3. THE BOSS

Caroline’s POV

Nang matapos ang dinner ay nakahinga ako ng maluwag. Hindi dahil tapos na ang mga problema ko kung hindi dahil sa wakas, umalis na sila. Mag-isa akong naglalakad-lakad sa kalsada habang iniisip ang lahat ng nangyari.

Sa pagkakaalam ko, matalino, talented at mabait si Raegan. Maraming news at articles na kumakalat tungkol sa kanya. ‘The Perfect Heir’ pa nga ang bansag sa kanya sa business world. Walang anak ang Papa niyang si Tobias kaya naman sinasabi nila na siya ang hahalili sa kanya.

Sigurado ako na uulanin ako ng papuri kapag nalaman ng lahat na ako ang pakakasalan niya. Pero hindi ko magawang matuwa. Sa sitwasyon namin ngayon, kahit na ikasal kami ay parang ako pa ang nakikihati. Parang ako pa ang kabit.

Madilim na ang paligid at nagsisimula na ring umambon. Para akong t*ng@ na naglalakad ng nakatapak habang umiiyak. Pero napukaw ang atensyon ko nang isang malakas na tunog ng busina ang umalingawngaw sa paligid. Isang malaking truck ang bumubulusok papalapit sa akin.

Gustuhin ko mang gumalaw ay hindi ko magawa. Tuluyan akong naestatwa at walang ibang nagawa kung hindi ang sumigaw.

“Aaaahhh!!!”

“Caroline!” Isang lalake ang tumalon papunta sa gawi ko. Niyakap niya ako at mabilis na hinila papunta sa gilid.

“S-Sir Tobias?” tawag ko sa kanya nang nanginginig ang boses.

“Are you okay? Are you hurt?” Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at saka ako ininspeksyon.

“S-Sir!” Para akong bata na humahagulgol sa harap niya.

Hindi naman kami close at sa totoo lang takot ako sa kanya dahil napakastrikto niya. But he’s all I have right now. And he saved me.

“Hey, hey, what’s wrong?” Hinaplos niya ang pisngi ko at may pag-aalala sa mukha niya, “Come on, pumasok ka na sa loob ng bahay niyo.”

Umiling ako.

“You can’t be out here, it’s starting to rain.” Inilagay niya ang palad niya sa taas ng ulo ko para protektahan ako sa ulan.

Lalo akong naiyak dahil doon.

“Sir, sorry. But can you drive me to my apartment? H-hindi ko na alam ang gagawin ko.”

Desperadang-desperada na ako. Pagdating namin sa apartment ko ay sinamahan niya ako hanggang sa loob. Kahit na ako ang nakatira doon ay ako ang pinaupo niya sa sofa at siya itong hindi magkanda-ugaga.

“Where’s your towel? Oh! Here it is.” Kinuha niya ang towel sa gilid ng pintuan ng banyo ko at ibinigay iyon sa akin.

“T-Thank you, Sir. Pasensya na po kayo kung nagpahatid ako rito, naabala ko pa po kayo. Ikukuha ko rin po kayo ng towel.” Pareho kasi kaming nabasa ng ulan.

Umiling siya, “I’m good.”

Napalunok ako nang hubarin niya ang suot niyang polo. Tumambad sa akin ang sculpted niyang abs. Lalo pa akong napat*ng@ nang tumulo ang butil ng tubig mula sa buhok niya pababa sa mukha, leeg, at d!bd!b niya.

“Hey, you’re drooling.”

“P-Po? Ay sorry!” Ano ba ito? Nakakahiya!

Umupo siya sa katapat kong upuan, “So tell me, what happened?”

Seryosong-seryoso siya, halatang gustong malaman ang bawat detalye.

“I’m marrying Raegan, your nephew.”

Napaiwas siya ng tingin.

“Do you want to?” Maya-maya pang tanong niya.

“I’m not sure,” pagtatapat ko. Ikinwento ko sa kanya ang lahat ng nangyari. Habang nagkukwento ay hindi ko mapigilang maluha, “He loves someone else. How Can I compete with that?”

“Then just call it off. Hindi ka naman nila mapipilit kung ayaw mo,” pangungumbinsi niya.

Umiling ako at tumayo para pumunta sa kusina, “Hindi iyon ganon kadali.” Kumuha ako ng dalawang lata ng beer at dinala iyon sa sala.

“Do you love him?”

Natigilan ako sa tanong niya. Diretso siyang nakatitig sa akin habang hinihintay ang isasagot ko. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya.

“Love is something else, I don’t think I’m in that level yet.” Pero si Raegan ang unang nakakuha sa akin at kung hindi siya ang mapapangasawa ko, baka hindi na ako tanggapin ng iba.

Tulala siyang nakatitig sa lamesa. Inilapag ko doon ang mga beer saka ako muling umupo.

“You drink beer?” hindi makapaniwalang tanong niya.

Binuksan ko ang lata ng alak at tinungga iyon sa harap niya, “Not so demure now, Am I?”

He smirked and started chugging his own beer, “Crazy woman.”

Crazy woman… bakit parang pamilyar ang pagkakasabi niya non?

“Sir, ano nga palang ginagawa niyo sa labas ng bahay namin?” tanong ko. Bigla kasi siyang lumitaw na parang kabute.

“A-ahhh… I was just…”

Ito ang unang beses na marinig ko siyang mautal. Anong nangyayari kay Tobias na matalino at matapang?

“Hinihintay niyo po ba sila Raegan?”

“Yes, that’s it. I was waiting for them.”

Tuloy lang kami sa pag-inom hanggang sa kung ano-ano na ang napagkwentuhan namin.

“Pakiramdam ko nga naiscam ako eh! Sa social media at mga balita napakadisente niya, pero in person barumbado pala!”

Ang kaninang dalawang lata ng beer ngayon ay naging walo na. At lima doon ay ako ang uminom.

“Hahaha! Galit na galit ka sa kanya. Should I scold him for you?”

Nag-iinit na ang pisngi ko at medyo lumilipad na rin ang isip dahil sa tama ng alak.

“Naku! Sinasabi ko sa ‘yo, huwag mong ipamamana roon ang mga negosyo mo, kawawa ka in the future, Toby!” Idinuro ko pa siya.

“What did you call me? Toby?” Nangunot bigla ang noo niya.

“Oo, Toby! Cute kaya! Hehehe!”

Napailing siya, “You’re drunk, woman. Kaya ka napapahamak eh.” Ibinulong niya ang huli kaya hindi ko narinig.

“Ano?! Sinisermonan mo ako? Nasa bahay kita! Hindi mo ako pwedeng pagalitan! Ipapapulis kita!” pagbabanta ko. Tumayo ako sa sofa habang umiinom at tinatalakan siya.

“At ano naman ang sasabihin mo sa kanila?” hamon niya, nagpipigil ng tawa.

“Ano… tresspassing! Hahaha! Ang talino ko talaga!” Muli akong naupo, “Kaya alam mo, hindi ko maintindihan kung bakit palagi mo akong pinagagalitan sa office eh. Ang galing-galing ko naman tapos ang ganda-ganda ko pa!”

“Mukhang nilulubos-lubos mo na ang paglalabas ng sama ng loob sa akin ah? Hahaha!”

Natulala ako ng bahagya.

“Ang gwapo mo pala tumawa.” Namula ang tenga niya at saka tumungga ulit ng beer, “Dapat kasi lagi kang tumatawa, para hindi ka mukhang nangangain ng buhay!”

“Edi dalawa na tayong mukhang baliw non?”

“Hahahahaha! Funny ka ‘no?” Naestatwa siya sa kinauupuan niya nang lumapit ako at pinisil-pisil ang pisngi niya, “T-Teka? Bakit nagiging tatlo ka na? Nasaan ka? Bakit tatlo na kayo?”

“You’re dizzy, you should… ”

Hindi ko na siya narinig dahil tuluyan nang nagdilim ang paningin ko. Kinabukasan, sa ikalawang pagkakataon ay nagising na naman ako na masakit ang ulo. Pero sa pagkakataong ito ay nasa loob na ako ng apartment ko.

Teka? Kasama ko nga pala si Sir!

Dali-dali akong lumabas ng kwarto. Tumambad sa akin ang nakahandang almusal sa lamesa. Nakatalikod siya sa akin habang nag-aasikaso. Ang swerte ng magiging asawa niya, marunong na siyang magluto at masarap pa!

“You’re awake.” Nakangiti siyang lumingon sa akin.

“Good morning, Sir.”

“Mukhang okay ka na, Sir na ulit ang tawag mo sa akin.”

Nahihiya akong ngumiti. Inom pa more, Caroline!

“Kumain ka na dyan, I have to attend a meeting. Is it okay if I take a shower here?”

Tumango ako at ikinuha siya ng tuwalya. Uupo na sana ako sa hapag nang may bigla akong maalala…

Ang mga lace p@nty ko, nakasampay sa banyo!