ตอนที่ 9 สายเปย์

17.00

ฉันยกมือนวดที่ขมับทั้งสองข้างเบาๆ เพราะรายละเอียดมันเยอะเเละย้อนหลังไปไกลเลยปวดหัวนิดนึง ไม่เข้าใจทำไมไม่จ้างมืออาชีพให้เขาทำจะได้เสร็จเเละจัดการเรื่องนี้ไวๆ

" กลับบ้านได้ " ผมปิดโน๊ตบุ๊คเเละมองคนตรงหน้าเก็บเอกสารให้เข้าที่เข้าทางเป็นระเบียบ

" ค่ะ "

" เหนื่อยเหรอ " ผมเห็นสีหน้าท่าทางเธอเเล้วดูเหนื่อยๆชอบกลจึบเอ่ยถาม

" นิดหน่อยค่ะ หนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ อยากพักผ่อน " ไม่เหนื่อยได้ไง ตื่นเเต่ตีห้ามาเตรียมตัวเข้าสวนไปพ่นยาเเต่เช้า กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปตอนบ่ายๆเเถมอากาศก็ร้อนมากอีก ตอนนี้เหมือนต้องมาปรับตัวใหม่นิดหน่อยเพราะห่างหายจากงานสวนไปนานถึงจะทำมาเเต่เล็กเเต่น้อยก็ตามเถอะ

ผมจึงไม่อยากเซ้าซี้เธอจึงเดินมาส่งที่ชั้นล่าง ก็เห็นคุณเเม่ท่านนอนหลับอยู่ที่โซฟากลางบ้าน จึงไม่อยากกวนให้ได้ตื่น

" ตามจริงไม่ต้องลงมาส่งหนูก็ได้นะ "

" ฉันไม่ได้ลงมาส่งเธอ เเค่จะลงมาเอาของหลังรถเฉยๆ " ฉันถึงกับหน้าเเตกเมื่อคนตัวใหญ่ตอบกลับมาเเบบนั้น จึงรีบเดินไปขึ้นคร่อมรถทันทีเพื่อจะขี่ออกไป เเต่ขี่ไปได้นิดนึงจึงต้องหยุดเพราะรถยางรั่ว ยังไม่พ้นรั้วบ้านเขาเลย วันนี้มันวันอะไรของฉันกันเนี่ย

....ก้าวขาขวาออกจากบ้านรึยังไงกัน

" ยางรั่วเหรอ " ผมรีบเดินเข้ามาหาเธอเเละก้มลงมองล้อรถ ล้อที่รั่วคือล้อหลัง

" ค่ะ ...งั้นหนูขอฝากรถไว้ที่นี่ก่อนเเล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเอาไปซ่อม ป่านนี้ร้านคงปิดหมดเเล้ว "

" มีร้านนึงยังไม่ปิด อยู่ห่างจากที่นี่ไม่กี่โลเอง "

" ร้านไหนคะ ? "

" ร้านลุงนัน "

" อ๋อ...เเต่หนูมาเอาไปซ่อมพรุ่งนี้ดีกว่า ยังไม่อยากขี่บดไปเพราะมันเริ่มเย็นเเล้วเดี๋ยวหมาไล่เเล้วหนีไม่ทันโดนมันกัดเอา " ฉันดับเครื่องเเละลงจากรถจะจูงไปจอดที่โรงจอดรถบ้านเขา เเต่เขามาเเย่งไปซะก่อน จึงยอมปล่อยให้เขาเอาไปเก็บให้

" งั้นหนูขอตัวเดินกลับก่อนนะคะ "

" เดี๋ยวฉันไปส่ง "

" ไม่เป็นไรค่ะ อยู่เเค่นี้เองหนูเดินกลับได้ " ระยะห่างจากบ้านฉันไปบ้านเขาเเค่หนึ่งกิโลเอง จะไปส่งทำไม ไม่เข้าใจ

" จะเดินให้เหนื่อยเพิ่มทำไม เดี๋ยวฉันไปส่งเอง เดี๋ยวเเม่ฉันจะตื่นมาว่าพอดีว่าดูเเลเธอไม่ดี "

" ก็ได้ค่ะ " ตามใจเขาล่ะกัน อยากไปส่งนักไม่ขัดก็ได้ ดีซะอีกจะได้ไม่เดินให้เหนื่อยเหมือนเขาว่า

" ทำไมเอารถยนต์ไปเหรอคะ ? เอามอไซค์ไปก็ได้...ใกล้ๆเเค่นี้เอง " เอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยเมื่อเขาเปิดประตูรถยนต์

" ฉันจะไปซื้อของด้วย "

" ค่ะ " หายสงสัยทันที จึงรีบเดินขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ

" ไปกับฉันไหม ฉันจะไปซื้อยางเส้นใหม่มาเปลี่ยนให้ ขี่บดไปมันไกลอยู่นะ " ผมเอ่ยบอกธอ

" ไปก็ได้ค่ะ " เขาพูดขนาดนี้เเล้ว ฉันเป็นเจ้าของรถจะไม่ไปได้เหรอ ก็ดีเหมือนกันขี่เกียจขี่ไปเปลี่ยนเอง ที่บ้านไม่มีใครเปลี่ยนเป็นด้วย

หลังจากซื้อยางรถเสร็จ ก็ชวนเขาเเวะซื้อของกินที่ตลาดก่อนเพราะท้องเริ่มร้อวประท้วงเเล้ว

" คุณจะกินอะไรไหมเดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง ถือซะว่าเป็นค่าซ่อมรถ " ฉันหันหลังมาถามเขา ในตอนที่กำลังจะเดินเข้าตัวตลาดกัน

" ถ้าจะขอบคุณฉันจริงๆ เปลี่ยนจากของกินเป็นอย่างอื่นได้ไหม " ผมมองคนตัวเล็กด้วยสายตาเเพรวพราวกรุ้มกริ่ม เเต่เธอก็ดูงุนงงไม่เข้าใจ เอียงคอมองนิดๆด้วยความสงสัย โคตรจะน่ารักเลยว่ะ เห็นเเล้วอยากจะจับฟัด

" อะไรคะ ? "

" หอมเเก้มข้างล่ะที " ผมก้มลงไปกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงเเหบพร่าเเละผละออก

" ในหัวคุณนี่คิดเเต่เรื่องพวกนี้รึยังไงกัน " ฉันกอดอกถามเขาด้วยความหมันไส้

" ใช่...เเต่เป็นเฉพาะกับเธอนะ "

" หนูควรดีใจเหรอเนี่ย ที่ทำให้คนเเก่เเบบคุณหลงเสน่ห์หนูหัวปักหัวปำติดใจหนูเเบบนี้ "

" เธอควรดีใจสิ "

" ไม่ดีใจเลยสักนิด เเละเชื่อไม่ได้ด้วยคนเจ้าชู้เเบบคุณ ที่ทำตัวเป็นเฒ่าหัวงูหลอกจะกินเด็กไปวันๆ " ขอว่าตรงๆทีเถอะ หมันไส้ความมั่นหน้านี้ของเขา เดี๋ยวเจอคนใหม่ถูกใจก็ไปทำเเบบนี้กับคนอื่นเขาอีกอยู่ดี เชื่อไม่ได้ ผู้ชายปากว่ามือถึง

" เดี๋ยวก่อน ฟังฉันอธิบายเเป๊ป " ผมดึงข้อมือเล็กไว้ เพื่อให้หันกลับมาคุยกัน

" ปล่อยค่ะ คนมองหมดเเล้วเนี่ย "

" ก็ได้ " ผมจำใจต้องปล่อยข้อมือเล็ก เพราะเห็นสายตาหลายคู่เริ่มมองมาอย่างให้ความน่าสนใจ

...เดี๋ยวเด็กมันจะไม่พอใจผมเพิ่มขึ้นไปอีก

ฉันรีบเดินหนีเขาเข้ามาในตลาดทันที หลังว่าเขาเสร็จ อยู่นานกว่านี้จะเสียเปรียบเขาเอา

" เอาน้ำมะนาวปั่นไม่ใส่น้ำเเข็งค่ะ " อยากกินอะไรที่เปรี้ยวจี๊ดชื่นใจ

" ได้สิหนูนานะเเต่ไม่เจอกันนาน สวยเท่าเดิมเลยนะ " คุณลุงที่ขายน้ำอยู่ที่ตลาดนัดเเห่งนี้มาตั้งเเต่ฉันเริ่มจำความได้ ปัจจุบันก็ยังขายอยู่ คุณลุงดูเเข็งเเรงมากเเต่ก็ตอบทันควันเหมือนเดิม

" ต้องสวยกว่าเดิมรึเปล่าคะ ? "

" ก็หนูกวนลุงก่อนหนิลุงก็กวนกลับสิ เจ๊าๆกันเนาะ...ฮ่าๆๆ... " ทันฉันตลอดลุงคนนี้ ฉันชอบเเวะมาซื้อน้ำเเละหยอกเเกเล่นประจำ

" ถ้าจะเจ๊ากันจริงๆ ลุงต้องลดค่าน้ำให้หนูนะ "

" ได้ๆ...ปกติเเเก้วล่ะสามสิบบาท ลุงลดให้เหลือยี่สิบเก้าบาทถ้วนเเล้วกัน " ลดให้ตั้งหนึ่งบาทถ้วนฉันควรดีใจไหมเนี่ย

" งั้นลุงคิดราคาเต็มเหมือนเดิมเถอะ หนูเกรงใจ "

" หึ...ว่าเเต่เฮีย เอาน้ำอะไรครับ "

" น้ำเสาวรสเเก้วนึงครับ " ผมสั่งเเละยืนมองคนตัวเล็กข้างกาย ที่ทำทีเป็นไม่สนใจผม เห็นเเล้วหมันเขี้ยวชะมัด เเต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเพราะคำพูดเธอก่อนหน้านี้มันดันสะกิดใจทำเอาผมรู้สึกผิด ที่เอาเปรียบเธอเกินไปจนทำให้เธอไม่พอใจเเละดูอึดอัด

" ได้ครับ...รอเเป๊ปนึงนะครับ "

" ครับ "

" เธอจะซื้ออะไรต่ออีก "

" ขนมเบื้อง ขนมโตเกียว เเละก็ลูกชิ้นปิ้งค่ะ คุณอยากกินอะไรคะ " เมื่อเขาเอ่ยถามจึงต้องหันมาคุยด้วย เพราะยังไง เขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายเเละอายุเยอะกว่าฉันมาก จึงไม่สามารถที่จะเมินหน้าหนีเขาได้ซะทีเดียว เดี๋ยวจะเสียมารยาทเอา

" ตัวเเค่นี้เเต่กินเก่งจังนะ เอาไปไว้ไหนหมด "

" ไว้ในกระเพาะค่ะ "

" หึ " ผมถึงกับหัวเราะในลำคอเบาๆกับความตรงของเธอ

" คุณอยากกินอะไรคะ นึกออกยังหรือจะเดินดูก่อน "

" เดี๋ยวเดินดูก่อนล่ะกัน ยังนึกไม่ออก "

" ค่ะ " ฉันรับน้ำมาจากคุณลุงสองเเก้ว ยื่นให้เขาเเก้วนึงก่อนจะยื่นเงินจ่ายคุณลุง เเต่ก็มีเเบงค์สีเเดงปริศนาที่ยื่นตัดหน้าฉันจ่ายคุณลุงก่อนจึงหันไปมองคนข้างกายขวับตามสัญชาตญาณ

" จะเเยกหนูจ่ายทำไม หนูบอกจะเลี้ยงไง " ผมมองยัยเด็กที่ทำหน้ายู่ด้วยความไม่พอใจ เเต่ดูไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด

" ไม่ต้องทอนนะครับคุณลุง "

" ขอบคุณครับ "

" ครับ "

" หนูนานะ...หนูมีเเฟนเป็นป๋าสายเปย์จ่ายตังค์ให้ ได้กินฟรีตังค์อยู่ครบทุกบาทไม่ดีรึไง "

" เขาไม่...อื้อ~ " ในขณะที่กำลังบอกคุณลุงว่าฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน เเต่เขาดันเอามือมากอดคอเข้าหาตัวเขาเเถมปิดปากฉันเเบบสนิท เเกะเท่าไหร่ก็เเกะไม่ออก มือคนหรือมือปลาหมึกเนี่ย

" นั่นน่ะสิครับคุณลุง งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ "

" โอ้ยยย!! " ผมถึงกับปล่อยมือออกจากคนตัวเล็กทันทีเพราะเธอใช้ศอกกระทุ้งเข้ามาที่ท้องผมเต็มๆจนเเทบจุก ตัวเเค่นี้เเต่เเรงเยอะชะมัด

" คุณไปพูดเเบบนั้นได้ยังไง ลุงเข้าใจผิดหมดเเล้วเนี่ย เเถมปากคุณลุงก็ยิ่งไม่ธรรมดาอย่างกับโทรโข่งของหมู่บ้าน อีกไม่นานคงเป็นข่าวทั่วซอยเพราะลือผิดๆเนี่ยเเหล่ะ " ฉันเท้าเอวว่าเขาปาวๆด้วยความโมโห เเต่ก็ต้องหยุดพูดเมื่อมีสายตาหลายคู่มองมาที่พวกเราอย่างให้ความสนใจ จนฉันทนสายตาพวกนั้นไม่ไหวจึงเดินหนีออกมาจากตัวตลาด ลืมตัวไปหน่อยว่าอยู่ในที่สาธารณะ ไม่ได้อยู่ในที่ส่วนตัวที่มีเเค่พวกเราสองคน

" เดี๋ยวก่อน " ผมรีบเดินตามมารั้งเเขนคนตัวเล็กไว้ ตอนนี้อยู่ที่ลานจอดรถข้างตลาดกันเเล้ว เเต่ก็ยังพอมีคนอยู่บ้าง

" ปล่อย " ฉันมองเขาตาเขียวปั๊ด จนเขายอมปล่อยมือหนาออกจากเเขนเล็กของฉัน

" ฟังฉันก่อนสิ "

" พูดมาค่ะ "

" ฉันเเค่พูดเล่นเอง ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเสียหายเลยนะ "

" คุณตั้งใจตอบกลับไปเเบบนั้น ก็เท่ากับคุณตั้งใจเเล้วค่ะ "

" ที่เธอไม่พอใจฉันขนาดนี้เพราะมีคนคุยเเล้วใช่ไหม เท่ากับเธอผิดข้อตกลงนี่ "

" หนูไม่ได้มีใครทั้งนั้นหนูสาบานได้ เเต่ที่โมโหเพราะคุณไปตอบเเบบนั้นก็เท่ากับคนเขาเข้าใจผิดว่าหนูมีเเฟนเเล้ว หนูเสียหายนะ ในอนาคตใครเขาจะกล้ามาจีบหนู คุณชอบรึไงที่มีคนเข้าใจผิดพวกเราเเบบนี้ "

" ชอบสิ " ทำไมเขาพูดคำนี้ออกมาเเละเเววตาที่มองมามันดูจริงจังมากขนาดนั้น หมายความว่ายังไงกัน

" คุณชอบหนูเหรอ?" ฉันตัดสินใจถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจออกไป ถ้าคนไม่ได้ชอบกัน จะมาทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าพวกเราเป็นเเฟนกันทำไม เขาไม่ชอบเป็นโสดเเละมีสาวๆเข้าหารึยังไงกัน ฉันเสียหายนะถ้ามาเเกล้งกันเเบบนี้

...เป็นใคร ใครจะไม่คิดเข้าข้างตัวเองกันเมื่อเขาเเสดงออกมาเเบบนี้

" ...... "

  ..............

ตอบดีๆนะลุง 😆