All Chapters of My Crazy Life as the CEO's Wife: Chapter 1 - Chapter 10

Caroline’s POV “Don’t do this, please! I’m begging you! Argh!” Lalong lumalala ang pagkahilo ko dahil sa ginagawa niyang pagkaladkad sa akin. “Hahaha! Why would I do that? I paid a large sum of money to get you tonight. Ang laki ng ibinayad ko sa lalakeng iyon to pull this off. Aphrodisiac lang pala ang katapat mo. Halika na!” Marahas niya akong hinila papasok sa isang kwarto. Naiiyak at nanginginig na ako sa takot. Who sold me to this old hag? At bakit ako? Gustuhin ko mang lumaban pero tinatalo na ako ng hilo at panghihina. Kanina, may isang waiter na nag-abot sa akin ng drink, he said it was a gift from someone. Nung ininom ko iyon ay nagsimula akong mahilo so I went outside pero bigla na lang sumulpot ang matandang panot na ito. What’s more frustrating is masquerade party ito kaya wala akong makilala ni isa sa kanila. “P-please, m-magbabayad ako. Just don’t do this to me!” pagmamakaawa ko. “Hahaha! Mas lalo ka pang sumasarap sa paningin ko ngayong wala kang kalaban-lab—

Caroline’s POV Nang matapos ang dinner ay nakahinga ako ng maluwag. Hindi dahil tapos na ang mga problema ko kung hindi dahil sa wakas, umalis na sila. Mag-isa akong naglalakad-lakad sa kalsada habang iniisip ang lahat ng nangyari. Sa pagkakaalam ko, matalino, talented at mabait si Raegan. Maraming news at articles na kumakalat tungkol sa kanya. ‘The Perfect Heir’ pa nga ang bansag sa kanya sa business world. Walang anak ang Tito niyang si Tobias kaya naman sinasabi nila na siya ang hahalili sa kanya. Sigurado ako na uulanin ako ng papuri kapag nalaman ng lahat na ako ang pakakasalan niya. Pero hindi ko magawang matuwa. Sa sitwasyon namin ngayon, kahit na ikasal kami ay parang ako pa ang nakikihati. Parang ako pa ang kabit. Madilim na ang paligid at nagsisimula na ring umambon. Para akong t*nga na naglalakad ng nakatapak habang umiiyak. Pero napukaw ang atensyon ko nang isang malakas na tunog ng busina ang umalingawngaw sa paligid. Isang malaking truck ang bumubulusok papalapi

Caroline’s POV “Bakit niya ba pinadala sa akin ito?” Nakatitig ako sa box ng dress at sapatos na ipinadala ni Raegan. Ano ito? Pagkatapos ng lahat ng nangyari gusto niyang sabay kaming magpunta sa investor’s party nila? Na para bang hindi niya binastos ang pamilya ko nung nakaraan? Hay! Ang hirap maging sunud-sunuran sa kanya! Pagdating ko sa venue ay puno na ng paparazzi ang paligid. Panay ang tawag at text ko kay Raegan pero hindi siya sumasagot. I decided na lumabas na lang ng sasakyan at maghintay sa gilid. Pagbaba ko ay kaagad akong tinutukan ng mga camera. Mabuti na lang at may mga barricade kaya hindi sila makalapit sa akin. “Miss Caroline, totoo po ba na ikakasal na kayo ng tagapagmana ng mga Del Fierro?” “Gaano po katotoo na inagaw mo ang boyfriend ng dating bestfriend mo?” “A-ano? Bestfriend ko?” bulong ko sa sarili. Ano bang pinagsasasabi nila? Mabuti na lang ay dumating na ang sunod na sasakyan kaya natuon ang atensyon nila doon. Muli kong tinawagan si Rae

Caroline’s POVChapter 7 “Anak, you don’t have to marry him if you don’t want to. I’m sure your Dad can find another way para isalba ang kumpanya natin,” malambing pero punong-puno ng pag-aalalang sabi ni Mommy.I smiled bitterly at saka dahan-dahang umiling. “Hindi ba’t ipinapakasal niyo ako kay Raegan noon dahil wala nang mahanap na ibang paraan si Dad? Bakit biglang nagbago ang isip niyo?”Pareho silang natahimik sa tanong ko. Nakaupo kaming tatlo sa sala. Magkatabi sila sa mahabang sofa habang nakaupo naman ako sa single chair sa harap nila, nakatitig sa mga mukha nilang halatang puyat at maraming iniisip.“Wala na talaga akong ibang malalapitan pa, anak,” pag-amin ni Dad sa mahinang boses, hindi makatingin nang diretso sa akin, “Pero—”“Then it’s settled. I’m marrying him.”“Hindi gano'n kadali 'yon, anak. Boss mo si Tobias at kilala mo siya.” Natahimik si Dad bago nagpatuloy sa gustong sabihin. “Alam mo kung anong klaseng tao siya, lalo na sa mundo ng negosyo.”“Your Dad is righ

Caroline’s POVKINABUKASAN“Can you please make me a cup of coffee?” he asked for the third time.“Okay, Sir. Magtitimpla na po ako.” Tipid akong ngumiti sa kaniya at saka mabilis na pumunta sa pantry.Dalawang tasa na ng kape ang nakapatong sa mesa niya sa loob ng opisina na hindi naman nagagalaw at malamig na. Hindi naman niya sinasabi kung may mali ba sa lasa ng mga naunang tasa na tinimpla ko. Hindi niya nga yata tinitikman man lang. Patimpla lang siya ng patimpla buong umaga.“Sir, heto na po.” Dahan-dahan kong inilapag ang bagong tasa ng kape sa tabi ng dalawang nauna.“Thank you.”“You’re welcome po. Please call me if you need anything,” malamig kong sabi, trying to end the conversation as soon as possible.“Wait.” Bago pa ako makatalikod ay mabilis na hinawakan ng malamig niyang kamay ang palapulsuhan ko. “Stay here for a moment.”I was stunned sa biglaang paglapat ng balat niya sa akin, pero hindi ko 'yon ipinahalata. Nanatiling walang emosyon ang mukha ko at saka tahimik na s