Chapter 7

Chapter 7

Dinala niya ang anak palayo.

Hindi nakalimot si Neri na lingunin at kumaway kay Cormac.

Lumapit ang isang babaeng katabi ni Cormac at nakangiting nagbiro, “Kamag-anak mo? Kamukha mo kasi ‘yung bata. Ang gaganda ng lahi n’yo ha.”

“Magkakahawig ba kami?” bahagyang tinaas ni Cormac ang kilay.

Pag-angat niya ng tingin ay nakalayo na si Naomi at ang bata.

Kung totoo ngang may ganito na siyang kalaking anak, siguradong tuwang-tuwa ang kaniyang ina. Pero imposibleng managyari iyon.

Gayunpaman, cute talaga ang batang iyon.

At sa pag-alala niya kay Lydia ay may kung anong kakaibang kirot na dumaloy sa dibdib ni Cormac.

SA DAAN pauwi.

“Ma, naiwan ko ‘yung Potato sa sasakyan ni Doc Pogi”

“Potato?” saka lang napagtanto ni Naomi na tinutukoy ng anak ang maliit nitong puppy na iniligtas niya sa kalsada. 

Naisip niya ang halos aksidenteng nangyari at bigla siyang naging seryoso. “Neri, huwag ka nang gagawa ng ganoong kapanganib ulit.”

“Alam ko naman po iyon, Mommy. Pero mabagal naman ‘yung pagmamaneho ni Doc Pogi. Hindi naman niya ako nabangga, natakot lang ako kaya nadapa.”

“Hindi pa rin tama ‘yon,” hinaplos ni Naomi ang buhok ng anak.

“Pero Mommy, nasa kotse pa rin si Potato—‘yung si Doc pogi na kamukha ni Daddy.”

“Neri, hindi puwedeng sabihin sa iba na kamukha ni Daddy mo si Dr. Lagdameo. Baka m-magalit siya. Respeto ang kailangan natin ibigay sa kaniya, okay.” Medyo nagkakanda-utal na si Naomi sa pag-aalala at hindi na maipaliwanag nang maayos. 

Tumango na lang ang bata nang masunurin. Niyakap ni Naomi ang anak nang mahigpit.

Ang pagsisinungaling ay parang buhol sa puso kapag lalo mong hinila, lalo lang humihigpit at kumakapit.

Hindi niya kayang hingin ulit kay Cormac ang aso. Bukod pa roon, nakikitira lang sila sa lumang bahay ni Lola Maria; kapag may aso, siguradong maiistorbo ang mga kapitbahay.

Alam niyang hindi naman talaga galit si Cormac sa aso, pero alam din niyang hindi ito taong madaling maantig.

Noon, minsan din niyang binuhat ang isang kaawa-awang asong gala at umaasang papayag itong kupkupin muna habang taglamig. Tinanggihan siya nito.

Si Cormac, iba ang asal sa kama, pero kapag sa totoong buhay ay malayo ang loob at medyo matalim magsalita.

“Neri, kapag magaling ka na pagkatapos ng operasyon at nakabili na tayo ng sariling bahay, puwede na tayong mag-alaga ng aso.”

“Pero hindi na ‘yun si Potato…” Mahina ang tinig ng anak, pero tumama iyon sa puso ni Naomi.

Alas-nuwebe ng gabi.

Kasama ni Naomi ang anak sa pagguhit ng hand-painted poster. Gumuhit ang bata ng isang magandang maliit na aso sa papel as in sobrang cute.

Hindi napigilan ni Naomi ang sarili, kinuha ang business card at dinial ang numero ni Cormac.

Gusto niyang hingin si Potato.

Siguro work number naman iyon aniya habang nakapako ang mata sa business card ng lalaki.

Pangalawang beses pa lang niya itong tatawagan sa loob ng pitong taon. 

Ang una ay anim na taon na ang nakararaan, nakahiga siya sa ospital, mahina matapos ang matinding pagdurugo.

Tinawagan niya ito sa kalagitnaan ng gabi at narinig ang malalim nitong boses. 

“Hello, sino ‘to?”

Pagkarinig pa lang ng tinig, ibinaba na niya agad ang tawag.

Ngayon, nakatayo siya sa balkonahe, tanaw ang anak na anim na taong gulang na nanonood ng TV sa sala. Sinara niya ang pinto at isinandal ang likod doon.

Tinitigan niya ang numero sa screen nang matagal, nag-alinlangan, saka muling tinawagan.

Tumunog ang cellphone ng tatlong beses bago sagutin.

Boses ng isang babae ang narinig niya.

“Hello, hinahanap mo ba si Cormac?” Maganda ang tinig nito. 

Parang nanlamig ang dugo ni Naomi. Hawak ang cellphone, nanigas ang lalamunan niya at walang lumabas na salita.

Ilang beses pang nagsalita ang babae sa kabilang linya.

“Hello?”

Nabawi ni Naomi ang tinig niya.

“Pasensya na, maling number yata ang na-dial ko.”

“Maybe not. Are you his patient? If you’re looking for Cormac. Naliligo siya ngayon. Sabihin ko na lang na tawagan ka mamaya.”

“S-sige…” aniya at pinatay ang tawag.

Nakasandal pa rin ang likod sa pinto; dahan-dahan siyang dumulas pababa hanggang sa mapaupo sa sahig. Alas-nueve na ng gabi.

Sino kaya ang babaeng kausap niya sa cellphone? Girlfriend niya ba iyon? Sa gwapo ng mukha at tayog ng pamilya ni Cormac, hinding-hindi ito mauubusan ng babae.

Huminga nang malalim si Naomi; sa maputlang mukha niya, may bakas ng matinding pagod. Nakaupo siya roon sa may pinto, nakatingala sa madilim at malamlam na sinag ng buwan sa labas ng bintana.

Alam niyang wala siyang karapatang masyadong makialam sa mundo ni Cormac. Pitong taon na ang lumipas. Magkaibang-magkaiba na ang mga mundo nila.

Marahil nakalimutan na rin nito ang tawag sa kaniya… Baby Lydia. O marahil, para sa isang lalaking kasing-antas niya, ang pakikipag-ugnayan sa isang dating mataba ay isang dungis sa pangalan ni Cormac Lagdameo, isang kahihiyan. 

Kung hindi siya nagpapansin noon, kailan ba siya mamahalin ng lalaki?

May banayad na hypoglycemia si Naomi. Nang bumangon siya, mahigpit na kumapit ang mga daliri niya sa seradura ng pinto. Pumikit siya at inagapan ang paghinga. Umiikot ang paligid, nanghihina ang mga tuhod. 

Pagkapanganak niya, bigla siyang pumayat at kasabay ng pagpayat, sumulpot ang hypoglycemia. Lumalala ito kapag sobra ang pagod, kapag kinakahan o nag-aalala ng sobra.

Biglang nag-vibrate ang cellphone sa kanyang palad na parang sasabog. Tiningnan niya ito—ang numero ng lalaki ay muling kumikislap sa screen. Tumatawag pabalik si Cormac.

Nag-ring ang cellphone niya at sa bawat pag-vibrate nito, parang namanhid ang kanyang mga daliri. Tumitig siya sa numerong nagbabalik-balik sa screen. Huminga nang malalim at sinagot ito.

KAKATAPOS lang maligo ng ni Cormac. Nakasuot siya ng itim na pajama, basa pa ang maiikling buhok, matalim ang mga mata. Saglit siyang tumingin sa munting aso sa sahig, umuungol habang dumedede ng gatas. Habang hawak ang cellphone, nilapitan niya ito at nang makitang mahihiga na sa palanggana ay agad niya itong binuhat.

“Hello, sino ’to? Ano’ng kailangan mo?” malamig na tanong ni Cormac anng sagutin ang kaniyang tawag.

“Dahan-dahan ka nga,” sabat ni Georgia, sabay agaw sa aso at inilagay ito sa sariling mga bisig.

Sa kabilang linya, napahinto si Naomi; naipit sa lalamunan ang mga salitang sasabihin niya. Ang nasa isip niya’y nilalaro nito ang babae, nasa piling ng kasintahan habang nakikipag-usap sa kanya. Naghalo ang dugo’t lamig sa kanyang mukha, nanigas ang labi at kagat ito nang mariin.

“Hello, kung may sasabihin ka, sabihin mo na,” banayad ngunit walang emosyon ang tono ni Cormac. 

Akala niya pasyente lang ang tumatawag; 24 oras bukas ang numerong iyon para sa mga emergency.

“Mendoza po. ’Yong aso ng anak ko… nasa kotse niyo pa ba?”

Natahimik saglit si Cormac. Hindi niya alam kung dala ba ito ng madalas niyang pag-iisip kay Lydia nitong mga nakaraang araw, pero parang pamilyar ang tinig ng babae.

“Ah, nasa akin.”

“Pwede po ba ngayong araw na maibalik? Mahal na mahal po ng anak ko ang asong iyon…”

“Sa susunod na linggo na. Bukas aalis ako, tatawagan kita kapag nakabalik na akong Manila.”

“Sige, Doc. Pasensya na sa abala.” Pinagdikit ni Naomi ang kanyang mga labi.

Bago niya maibaba ang cellphone, sumingit ang mababang tinig ni Cormac, “Anong pangalan mo? Itatala ko.”

“Naomi, Doc. Naomi Mendoza.”

“Nomi?” Kunot-noong ulit ni Cormac. “Anong klaseng pangalan iyon?”

Napairap si Georgia. “Naomi raw as N-A-O-M-I ’yun ang pangalan, bingi ka ba?”

Narinig ni Naomi ang malambing at bahagyang pabalang na tinig ng babae sa kabilang linya. Sa isip niya, isa iyong anak ng mayamang pamilya. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras—ibinaba niya ang tawag.

Kumuyom ang kamao niya at napahawak sa dibdib.