SOLD TO A COLD BILLLIONAIRE: MY EX-HUSBAND'S DOWNFALL

Elora

“Huminga ka nang malalim, Elora. Baka himatayin ka riyan, ako ang magbubuhat sa iyo pabalik ng hotel suite natin,” natatawang biro ni Karla habang maingat na inaayos ang mahabang belo ng aking lace-embroidered wedding gown.

Hindi ko napigilang mapangiti habang nakatitig sa sarili ko sa malaking salamin ng five-star hotel dito sa Maynila. Puno ng luha ang aking mga mata, ngunit luha ito ng purong kaligayahan. “Karla, I can’t believe it, and it’s really happening. Gabriel is finally going to be my husband”

“Alam ko, asawa mo na ang childhood crush mo mula noong pitong taong gulang ka pa lang,” sagot ni Karla, sabay yakap sa akin mula sa likod. Bakas sa kaniyang tinig ang saya para sa akin, ngunit may bahagyang pag-aalala sa kaniyang mga mata. “Sana lang talaga, Elora, sana talaga ay pahalagahan niya ang pagmamahal mo. Alam mo naman kung gaano siya kalamig nitong mga nakaraang buwan sa iyo.”

“Magbabago rin siya, Karla. Kapag magkasama na kami sa iisang bubong, ipapadama ko sa kaniya araw-araw kung gaano ko siya kamahal. Ang pag-ibig, nakakapagpabago ng tao,” buong pag-asa kong sagot. Habang hinahawakan ko ang makinis na tela ng aking gown, naaalala ko kung paano ko pinangarap ang sandaling ito. Gabi-gabi akong nagdarasal na sana, dumating ang araw na mapansin niya ako hindi lang bilang anak ng kasosyo ng kaniyang ama, kung ‘di bilang isang babaeng karapat-dapat sa kaniyang puso.

Ito ang pinakamarangyang kasal ng taon na nagaganap sa kasalukuyan. Ang buong alta-siyudad ay narito upang saksihan ang pag-iisang dibdib ng mga mayayaman angkang pinagmulan namin ni Gabriel. Ngunit para sa akin, hindi ito tungkol sa karangyaan o sa yaman ng aming mga pamilya, tungkol ito sa katuparan ng aking mga pangarap.

Our parents arranged our marriage because they had been business partners for many years, turning love into a strategic alliance. I agreed without hesitation because Gabriel—the man I had secretly loved for years-represented a hope I clung to in silence. Even though I knew I would have to weather the storm of his cold, difficult nature, I was willing to be his haven, offering him comfort and understanding.

Hinawakan ni Karla ang dalawang kamay ko. “Elora, tandaan mo, ano man ang mangyari, I am still here. Huwag mong hayaang mawala ang sarili mo sa pagmamahal mo sa kaniya.”

Ngumiti ako at tumango, iniisip na labis lang talaga ang pag-aalala ng aking matalik na kaibigan dahil alam niyang hindi naging madali ang mga nakaraang buwan ng malamig na pakikitungo ni Gabriel sa akin. Nang bumukas ang malaking p***o ng ballroom kung saan gaganapin ang aming kasal, tila huminto ang pag-ikot ng mundo.

Nagsimulang tumugtog ang marahang musika. Sa bawat hakbang ko sa aisle, ramdam ko ang bigat ngunit tamis ng sandaling ito. Sa magkabilang gilid, walang tigil ang pagkislap ng mga camera ng media at mga sikat na personalidad, kumikislap na parang mga bituin na sumasaksi sa aking tagumpay.

Ang mga puting rosas ay nagkalat sa paligid, at ang amoy ng mamahaling pabango ng mga bisita ay humahalo sa hangin. Naririnig ko ang marahang bulungan ng mga tao, pinupuri ang aking ganda at ang perpektong pagtatambal ng pamilyang Samonte at Monteverde.

Kasabay ko sa paglalakad ang aking amang si Leonardo Samonte, na kilalang business tycoon sa mga restaurant, real estate at ilang gasoline station na pagmamay-ari ng pamilya namin sa buong bansa. Nakikita kong labis din ang kagalakan niya sa araw na ito. Muli kong ibinalik ang atensiyon ko sa harapan at nakapako lamang ang tingin ko sa dulong altar—kay Gabriel.

He looked incredibly handsome in his black tuxedo. But as I walked closer to him, the warmth in my chest slowly faded, revealing my internal struggle to connect despite his outward appearance.

Gabriel’s gaze met mine, cold and unyielding, deepening the silence and amplifying the emotional distance between us. There was no smile. No spark in his eyes. His face was completely blank, devoid of emotion, as if he were waiting for an obligation to end. I pushed the fear from my heart. He’s just nervous, I reassured myself, trying to hold onto hope amid the uncertainty I felt.

Nang sa wakas ay makarating ako sa kaniyang tapat, iniabot ng aking ama ang kaniyang kamay sa akin. Malamig ang kaniyang mga palad nang hawakan niya ako. Walang higpit, walang lambing na parang humahawak lang siya ng isang pirasong papel na walang halaga.

“Make my daughter the happiest woman, hijo,” wika ng aking ama kay Gabriel sabay tapik niya sa balikat nito at isang simpleng pagtango lang din ang iginawad niya sa ama ko.

Sa buong serye ng seremonya, habang nagsasalita ang pari tungkol sa walang-hanggang pag-ibig at katapatan, nanatiling diretso ang tingin ni Gabriel sa altar. Sinubukan ko siyang sulyapan nang ilang beses, umaasang lilingon siya at bibigyan ako kahit isang maliit na ngiti, ngunit bigo ako. Ang kaniyang hininga ay malalalim at mabibigat, na tila ba bawat segundo sa loob ng hoten na ito ay isang parusa para sa kaniya.

Hanggang sa dumating ang sandali ng deklarasyon ng pari, hindi pa rin nagbago ang emosyon ni Gabriel. Ni hindi siya nagsalita o bumulong man lang sa akin na ako ang pinakamagandang bride na nakita niya. Subalit ano ang aasahan ko gayong umpisa pa lang naman ay hindi niya iyon nakikita.

“I now pronounce you, husband and wife. You may now kiss the bride,” saad ng pari, na sinundan ng masigabong palakpakan ng mga panauhin.

He turned to face me, his eyes still cold and distant. Slowly, Gabriel lifted my veil and stepped closer. I expected a sweet, warm, and tender kiss—one that would erase all the coldness between us. But when his lips touched mine, there was no warmth. Only coldness and bitterness. It was nothing more than a brief, forced press of his lips against mine, leaving me with a sense of emptiness and disconnection.

Bago siya humiwalay, hinawakan niya nang mahigpit ang aking braso at inilapit ang kaniyang bibig sa aking tainga. Ang kaniyang boses ay parang haplit ng latigo na anumang oras ay hahagupitin ako nito. Bahagya kong naramdaman ang discomfort sa ginawa niya.

“Don’t get your hopes up, Elora. This isn’t the ‘happily ever after’ you’ve been dreaming of. This marriage is the start of your nightmare.”

My entire body trembled, revealing my deep vulnerability. My throat went dry as I forced myself to keep smiling for the cameras pointed at us, hoping to hide my inner turmoil. It felt as though icy water had been poured over my entire being, intensifying my sense of vulnerability and emotional overwhelm. The applause and cheers from the people around us faded into nothing more than a distant, muffled hum in my ears.

Right then and there, even as everyone showered us with congratulations on our wedding day, the poison of our marriage had already begun to seep into our lives, revealing the complex emotions beneath the celebration.

Matapos ang seremonya, pumunta kami sa harap ng altar para sa tradisyunal na picture taking kasama ang aming pamilya. Sinalubong kami ng aming mga magulang na may malalaking ngiti sa kanilang mga labi.

Congratulations, sa wakas ay iisa na ang pamilya natin!” masayang sabi ng aking ina, sabay yakap sa amin ni Gabriel.

Ang aking ama naman ay nakipagkamay sa ama ni Gabriel, si Don Roberto. “Ito na ang simula ng bagong yugto ng ating imperyo sa negosyo, Roberto,” wika ng aking ama na may kasamang malalakas na tawa.

“Yes, kumpadre,” sagot ni Don Roberto na may malawak na ngiti saka bumaling kay Gabriel. “Right, Gab?”

“Y-Yeah,” pilit na sagot ni Gabriel.  

Sa wakas ay narinig ko ang salita ni Gabriel kahit tipid lang siyang sumagot. Habang ako naman ay pilit na lumunok ng laway upang itago ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. Hindi ko rin maaaring sabihin sa aking mga magulang ang ibinulong ni Gabriel dahil ayaw ko rin masira ang kasalang ito at ang momentum nila.

“Smile, Gabriel. Elora, dikit pa kayo ng kaunti,” utos ng photographer habang itinataas ang kaniyang mamahaling camera.

Humakbang ako palapit kay Gabriel, ramdam ko ang bigat ng kaniyang katawan. Nang ipatong ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib para sa litrato, naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kaniyang puso, ngunit hindi ito dahil sa kaba ng pag-ibig—pakiramdam ko ito ay tibok ng galit. Ang kaniyang mukha sa harap ng camera ay biglang nagbago, nagawa niyang magpakita ng isang pekeng ngiti na kayang maglinlang ng buong mundo. Isang perpektong maskara para sa isang tagapagmana.

Habang patuloy ang pagkislap ng mga camera at ang pagpapalit-palit ng mga kamag-anak sa aming tabi para magpalitrato, narinig ko ang bulungan ng ilang kababaihan na nakatayo malapit sa unang linya ng mga upuan. Sila ay mga kilalang donya at mga anak ng mga sikat na negosyante sa bansa.

“Napakaswerte talaga ni Elora,” bulong ng isang babaeng naka-gown ng kulay champagne. “Look at Gabriel. He’s incredibly handsome and the most sought-after bachelor in the country. Now, he’s finally hers and might as well be a prince straight out of a fairy tale.”

“Sinabi mo pa,” sagot naman ng katabi nitong may suot na mamahaling perlas. “Every woman would give anything to become Monteverde’s wife. She is fortunate to have a man like him.”

A bitter smile tugged at my lips. Lucky? If only they knew the words this so-called “prince” had whispered into my ear just minutes ago, secrets I dare not reveal.

On the other side of the room, where groups of businessmen and older men dressed in expensive suits stood gathered, and unspoken agendas, as I overheard their conversation outside the doorway.

“Gabriel is incredibly lucky to have Elora,” remarked an elderly billionaire as he observed us, a hint of envy in his voice. “He didn’t just marry a beautiful woman; he also married into an immensely wealthy family. The Samonte family currently holds the largest shares in the real estate industry. With Elora’s beauty and her family’s fortune, the Monteverde business empire is destined to rise even higher.”

“You’re absolutely right. It’s a brilliant move for Gabriel,” another man agreed. “He gains a stunning wife who brings billions in wealth right to his doorstep.”

Mas lalong pumait ang lasa ng aking lalamunan. For them, ang kasal na ito ay isang transaksyon lamang. Isang palitan ng ganda, yaman, at kapangyarihan. At ang mas masakit, mukhang ganoon din ang tingin dito ng lalaking pinangakuan ko ng aking buhay.

Hindi niya ako pinakasalan dahil sa kasunduan ng magulang. Hindi niya ako pinakasalan dahil sa negosyo. May iba siyang dahilan—isang madilim na dahilan na nagdulot sa kaniya ng labis na galit at poot sa akin sa mismong araw na ito. Ano ang ginawa ko? Ano ang kasalanan ko para tawagin niyang impiyerno ang araw na pinangarap ko nang buong buhay ko?

Habang naglalakad kami pabalik sa gitna ng mga bisita patungo sa reception area, napansin kong nanginginig ang mga kamay ni Gabriel. Hawak ko ang kaniyang braso, ngunit tila wala siya sa kaniyang sarili. Ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik sa pintuan ng ballroom, na tila ba may hinahanap o tinatakasan siya.

Sinubukan ko siyang kausapin, “Gabriel, are you okay? Is there a problem?”

Subalit hindi niya ako pinansin. Dire-diretso lang siya sa paglakad habang pilit na itinataas ang kaniyang mukha sa harap ng mga mamamahayag na kumukuha ng aming mga larawan.

Biglang nahinto ang aming paglakad nang may isang lalaking naka-uniporme ng hotel security ang mabilis na lumapit sa amin mula sa gilid ng ballroom. May hawak itong maliit na walkie-talkie at may seryosong mukha. Kilala siya ni Gabriel base sa biglaang panlalaki ng mga mata ng aking asawa at sa biglang paghinto ng kaniyang paghinga.

May ibinulong ang lalaki kay Gabriel. Hindi ko narinig ang eksaktong sinabi nito dahil sa ingay ng musika at tawanan ng mga bisita, ngunit nakita ko ang biglang pagkawala ng lahat ng kulay sa mukha ni Gabriel. Ang kaniyang maputing balat ay naging parang papel sa kaputian, at napalitan ng matinding takot, pangamba, at kawalan ng pag-asa ang kaniyang mukha. Ang kaniyang mga labi ay bahagyang nangatal habang nakatitig sa security guard.

“Wait,” Gabriel said suddenly, his tone sharp and alarmed as he quickly pulled his arm away from my grip. “I have something to handle. Don’t follow me, Elora. Stay here and attend to the guests.”

Hindi pa ako nakakasagot o nakakapagtanong kung ano ang nangyayari ay mabilis na siyang tumalikod at sumunod sa lalaki. Halos takbuhin niya ang patungo sa likod na p***o ng ballroom, iniwan akong mag-isa sa gitna ng nagbubulungang mga bisita na napansin ang kaniyang biglaang pag-alis.

Ang aking puso ay nagsimulang tumibok nang napakabilis dahil sa kaba. Sa labas ng malalaking salaming bintana ng hotel, ang langit ay tuluyan nang dumilim, at ang unang patak ng malakas na ulan ay nagsisimula nang humampas sa salamin—isang babala na ang bagyong kinatatakutan ko ay hindi pa lang dumarating, kundi kasalukuyan nang sumisira sa aking buhay.