เข้าสู่ระบบABANGAN... "You are no longer my secretary, Caroline. Starting today, hindi ka na lalabas ng bahay na ito nang wala ako o ang mga tauhan ko. You stay here where I can see you." Napasandal ako sa vanity table habang nanlalamig ang buo kong katawan. Non-negotiable. He just erased my identity at work, stripping away the only independence I had left, all to chain me completely under his control.
Tobias’s POVI am about to lose my mind.I didn't even wait for an ambulance. Binuhat ko agad si Caroline. Sbrang gaan niya, so fragile, like glass about to shatter. I drove like a madman, nilalagpasan ang lahat ng red light habang nanginginig ang mga kamay ko sa manibela.Pagdating sa hospital ay naiwan ako sa labas ng emergency room. Waiting agonizingly, praying to every single name I can call. Takot na takot ako. This is the first time na nakaramdam ako ng ganitong takot. A deep, paralyzing terror was completely consuming me.Sa nanginginig kong kamay, hawa-hawak ko pa rin ang papel na nasa tabi niya kanina.“I’ll never regret loving you…”Nanlabo angpaningin ko. I pressed the paper against my chest, napapahagulgol sa matinding pagsisisi.Lahat ng masakit na salitang ipinukol ko sa kaniya, every single mark on her skin, and the terrifying fear in her eyes. It all came flashing back. Sakal na sakal ako sa matinding konsensya. What the hell did I do to my wife?At para bang pinagla
3rd Person’s POVFLASHBACK"Idilat mo ang mga mata mo, Tobias!" malamig na utos ni Sheena bago inilatag sa harap niya ang mga litrato.Mga kuha nina Caroline at Jeff iyon. Kung tutuusin ay parang normal lang naman ang mga iyon. Ang kaso ay palaging sila lang dalawa ang nasa litrato. Mukhang masaya at animong sila lang ang tao sa mundo. Idagdag pa ang mga usap-usapan ng mga tao sa opisina na naririnig niya at ang mga tsismis na ipinaparating ni Sheena. Sinubukan niyang huwag pansinin ang lahat ng iyon. But the evidence was damning and utterly soul-crushing.Lalo pa nang makita niyang naghahalikan ang dalawa sa harap niya mismo. That was his last straw, doon niya na nakumpirma ang lahat.Maghapon siyang tulala sa loob ng kaniyang opisina. Nakatitig lang siya sa telepono ni Caroline na nakapatong sa mesa. Inabala niya ang buong araw sa pagkalkal dito. Mga messages, calls, pati na ang mga paboritong app ng asawa, pero wala siyang nakitang kahit anong kahina-hinala.Napapraning siya at iy
Caroline’s POVNang bumukas ang pinto, pumasok si Tobias. His face was devoid of any warmth, stripped down to the cold, ruthless guy everyone know him for. Cold and unreadable, as if last night’s breakdown and guilt never happened.Inihagis niya ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng kama."Don't bother going to the office," malamig niyang pahayag, ang boses ay walang anumang emosyon habang nakatitig sa akin nang diretso sa salamin. "From now on, you're fired."Napatigil ako. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya, nanginginig ang mga labi sa gulat at hindi makapaniwala. "W-What?""I signed your termination papers, along with your official NDA," walang kurap niyang sagot, nakapamulsa habang itinuturo ng tingin ang mga papel sa kama. "You are no longer my secretary, Caroline. Starting today, hindi ka na lalabas ng bahay na ito nang wala ako o ang mga tauhan ko. You stay here where I can see you."Napasandal ako sa vanity table habang nanlalamig ang buo kong katawan. Non-negotia
Caroline’s POV"O-oo... Tobias, sa 'yo lang ako," mahina kong bulong. Sa kabila ng takot at galit sa nangyari, pilit ko pa rin siyang inuunawa. Ang matinding takot niyang mawala ako at ang nararamdaman niyang selos na humantong sa ganitong kalalang kaguluhan.I never once imagined na ganito pala siya katindi magselos. Tama nga sila… marami pa akong hindi alam tungkol sa kanya. Mabilis niyang iniyuko ang kaniyang mukha at hinalikan ako, isang halik na puno ng pang-aangkin, galit, at matinding pagnanasa. Sa halip na lumayo, pilit ko na lang tinanggap ang halik niya at sumabay sa kaniya.I don’t wanna make him angrier. Natatakot ako…"Tell me, Caroline," bulong niya sa gitna ng bawat mabilis na halik, hinihingal at nakatitig nang madiin sa akin, "Saan ka pa niya hinawakan? Where else did he touch you?!" his voice low, almost growling."Wala na, Tobias... I swear, wala na!" sagot ko habang nakahawak sa kaniyang magkabilang balikat, sinusubukang pakalmahin ang galit niya. "Ikaw lang... ik
Caroline’s POVPagbukas na pagbukas ng pintuan ng bahay ay agad kong naaninag sa gilid ng paningin ko si Tobias. Nakatayo habang nakatitig sa amin, nanlilisik ang mga mata at nakakuyom ang dalawang kamao habang nanginginig sa matinding galit.Dahil sa matinding gulat at takot, mabilis kong itinulak si Jeff palayo sa akin."T-Tobias—"Agad akong humarap at lumapit sa kaniya para magpaliwanag, pero ko pa man iyon nagagawa ay mabilis niya na akong sinalubong ako ng isang malakas na sampal.Napahandusay ako sa malamig na sahig. Umalingawngaw ang matinding ugong sa tainga kong natamaan ng palad niya, nabingi ako nang ilang segundo habang pilit na humahawak sa namumula at kumikirot kong pisngi. Natulala na lang ako at hindi na napigilan ang mga luha kong nag-uunahan. Never in my wildest dreams did I think Tobias was capable of hitting me.Pero hindi pa pala doon nagtatapos ang bangungot ko.Habang nakasubsob ako sa sahig, naririnig ko ang malalakas na tunog ng mga suntok at tadyak mula sa li
Caroline’s POV Tahimik na ang paligid sa parking lot ng karaoke bar paglabas namin. We spent the whole night drinking, dancing, singing and getting wasted. Inilabas ko ang lahat ng pwede kong ilabas ngayong gabi. Ala una na ng madaling araw, pero pakiramdam ko ay kakaumpisa ko pa lang magsaya. Ang kaso nga lang, uwing-uwi na itong mga kasama ko."Isa pa! Mabilis lang, isa pang bote!" sigaw ko habang sumasayaw-sayaw pa at pilit na kumakawala sa hawak nina Mel at Jeff."Caroline, tama na! Lasing na lasing ka na!" sigaw ni Mel habang hinihila ang braso ko, halos mapaupo na siya sa pagpigil sa akin. “Carol huwag kang magulo, aray! Yung paa ko huwag mong apakan!”“Isa pa! Hanggang alas singko! Huwag na tayo pumasok!” malapad ang ngiti kong aya sa kanila. “Libre ko kayo! Hihihi! Tag five pesos.”“Wala na, lasing na talaga ‘to,” natatawa at naiiling na sabi ni Jeff habang tumatawa.“Anong lasing? Wala na sa sarili iyan! Paano natin to iuuwi? Sabi niya magtataxi lang siya.”“Hindi ako lasin







