2. ARRANGED MARRIAGE

Caroline’s POV

Ang pamilya ng mga Del Fierro ang pinakamalaking investor sa negosyo ni Papa. Kung ikukumpara kami sa ibang business partners nila ay walang-wala kaming maibubuga. Pero dahil sa potential ni Papa ay nagawa niyang makapag-close ng deal sa mga Del Fierro.

Raegan is the man of my dreams. Naiisip ko pa lang na siya ang nakasama ko nung gabing iyon ko, nagwawala na ang mga paru-paro sa tiyan ko.

But I have one big problem. I’m supposed to marry one of our investor’s son. Just the thought of it is already making me sick. May dinner kami mamaya at doon ko na siya makikilala. They didn’t even plan an announcement party, kaya siguradong sa pipitsuging pamilya lang ako mapupunta. Para lang maisalba ang kompanya ni Daddy kailangan kong harapin ang kahihiyang ito.

Pagdating ng hapon ay hindi magkandaugaga ang lahat liban sa akin. Inip na inip ako at gusto ko nang matapos agad.

“Madam, nandito na po sila!”

Parang tumigil ang mundo ko at nag slow-mo sila sa paningin ko. Si Raegan at ang pamilya niya, naglalakad papasok sa mansyon namin!

“Good evening, please come in.”

Magiliw namin silang binati. Kinikilig akong makikipag beso sana sa kanya pero…

“Ito na ba iyon?” Lukot ang mukha niya na parang dismayadong-dismayado, “Napakaliit naman ng bahay niyo. Mas malaki pa ang bodega namin dito eh. Parang bahay lang ng aso.”

Nagkatinginan kami ni Mommy samantalang si Daddy ang nahihiyang sumagot sa kanya.

“P-Pasensya ka na kung hindi mo nagustuhan ang bahay namin. Magpapagawa rin naman kami ng bagong bahay, para hindi nakakahiya kapag ikinasal na kayo ni Caroline.”

“Dapat lang. We’re doing you a big favor. Ayaw niyo naman siguro kaming bigyan ng kahihiyan hindi ba?”

Nagulat ako nang irapan niya si Papa.

“O-Oo naman, walang problema sa bagay na iyon. Tara na sa dining area? Nakahanda na ang mga pagkain.”

Bago dumiretso sa dining si Raegan ay tinapunan niya ako ng tingin at saka nanunuyang umirap. Sa ganitong asta niya ay tahimik lang ang parents niya na para bang normal lang iyon.

Tahimik lang ako habang katabi ko si Raegan. Panay plano ang mga magulang namin tungkol sa kasal samantalang nagpapakalunod ako sa malalim na pag-iisip.

“You work with Tobias, right?”

Bumaling sa akin ang Mama niya pero dahil sa lalim ng iniisip ko ay hindi ko siya narinig.

“P-po?”

“P-po?” Raegan mimicked me, “Alam mo hindi ka maganda. Kaya sa pagiging attentive at matalino ka na lang bumawi.”

“S-Sorry po.” Pahiyang-pahiya ako. Kita kong gusto akong ipagtanggol ni Mommy pero pinigilan siya ni Dad.

“Since you work with my brother, paniguradong marami kang makikitang resemblance nila ni Raegan. Manang-mana ang anak ko sa Tito niya. Lalo na pagdating sa talino,” pagmamalaki ni Tita.

Tumango na lang ako. Kung meron mang pareho sa kanila, boses lang siguro.Pero sa ugali? Malayo. Sir Tobias might be a ruthless businessman, pero hindi siya arogante.

Pansin ko ang pagmamadali sa pagkain ni Raegan. Nang matapos siya ay marahas niya akong hinigit patayo.

“Is it okay kung magsosolo muna kami ni Caroline?”

Nagulat ako sa tanong niya at lalo pa nung pinayagan nila kami. Hindi ko inaasahang magyayaya siya sa mismong kwarto ko, lalo akong ninerbyos.

“Pasensya ka na, makalat pa rito. Hindi ko naman inexpect na papasok ka sa kwarto ko.”

“It’s fine. Sa itsura ng bahay niyo hindi na ako nag-expect na may disente kang kwarto.”

Naikuyom ko ang kamao ko pero itinago ko iyon sa likod ko.

Habang nililibot ng paningin niya ang kwarto ko ay muli kong nakita ang kwintas na iyon. Walang duda, siya nga ang kasama ko nung gabing iyon. Pero bakit parang ibang tao na ang kaharap ko ngayon? Malayong-malayo sa lalakeng nakasama ko kagabi. Arogante at walang modo ang Raegan na nasa harap ko ngayon.

“Oo nga pala Raegan, gusto ko sanang magpasalamat sa nangyari kagabi. A-ano, thank you kasi, pinagbigyan mo ako. Init na init kasi talaga ang katawan ko nun eh, b-buti na lang ikaw ang nakakita sa akin sa kwarto.” Gusto kong malaman kung maaalala niya ang nangyari.

“Sure, whatever.”

Nginisihan niya lang ako. Ibig sabihin naaalala niya pero parang wala siyang pakialam.

“Siguro naman naiintindihan mo ang sitwasyon nating dalawa ano? Your family needs our money, kaya ibinibenta ka sa amin ng Daddy mo para isalba ang negosyo niya.”

“O-Oo, naiintindihan ko.”

“I don’t like to marry anyone. But I’ll do this to help you.”

Nilinaw niya ng husto sa akin iyon.

“But in return, you’ll be my slave. Do you understand?”

Masama ang loob kong tumango, “Yes. Naiintindihan ko.”

“Your phone is ringing.”

Itinuro niya ang cellphone ko na nasa bed-side table. Kada salitang lumalabas sa bibig niya ay parang puno ng inis.

“S-sorry, sasagutin ko lang.” Dali-dali kong kinuha ang cellphone at bahagyang lumayo sa kanya, “Sir? Good evening. May kailangan po ba kayo?”

“Caroline, where are you?”

Puno ng pag-aalala ang boses niya.

“N-Nasa bahay po. May ipapagawa po ba kayo?” Sinikap kong tatagan ang boses ko kahit naiiyak na ako.

“What are you doing right now?”

“K-kasama ko po ang… f-fiance’ ko.”

Nakita ko ang pag-irap ni Raegan nang sabihin ko iyon.

Matagal na hindi nakasagot si Sir Tobias.

“Just… call me if you need help.”

Why does he sound disappointed?

Kapag ba sinabi kong iligtas niya ako mula dito sa pamangkin niyang ipinaglihi sa sama ng loob, gagawin niya?

Bumuntong hininga ako, “Yes Sir, salamat po.”

Hindi ko man maintindihan kung bakit niya sinabi ang mga bagay na iyon ay napanatag naman ang loob ko kahit konti.

“Was that my uncle?” tanong ni Raegan habang nagdudutdot sa cellphone niya.

“Oo, siya nga.”

Tobias Lion Del Fierro. Ang founder ng Del Fierro Empire. Siya rin ang boss ko at nagtatrabaho ako bilang secretary niya.

“Anong gusto niya?”

Napaiwas ako ng tingin, “A-Ano, nagbilin ng trabaho ko para bukas.”

Nagsinungaling ako. Dahil hindi ako komportable sa kanya lalo pa at ganito ang inaasta niya.

Tumawa siya ng nakakainsulto, “D*mn, I’m marrying such a lowlife secretary? Parusa ko na yata ito.”

Hindi ako kumibo at tahimik na iniinda ang lahat.

“Leave the room. I have to make a call.”

Tumango na lang ako at hindi na siya kinwestyon pa. Pero nanatili lang akong nakasandal sa likod ng pintuan habang iniisip ang mga nangyayari. Nasapo ko ang dibdib ko dahil sa sobrang sakit. Pero hindi pa pala iyon ang pinakamasakit na kaya niyang iparamdam sa akin. Dinig ko ang pakikipag-usap niya sa telepono habang nakasandal ako sa pinto.

“Don’t worry, she’s not even my type. Of course I’m still coming over tonight. Sa tingin mo ba ipagpapalit kita sa babaeng kagaya niya? Oh come on, you know I only have eyes for you. I’ll see you later, okay? Let’s bathe together.”

Malambing ang boses niya habang kausap niya ang taong iyon. Malayong-malayo sa kung paano niya kami tratuhin ng pamilya ko.

Itinakip ko ang palad sa bibig ko. Pilit pinipigilan ang kumakawala kong paghikbi. I can’t believe I’m marrying someone like him. Hindi pa man kami ikinakasal pero sobrang sakit na ng ipinararanas niya sa akin. So painful that I wanted to escape.