Elena.

Halos magkalapit na sila.

“Before you…”

huminto ito sandali—

“…there was another woman living in this penthouse.”

Nanlamig ang katawan niya.

“What?”

Ngumiti si Veronica.

“At guess what happened to her.”

Tahimik ang buong silid.

At ang sumunod na sinabi nito ang mas lalo pang nagpatigil sa puso ni Elena.

“She disappeared.”

Nanlaki ang mata niya.

“What do you mean—”

Pero bago pa siya matapos—

biglang nagsalita si Alexander.

“That’s enough.”

Ang boses nito ay malamig.

Mapanganib.

Lumapit ito kay Elena at hinawakan ang kamay niya.

Mahigpit.

Protective.

“Don’t listen to her.”

Pero ngumiti lang si Veronica.

“Oh, she should.”

Pagkatapos ay tumingin ito kay Elena nang diretso sa mata.

“Because if you think you’re the first woman he brought here…”

huminto ito sandali—

“…you’re very wrong.”

Tahimik ang buong penthouse.

Hanggang sa tuluyang umalis si Veronica.

At naiwan sina Elena at Alexander sa gitna ng mabigat na katahimikan.

Dahan-dahang napalingon si Elena sa kanya.

“Alexander…”

mahina niyang sabi.

“Is it true?”

Hindi agad sumagot ang lalaki.

At sa sandaling iyon—

napagtanto ni Elena na ang lalaking pinakasalan niya ay may mas maraming lihim kaysa sa inaakala niya.

At ang pinakamapanganib na bahagi—

parang mas lalo siyang nahuhulog sa kanya.