บทที่ 3

วาโยในชุดพร้อมผ่าตัดเดินคู่มากับอรัญชายหนุ่มเพื่อนซี้ตรงมายังห้องพักวีไอพีของหญิงสาว มือหนาเปิดประตูห้องพักเข้าไปอย่างเงียบๆก่อนจะยิ้มให้กับคุณหมอสาวสวยและคุณพยาบาลที่กำลังยืนตรวจร่างกายของอลิสให้พร้อมสำหรับการผ่าตัดครั้งใหญ่

"เป็นยังไงบ้างดา"

"ความดันคงที่ ตอนนี้กำลังเอาเลือดไปตรวจว่ากรุ๊ปเดียวกันรึเปล่า"

เสียงสดใสของคุณหมอสาวหน้าตาน่ารักผมยาวสีเทาชมพูเอ่ยบอกกับชายหนุ่มทั้งสอง มือเรียวขยับแว่นเล็กน้อยก่อนที่ทั้งหมดจะหันไปให้ความสนใจกับพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาพร้อมกับผลตรวจ

"เป็นยังไงบ้าง? เลือดตรงกับลิสไหม"

อรัญหันมาถามคุณหมอทั้งสองทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งคู่จ้องผลตรวจอยู่นานแล้ว มือหนาเกลี่ยปอยผมนุ่มของน้องสาวออกจากใบหน้าสวยก่อนจะเดินมาหาวาโยและดาร์ริน

"เตรียมผ่าตัดได้เลย เดี๋ยวดาขอไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะ"

คำพูดของคุณหมอดาร์ทำเอาอรัญยิ้มแก้มปริโอบกอดวาโยเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ ทำเอาคุณพยาบาลสาวและรุ่นน้องอย่างคุณหมอถึงกับอมยิ้มตามก่อนจะรีบพากันออกไปเตรียมตัว

'เธอ!!'

'ท่านจำได้ใช่ไหม'

'ครับ!! จิตสุดท้าย ผมเห็นเธอ'

ห้องผ่าตัดวีไอพีถูกเตรียมพร้อมเอาไว้อย่างเรียบร้อย ทีมมืออาชีพที่ไว้ใจถูกเรียกตัวให้เข้ามาช่วยด้วยคำสั่งของภาคินเจ้าของโรงพยาบาลหนุ่มหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของอรัญแม้ว่าเจ้าตัวจะอยู่ต่างประเทศแต่ก็โทรสั่งการให้อย่างรวดเร็ว

"นายครับ!" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกเจ้านายหนุ่มอย่างแผ่วเบา อรัญละสายตาจากการผ่าตัดหันกลับมาหาพัฒพงษ์ลูกน้องคนสนิทที่กำลังยืนทำหน้าเคร่งเครียด

"อะไร!!" เขาถามกลับพลางส่งสายตากดดันให้ลูกน้องพูดออกมาเมื่อเห็นท่าทีอ้ำๆอึ่งๆของชายหนุ่มที่ดูเหมือนมีอะไรในใจเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาสักที

"ยังไม่เจอเลยครับ ที่ห้องก็ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้น"

"ตามให้เจอ!!! ผู้หญิงก็ด้วย" คำสั่งของผู้นายยังไงก็ไม่สามารถค้านได้ พัฒพงษ์ก้มศีรษะให้กับอรัญเล็กน้อยก่อนจะรีบออกไปอย่างรวดเร็วและคืนนี้ยังไงเขาก็ต้องได้ตัวใครสักคนมาให้กับเจ้านายหนุ่มให้ได้

'พวกมันต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับลิส พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราได้อีก'

มือหนากำเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าสวยของน้องสาวที่ตอนนี้กำลังถูกผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ อรัญทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรงคอยเอาใจช่วยให้ทุกคนที่อยู่ในห้องผ่าตัด

"ขออนุญาตครับนาย"

เสียงทุ้มเข้มของชานหนุ่มชุดดำทำให้อรัญถึงกับดึงสติตัวเองกลับมา มือหนาปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาอย่างลวกๆก่อนจะหันไปหาลูกน้องอีกคน นัยน์ตาคมที่แดงก่ำของเจ้านายทำให้ชายหนุ่มในชุดดำไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

"ผมบอกญาติของคุณภูรินทร์แล้วนะครับ เค้าบอกว่าให้การผ่าตัดของคุณหนูเสร็จสิ้นก่อนแล้วค่อยคุยกันก็ได้ครับ"

"ไม่!! เดี๋ยวฉันไปหาพวกเขาเลย" อรัญมองลงไปด้านล่างอีกครั้งก่อนจะยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง มือหนากระชับเสื้อสูทตัวนอกติดกระดุมเม็ดล่างอย่างเรียบร้อยก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องออกไปแม้ว่าจะไม่อยากคาดสายตาจากน้องสาวก็ตาม

'เราไปกันเถอะท่าน ตอนนี้ญาติของท่านกำลังจะทำพิธีเชิญดวงวิญญาณ'

'ครับ'

แต่แล้วจู่ๆก็มีแสงสีฟ้าขาวปรากฏขึ้นกั้นระหว่างดวงวิญญาณกับเงาดำทั้งสองให้แยกออกจากกัน ภูรินทร์พยายามเดินตามแต่ก็ไม่สามารถทะลุผ่านออกไปได้ เสียงทุ้มตะโกนเรียกจนเงาดำหยุด ดวงตาคมของทั้งสองมองดูม่านสีฟ้าขาวก่อนจะระบายยิ้มออกมา

'ทำไมผม'

'จิตของท่านผูกติดกับเธอ'

'หมายความว่า'

ความรู้สึกโล่งใจนี้ผมไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้ผมไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำแต่ทำไม.....ทำไมผมถึงได้รู้สึกผูกผันกับเธอ

ดวงตาคมเป็นประกายมองใบหน้าสวยมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงผ่าตัด รอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อเห็นสัญญาณชีพจรของเธอกลับมาเต้นอีกครั้งหลังจากยาวนานมาหลายชั่วโมง

' ฝากดูแลหัวใจของผมด้วยนะ '