Chapter 3 – Living Under One Roof

Hindi pa rin makapaniwala si Elena Marquez na nangyayari talaga ito.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang pumirma siya sa kontrata.

Tatlong araw mula nang maging Mrs. Villareal siya sa mata ng buong mundo.

At ngayon—

nakaupo siya sa loob ng isang black luxury car habang papalapit sila sa pinakamataas na residential tower sa lungsod.

Ang penthouse ni Alexander Villareal.

Humigpit ang hawak niya sa maliit niyang bag habang tumitingin sa bintana.

“Relax,” sabi ng lalaking nakaupo sa tabi niya.

Hindi siya lumingon.

“Madaling sabihin ‘yan,” sagot niya.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Alexander.

“Hindi ka naman papasok sa kulungan.”

“Mas nakakatakot pa nga yata ito.”

Sa wakas ay napalingon siya.

At tulad ng dati, pareho pa rin ang epekto ng presensya nito sa kanya.

Calm. Dominant. Intimidating.

Parang natural lang para sa lalaking ito ang kontrolin ang lahat ng bagay sa paligid niya.

Pati siya.

Huminto ang kotse sa private entrance ng building.

Pagbukas ng pinto, agad silang sinalubong ng staff.

“Welcome home, Sir.”

Home.

Napakunot ang noo ni Elena sa salitang iyon.

Hindi iyon ang pakiramdam niya.

Pagpasok nila sa elevator na diretso sa penthouse, tahimik lang siya.

Habang pataas sila sa pinakamataas na floor, nararamdaman niya ang presensya ni Alexander sa tabi niya.

Too close.

Too aware.

“You’re nervous again,” sabi nito.

Hindi siya tumingin.

“Hindi ako nervous.”

Then why are you gripping your bag like that?”

Napatingin siya sa kamay niya.

Napahinga siya nang malalim at binitawan iyon.

“Because this is insane,” sagot niya.

Tahimik si Alexander sandali.

Pagkatapos ay nagsalita ito.

“You signed the contract.”

Because you pressured me.”

“Because you needed me.”

Napalingon siya dito.

May kakaibang init sa paraan ng pagsasalita nito.

At mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Bumukas ang elevator.

At doon niya nakita ang penthouse.

Malawak.

Modern.

Floor-to-ceiling windows overlooking the entire city.

Everything looked expensive.

Everything looked powerful.

“This is your home now,” sabi ni Alexander.

“Temporary home,” agad niyang sagot.

Napangiti ito nang bahagya.

“We’ll see.”

Lumakad siya papasok, sinusubukang huwag ipakita kung gaano siya naa-intimidate.

Hanggang sa may napansin siya.

Isang malaking master bedroom sa dulo ng hallway.

Napahinto siya.

Napansin iyon ni Alexander.

“Problem?”

“Nasaan ang… guest room?” tanong niya.

Sandali siyang tiningnan ng lalaki.

Pagkatapos ay sinabi nito ang mga salitang nagpabilis sa tibok ng puso niya.

“There isn’t one.”

Nanlaki ang mata niya.

“What?”

“You’re my wife.”

“Contract wife.”

“Still my wife.”

Lumapit si Alexander.

Dahan-dahan.

Deliberate.

Hanggang sa halos isang hakbang na lang ang pagitan nila.

At bilang asawa ko,” dagdag nito, mahina, “you’ll stay in my room.”

Nanlamig ang balat ni Elena.

“This wasn’t part of the deal.”

“Living together was.”

“Not sleeping together!”

Biglang kumislap ang mga mata ni Alexander.

“Relax.”

“Easy for you to say!”

Bahagya itong ngumiti.

“You’re blushing.”

Hindi niya napigilan ang sarili.

“Because you’re implying things!”

“Am I?”

Lumapit ito nang kaunti.

Napaatras siya—hanggang sa maramdaman niya ang malamig na salamin ng bintana sa likod niya.

Trapped.

Nasa pagitan siya ng lungsod at ng lalaking nasa harap niya.

“You’re overthinking,” sabi ni Alexander.

“Then say it clearly.”

Tahimik siya nitong tiningnan.

Pagkatapos ay yumuko nang bahagya.

Halos maramdaman niya ang hininga nito sa balat niya.

“I won’t touch you,” bulong nito.

Huminto siya sandali.

“…unless you want me to.”

Parang may kuryenteng dumaan sa katawan ni Elena.

Napalunok siya.

“This is exactly what I mean.”

Something darker flashed in his eyes.

“Then stop reacting like that.”

Hindi siya nakasagot.

Dahil totoo iyon.

At alam iyon ni Alexander.

Biglang tumunog ang phone nito.

Tumalikod siya para sagutin iyon.

“This better be important.”

Narinig niya ang boses ng assistant nito.

“Sir… Ms. Veronica is here.”

Tumigas ang expression ni Alexander.

“Send her up.”

Nanlaki ang mata ni Elena.

“What?!”

Pero huli na.

Ilang minuto lang ang lumipas bago bumukas ang elevator.

At pumasok ang babaeng iyon.

Veronica Alcantara.

Elegant.

Beautiful.

Pero puno ng galit ang mga mata nito nang makita si Elena.

“So it’s true,” malamig nitong sabi.

Lumakad ito papalapit.

Ang mga takong nito ay parang tunog ng paparating na bagyo.

“Alexander actually brought you here.”

Tahimik si Elena.

Pero hindi siya umatras.

Tumingin si Veronica kay Alexander.

Mas lalo lang nitong hinigpitan ang hawak sa baywang ni Elena.

Possessive.

Napansin iyon ni Veronica.

At lalong nagdilim ang mukha nito.

“Interesting,” sabi nito.

Pagkatapos ay tumingin ito kay Elena nang direkta.

“Tell me something.”

Lumapit ito.

Halos magkaharap na sila.

Did he already sleep with you?”

Nanlaki ang mata ni Elena.

“How dare you—”

Pero bago pa siya makapagsalita—

biglang nagsalita si Alexander.

“Watch your mouth.”

Ngumiti si Veronica. 

Cruel.

“Oh please.”

Lumapit ito kay Elena at bumulong—

“Do you really think he’ll stay loyal to someone like you?”

Napahigpit ang kamao ni Elena.

“Leave,” malamig na sabi ni Alexander.

Pero bago umalis si Veronica—

tumingin ito kay Elena nang may mapanirang ngiti.

“You’ll regret marrying him.”

Pag-alis nito, bumigat ang hangin sa penthouse.

Tahimik si Elena.

Hanggang sa bigla siyang magsalita.

“You should’ve told me she would come.”

“She doesn’t matter.”

“She clearly does.”

Napalingon siya kay Alexander.

Pero bago pa siya makalayo—

biglang hinawakan nito ang pulso niya.

Mahigpit.

Napasinghap siya.

“Alexander—”

Pero hindi siya pinakawalan ng lalaki.

Sa halip—

hinila siya nito palapit.

Ang katawan nila ay halos magkadikit.

Ang init ng presensya nito ay parang apoy na gumagapang sa balat niya.

“You’re angry,” sabi nito.

“Of course I am!”

“Good.”

Nanlaki ang mata niya.

“What?”

Lumapit pa ito nang kaunti.

Hanggang sa halos wala nang espasyo sa pagitan nila.

“I prefer you like this.”

Ang mga mata nito ay mas madilim ngayon.

Mas intense.

Parang nawawala ang kontrol nito.

“At bakit?” tanong niya.

Mahina ang boses niya.

Halos bulong.

Dahan-dahang tinaas ni Alexander ang kamay at hinawakan ang baba niya.

Pinilit siyang tumingin sa kanya.

“Because when you’re angry…”

Huminto ito sandali.

“…you stop pretending you don’t feel this.”

Nanlamig ang katawan niya.

“Feel what?”

Hindi sumagot si Alexander.

Sa halip—

hinila siya nito papalapit.

At sa pagkakataong ito—

ang halik nito ay mas matindi.

Mas mainit.

Mas mapanganib.

Napakapit siya sa dibdib nito nang hindi niya namamalayan.

At sa sandaling iyon—

pareho nilang napagtanto na ang kontratang kasal na iyon ay hindi na simpleng kasunduan lang.

Ito ay isang bagay na maaaring mawalan ng kontrol anumang oras.

Paghiwalay nila, humihingal si Elena.

At ang sumunod na sinabi ni Alexander ang mas lalo pang nagpatigil sa puso niya.

“Tonight…”

Mahina ngunit mabigat ang boses nito.

“…we stop pretending.”

At doon niya napagtanto—

na ang gabi na iyon sa penthouse ni Alexander Villareal ay maaaring maging simula ng isang bagay na hindi na nila kayang pigilan.