Kabanata 5

“Mama!” napabalikwas ng higa si Natalia dahil akala niya ay mamatay na sya sa panaginip niya. Nandoon si Donya Teresita at may hawak na baril sa kanyang panaginip at pinutok iyon sa kanya. Mabilis niyang tinignan ang braso nya kung may tama, bago niya napansin na ang kumot niya ang hindi pink, gaya ng kulay ng kumot na ginagamit niya. 

Tsaka lamang niya napansin na wala sya sa kwarto niya, nasa ibang kwarto siya at naiba ang suot niyang damit sa natatandaan niya kagabi. Ang alam niya ay nagpunta siya sa isang club sa Makati, at ang suot nya ay sleeveless na white top na bukas ang likuran, at mini skirt. Pero bakit nakasuot na sya ngayon ng oversize t shirt?

“Sinong nagpalit sakin? Nasaan ako?”

Pagtingin nya sa paligid ay nahagip ng paningin niya ang sulat sa ibabaw ng cabinet sa tabi ng kama niya. I won’t fuck someone who’s drunk. No worries, call me to get your stuff. Saka lamang bumalik sa ala-ala niya ang lalaki kagabi, ito ang tumulong na umalis sya mula sa dance floor dahil nag bre-breakdown siya, at ito din ang nagdala sa kanya dito sa hotel. At naalala din niya ang muntik nang mangyari. 

“Oh my god,” bulong niya sa sarili niya. Hinawakan nya ang labi niya at naalala na nasa bibig nya kagabi ang alaga nitong tinawag pa nga nyang microphone dahil sa laki. “Anong sinasabi nya na hindi siya pumapatol sa lasing? Eh pinagawa nga nya sakin yon? Argh!” 

Isinusob nya ang sarili sa kama bago dahil sa kahihiyang pinaggagawa nya kagabi. Hindi siya ganoong tao, kaya bakit niya gagawin iyon? Nababaliw na siya. “Humanda sa akin ang lalaking yon.”

Agad syang bumangon para pumunta sa kinalalagyan ng telepono at tawagan ang numerong iniwanan nito. Ilang segundo lang ay may sumagot din naman agad. “Hello, this is William.”

Oh, so William ang pangalan nito? Bulong nya sa sarili niya. “Hi, I’m the woman you almost rape last night. Mind if you give back my bag? My car key is there.”

Imbes na seryosohin sya ng kausap at matakot dahil natatandaan nya ang nangyari kagabi ay tumawa lamang ito. “Almost rape? Miss, ikaw ang unang humalik. Tumugon lang ako.”

Hindi nya nagustuhan ang sagot nito kaya nagsimula nang mag-init ang ulo niya. “Excuse me? At bakit naman kita hahalikan? You’re not even my type.” giit niya kahit hindi naman nya matandaan ang itsura ng lalaki. “Just give back my stuff and sunduin mo ko dito sa hotel kung saan mo ko dinala. Okay? Bye.”

Ayaw na nyang makausap pa ito dahil naalala nya ang mga kapangahasang ginagawa nya ng nagdaang gabi. Hindi siya ganong babae kaya sisiguruhin niya na mananagot sa kanya ang lalaki. First, kailangan niya ng disenteng damit dahil kailangan nya pang pumasok sa opisina. 

Doon lamang bumalik sa isipan niya na gustong kunin ng mga magulang niya ang kompanya nya sa kanya, kailangan niyang makaisip ng paraan para hindi nila iyon magawa. Batid ni Natalia na hindi rin naman siya mapipilit ng mga magulang na ibigay nya ang kompanya nya dito, pero bilang mga magulang niya. Siguaradong hahanapan siya nito ng taong ipapakasal sa kanya para mawalan sya ng karapatan sa kompanya. Iyon ang hindi niya gugustuhin kaya uunahan na niya ang mga ito. 

Kailangan na makahanap sya ng lalaking pweded nyang bayaran upang magpakasal sa kanya sa papel lamang. Iyong lalaking hindi siya ite-take advantage dahil alam na kailangan na kailangan niya. 

“Saan naman ako hahanap non?” tanong niya sa sarili. Muli ay sinubsob niya ang sarili sa kama dahil sa frustration na kanyang nararamdaman. Hindi pwedeng makuha sa kanya ang kompanya dahil iyon na lang ang meron sya ngayong tinalikuran na sya ng mga kini-kilalang magulang. 

*****

Paglabas niya ng hotel ay suot na niya muli ang suot nyang party outfit kagabi. Kung kagabi ay confident syang suotin yon, ngayong umaga na ay hindi na siya komportable sa tingin sa kanya ng mga tao. Para syang hinuhusgahan ng mga babae at ang mga lalaki naman ay tila hinuhubaran na sya sa paraan ng pagtitig. 

“Nasaan na ba kasi ang lalaking iyon?” naiinis na bulong niya habang nakatayo sa entrance ng M Hotel. 

“Ako ba ang hanap mo?”

Sabi ng lalaking matangkad sa kanya. Nakasuot ito ng black trouser at simple green polo na may tatak na lacoste. Halos namumutok na ang polo na iyon sa laki ng dibdib at lapad ng pangangatawan nito. Ang buhok nito ay brown na may highlight na gray na bumagay sa gray din nitong mga mata. Lumingon pa sya sa kanyang tabi para masiguro na sya ang kausap ng lalaki. 

Hindi niya rin kasi talaga masyadong naaninag ang itsura nito kagabi. “A-ako ba kausap mo?” tanong niya. The man smiled at her. 

“Sino pa ba? Heto ang bag mo. Nandyan ang susi mo, at black card mo.”

“What? Eh sinong nagbayad ng-”

“Okay lang. Ako na ang nagbayad.”

“Anong bank account mo, ise-send ko sayo agad.”

“Hindi ko naman kailangan. At uulitin ko lang ha, hindi ako ang naunang-”

Agad nyang pinigilan ito sa tangkang sasabihin sa takot na may makarinig. “Oo na. Okay? Just lower your god damn voice. Nasa public tayo.”

Nagtaas naman ito ng dalawang kamay na lalong nagpabanat ng mga biceps nito. Hindi nakaligtas iyon sa mga mata ni Natalia na ngayon ay nagsisi na yata sa sinabi niyang hindi niya ito type. 

“B-By the way, my name is Natalia Monterreal. I’m sure you already know me so-”

“Know you? No. Ngayon lang kita nakilala.” pagtugon ng lalaki na hindi niya alam kung totoo ba o hindi. Tinignan niya ito ng mas malapitan. “Bakit?”

“Hindi mo ko kilala?” Tumawa ito. 

“Hindi nga. Sino ka ba?”

Napaisip sya kung hindi ba nanonood ang lalaki ng balita sa TV o hindi ito omo-order sa online kaya hindi siya nito kilala. Hindi na lamang sya sumagot. Tumigil lamang sya sa pag iisip ng marinig ang boses ng kanyang Mama at Papa. Hindi nga sya nagkamali. 

Sa di layuan ay naroon ang kanyang Mama at Papa kasama ang anak nilang iba ang itsura ngayon. Suot na nito ang magagarang damit na nakita nyang tinatahi ni Donya Teresita noon. Mga damit na kahit kailan ay hindi nito ipinagamit sa kanya. Mga damit na minsan nyang hinawakan at sa huli ay nagpaluhod sa kanya sa isang bilaong asin. 

Mapait syang ngumiti. Masaya na ang mga ito na hindi siya kasama. Masaya sya para sa mga magulang. At tahimik na nagpapasalamat na binuhay sya nito at inaalagaan. Pero, matigas ang kanyang puso. Hindi niya ipapaubaya ang kompanya. Sa kanya lamang ito. 

Dahil sa galit sa kanyang dibdib ay wala nang pag aatubiling kinuha nya ang kamay ng lalaking nasa harap. Tumin

gin sa mga gulat nitong mata, bago sinabing. 

“Sampung milyon. Pakasalan mo lang ako.”