บทที 2

ห้องพัก นายแพทย์วาโย เตชะกุล

“ยังไงเราก็ต้องเปลี่ยนหัวใจให้น้องเดียวนี้”

“ยังไง!! รัญหาหัวใจที่เข้ากับลิสได้มาตลอด แต่ก็ยังไม่เจอเลย”

 คำพูดของวาโยทำเอาพี่ชายอย่างอรัญถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าหล่อเผยให้เห็นถึงความไม่แน่ใจและความกังวลเป็นอย่างมาก มือหนาทั้งสองกุมศีรษะของตัวเองพลางนวดเบาๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!

“คุณหมอครับ! เคสเมื่อสักครู่ที่เข้ามาพร้อมกับคุณอสิลผู้ป่วยเสียชีวิตแล้วนะครับ”

“แล้วยังไง”

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของอรัญดังสวนขึ้นเมื่อบุรุษพยาบาลโพล่งเข้ามาเหมือนมีเรื่องด่วน ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างกดดันเพื่อรอคำตอบจากอีกฝ่าย วาโยที่เห็นท่าทีของเพื่อนรีบห้ามทันทีเพื่อให้เขาใจเย็นลง

“สมองตายครับ!! แต่ผู้ป่วยทำเรื่องบริจาคหัวใจเอาไว้ด้วย” 

เหมือนพระเจ้ามาโปรดสิ่งที่สำคัญมากที่สุดในตอนนี้ อรัญถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกความรู้สึกที่แสนตึงเครียดได้รับการปลดปล่อย ใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาอย่างดีใจพลางหันไปยิ้มให้กับวาโยที่ยืนอยู่ข้างกัน

"ตามคุณหมอดาร์ริน"

"ครับคุณหมอ" สิ้นเสียงของวาโยบุรุษพยาบาลก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที อรัญทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่เสียงข้อความในโทรศัพท์จะดังขึ้น มือหนาล้วงหยิบมันออกมาจากเสื้อสูทตัวนอกก่อนจะเปิดอ่านข้อความ

"ใคร!!!"

เสียงทุ้มเข้มที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจดังขึ้น น้ำเสียงของวาโยทำเอาคิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม มือหนาก็กดปิดหน้าจอลงพลางยัดมันใส่กระเป๋าทันทีโดยไม่ได้แม้แต่จะตอบข้อความ

"ทำไม!!! หึงรัญรึไง"

น้ำเสียงกึ่งประชดเอ่ยสวนถามพลางยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าไปประชิดตัววาโยที่กำลังจะเปลี่ยนชุด มือหนากระชากท่อนแขนแกร่งอย่างแรงให้อีกฝ่ายหันมาประจันหน้า ดวงตาคมไล่มองมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวเป็นลอนสวยงามพร้อมกับมือหนาที่ค่อยๆลูบไล้จนคนโดนรุกถึงกับรีบดึงมือหนาของอรัญออกอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าทุกอย่างจะเตลิดไปมากกว่านี้

"รัญ! อย่าแกล้ง ไม่มีเวลาแล้ว"

"รู้แล้วน่า!! รัญรู้สึกได้นะ ว่าหัวใจดวงนี้เข้ากับลิสได้"

อรัญว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของคุณหมอหนุ่ม ดวงตาคมเป็นประกายมีความหวังขึ้นมา ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างโล่งใจก่อนจะยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงเมื่อเห็นเพื่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ยิ้มแบบนี้!! คือสบายใจแล้วใช่ไหม"

"ยัง!!จนกว่าลิสจะปลอดภัย" วาโยตบบ่าแกร่งของอีกฝ่ายเบาๆพลางส่งยิ้มให้กำลังใจ อรัญพยักพเยิดตอบรับเล็กน้อยก่อนจะโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้แน่น

"ไปกันเถอะ รัญอยากรู้ว่าหัวใจจะเข้ากับลิสได้ไหม" มือหนาเดินไปเปิดประตูกระจกพร้อมกับดึงท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายให้เดินตามมา

'อยากเจอเธอจังเลย'