บทที่ 1

ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ~

เสียงของรถแอมบูแลนซ์สองคันดังกึ่งก้องไปทั่วแสงไฟเปิดเป็นสัญญาณฉุกเฉินเคสหนัก ก่อนที่รถทั้งสองคันจะวิ่งมาบรรจบมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลเดียวกัน แต่ด้วยการจราจรที่ติดขัดเนื่องจากเป็นเวลาเลิกงานทำให้ทั่วท้องถนนเต็มไปด้วยแสงไฟสีแดงที่จอดติดอยู่บนถนนทุกสายในที่สุดรถแอมบูแลนซ์ทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศ

“ขอทางด้วยครับ”

คุณหมอทั้งสองคนกระโดดขึ้นเตียงทันทีเมื่อรถจอดสนิท เสียงของเจ้าหน้าที่ตะโกนดังลั่นเพื่อขอทางให้รถเข็นทั้งสองคันได้เข้าห้องฉุกเฉินเพราะอาการของคนบนเตียงค่อนข้างวิกฤตหนักคุณหมอหนุ่มทั้งสองปั๊มหัวใจกันจนสุดความสามารถ

‘เขาสองคนเป็นเนื้อคู่กันนิครับท่าน’

‘หนึ่งชีวิตต้องแลก’

เสียงพูดอันแผ่วเบาของเงาดำเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเส้นด้ายสีแดงปรากฎขึ้นจากชายหญิงที่ตอนนี้กำลังเข้าขั้นวิกฤตหนักทั้งคู่ ภาพตรงหน้าที่คุณหมอกำลังปั๊มหัวใจของทั้งคู่ ทำให้เงาดำทั้งสองถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะไม่สามารถทำอะไร

“หัวใจของคุณอลิสหยุดเต้น” คุณหมอหนุ่มเริ่มสติแตกเมื่อสัญญาณชีพจรของหญิงสาวดับลง มือหนาที่กำลังทำกระตุ้นหัวใจถูกชักออกหยุดการปฏิบัติติหน้าที่

“ผมขอ...”

“ไม่ได้!! คุณต้องทำยังไงก็ได้ให้น้องผมกลับมา ไม่อย่างนั้นละก็ ได้เห็นดีกัน!”

ยังไม่ทันที่คุณหมอหนุ่มจะได้ประกาศเวลาการเสียชีวิตก็ถูกเสียงทุ้มเข้มตวาดออกคำสั่งกึ่งข่มขู่ ทำให้พยาบาลและคนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้นถึงกับทำตัวไม่ถูกเหมือนเห็นสีหน้าของชายหนุ่มร่างสูงหุ่นล้ำที่กำลังจ้องพวกเขาด้วยสายตาอำมหิต

“หลีกไปผมจัดการเอง” เสียงของหมอ วาโย ดังขึ้นพลางแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับเครื่องกระตุ้นหัวใจถูกเอามาใช้งาน เขาทำทุกอย่างให้สัญญาณกลับมาอีกครั้งโดยมีพี่ชายอย่างอรัญยืนเคียงข้างน้องสาวอยู่ไม่ห่าง

‘ผู้หญิงยังไม่หมดอายุขัย ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นอีกคนที่ต้องแลก’

เสียงโล่งอกถูกเปล่งออกมาอย่างสบายใจเมื่อเห็นชีพจรของหญิงสาวปรากฎขึ้นบนหน้าจออีกครั้งก่อนที่ดวงตาคมจะหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังถูกกระตุ้นหัวใจอยู่ที่เตียงข้างกันโดยมีแค่ผ้าม่านกั้นเอาไว้เท่านั้น

‘เราช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้เลยเหรอครับท่าน ในเมื่อสองคนนี้เป็นเนื้อคู่กัน’

‘เรามีหน้าที่แค่มารับดวงวิญญาณ ไม่สามารถเปลี่ยนชะตาใครได้หรอกนะท่าน’

เงาดำที่ดูมีอายุมากกว่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยจับจ้องดูการช่วยชีวิตของทั้งคู่อย่างเวทนาก่อนที่ทั้งสองเงาจะตรงดิ่งไปยังเตียงของชายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อของเขาอาบไปด้วยเลือด

‘ถึงเวลาที่ท่านต้องไปกับพวกเราแล้ว’

‘พวกคุณคุยกับผมเหรอ เดี๋ยวนะ!!ทำไมมือและตัวของผมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ’

ดวงตาคมมองมือทั้งสองของตัวเองสลับกับมองใบหน้าของชายชุดดำสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสงสัย พวกเขาไม่ตอบแต่กลับมองไปร่างของชายหนุ่มที่ตอนนี้เหล่าญาติๆกำลังกอดร่างอันไร้วิญญาณร้องไห้เสียใจกันยกใหญ่เมื่อได้เสียคนในครอบครัว

‘นี่ผม ตายแล้วเหรอ’

‘ตายแค่ร่าง แต่หัวใจ’

‘หัวใจ!? หมายความว่ายังไงครับ’