My Dear Ghost หัวใจนี้คุณผีจอง

ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ~ เสียงของรถแอมบูแลนซ์สองคันดังกึ่งก้องไปทั่วแสงไฟเปิดเป็นสัญญาณฉุกเฉินเคสหนัก ก่อนที่รถทั้งสองคันจะวิ่งมาบรรจบมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลเดียวกัน แต่ด้วยการจราจรที่ติดขัดเนื่องจากเป็นเวลาเลิกงานทำให้ทั่วท้องถนนเต็มไปด้วยแสงไฟสีแดงที่จอดติดอยู่บนถนนทุกสายในที่สุดรถแอมบูแลนซ์ทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศ“ขอทางด้วยครับ”คุณหมอทั้งสองคนกระโดดขึ้นเตียงทันทีเมื่อรถจอดสนิท เสียงของเจ้าหน้าที่ตะโกนดังลั่นเพื่อขอทางให้รถเข็นทั้งสองคันได้เข้าห้องฉุกเฉินเพราะอาการของคนบนเตียงค่อนข้างวิกฤตหนักคุณหมอหนุ่มทั้งสองปั๊มหัวใจกันจนสุดความสามารถ‘เขาสองคนเป็นเนื้อคู่กันนิครับท่าน’‘หนึ่งชีวิตต้องแลก’เสียงพูดอันแผ่วเบาของเงาดำเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเส้นด้ายสีแดงปรากฎขึ้นจากชายหญิงที่ตอนนี้กำลังเข้าขั้นวิกฤตหนักทั้งคู่ ภาพตรงหน้าที่คุณหมอกำลังปั๊มหัวใจของทั้งคู่ ทำให้เงาดำทั้งสองถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะไม่สามารถทำอะไร“หัวใจของคุณอลิสหยุดเต้น” คุณหมอหนุ่มเริ่มสติแตกเมื่อสัญญาณชีพจรของหญิงสาวดับลง มือหนาที่กำลังทำกระตุ้นหัวใจถูกชักออกหยุดการปฏิบัติติหน้าที่“ผมขอ...”“ไม่ได้!! คุณต้อง

วาโยในชุดพร้อมผ่าตัดเดินคู่มากับอรัญชายหนุ่มเพื่อนซี้ตรงมายังห้องพักวีไอพีของหญิงสาว มือหนาเปิดประตูห้องพักเข้าไปอย่างเงียบๆก่อนจะยิ้มให้กับคุณหมอสาวสวยและคุณพยาบาลที่กำลังยืนตรวจร่างกายของอลิสให้พร้อมสำหรับการผ่าตัดครั้งใหญ่"เป็นยังไงบ้างดา""ความดันคงที่ ตอนนี้กำลังเอาเลือดไปตรวจว่ากรุ๊ปเดียวกันรึเปล่า"เสียงสดใสของคุณหมอสาวหน้าตาน่ารักผมยาวสีเทาชมพูเอ่ยบอกกับชายหนุ่มทั้งสอง มือเรียวขยับแว่นเล็กน้อยก่อนที่ทั้งหมดจะหันไปให้ความสนใจกับพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาพร้อมกับผลตรวจ"เป็นยังไงบ้าง? เลือดตรงกับลิสไหม"อรัญหันมาถามคุณหมอทั้งสองทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งคู่จ้องผลตรวจอยู่นานแล้ว มือหนาเกลี่ยปอยผมนุ่มของน้องสาวออกจากใบหน้าสวยก่อนจะเดินมาหาวาโยและดาร์ริน"เตรียมผ่าตัดได้เลย เดี๋ยวดาขอไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะ"คำพูดของคุณหมอดาร์ทำเอาอรัญยิ้มแก้มปริโอบกอดวาโยเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ ทำเอาคุณพยาบาลสาวและรุ่นน้องอย่างคุณหมอถึงกับอมยิ้มตามก่อนจะรีบพากันออกไปเตรียมตัว'เธอ!!''ท่านจำได้ใช่ไหม''ครับ!! จิตสุดท้าย ผมเห็นเธอ'ห้องผ่าตัดวีไอพีถูกเตรียมพร้อมเอาไว้อย่างเรียบร้อย ทีมมืออาชีพที่ไว้ใจถูกเรี

ณ.โรงพยาบาลพิริยะ เช้าวันที่สามหลังจากการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจภายในห้องไอซียูระดับวีวีไอพี หญิงสาวในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ สายไฟต่างๆเชื่อมโยงจากร่างบางสู่เครื่องมือทางการแพทย์ชั้นนำ หน้าห้องไอซียูปรากฏชายหนุ่มหุ่นกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวท่อนล่างสวมกางเกงสแล็คสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาว ผมดำถูกเสยขึ้นอย่างลวกๆกำลังยื่นมองน้องสาวผ่านกระจกบานใสที่กั้นเอาไว้ นัยน์ตาคมเอ่อล้นไปด้วยน้ำตายิ่งเห็นสายไฟที่ระโยงระยางเต็มตัวน้องสาว หัวใจแกร่งก็ยิ่งทรุดพยายามไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง"รัญ!"สัมผัสอุ่นๆจากมือหนาที่วางลงบนบ่าแกร่งทำให้น้ำตาที่กั้นมาไหลลงแก้มสากทั้งสองอย่างห้ามไม่อยู่ อรัญก้มหน้าลงก่อนจะค่อยๆหันมาหาเจ้าของเสียงอย่างช้าๆ มือหนากระชากตัวของชายหนุ่มเข้ามากอดเอาไว้แน่นปล่อยให้คนในอ้อมกอดปลดปล่อยความอ่อนแอออกมา"น้องปลอดภัยแล้ว""ปลอดภัย!! แล้วทำไมลิสยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก สามวันแล้วนะโย"คุณหมอวาโยยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากของคนด้านหน้าออก สายตาอ่อนโยนเต็มเปี่ยมพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให

"อลิส!!!"หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆเมื่อได้ยินเสียงเรียกอันแผ่วเบา ดวงตากลมกะพริบถี่ๆก่อนจะกับพี่ชายที่กำลังลูบใบหน้าสวยเพื่อเรียกสติคนตัวเล็กฉีกยิ้มอย่างเคอะเขินเมื่อนึกถึงฝันเมื่อครู่พลางหลบสายตาของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองจับผิดอาการแปลกๆของน้องสาวก่อนจะค่อยๆประคองหญิงสาวขึ้นนั่งอย่างช้าๆ"ฝันหวานอยู่รึไง.....หยิกพี่ซะเจ็บไปหมดเลย" อรัญเอ่ยแซวพลางยื่นท่อนแขนแกร่งที่มีรอยแดงให้กับเธอได้ดู มือเรียวลูบแขนพี่ชายพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนเป็นการรู้สึกผิด"หล่อไหม" เขาโน้มตัวลงจ้องใบหน้าสวยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้"หึ!!?""ผู้ชายในฝันหล่อไหม" เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามพลางดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ"ไม่ตอบ!! แสดงว่าหล่อน้อยกว่าพี่"ความมั่นหน้าของพี่ชายทำเอาคนตัวเล็กแทบสำลักน้ำรีบคืนแก้วน้ำให้กับเขาทันที อรัญฉีกยิ้มกว้างเอี้ยวตัวไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่ด้านข้างมาเช็ดปากให้กับน้องสาว"หลงตัวเองจริงๆเลย แต่จะว่าไป...พี่รัญของลิสก็หล่อที่สุ๊ด""อ่า!! สบา

ณ.บ้านโชติญกุลหลังจากเสร็จงานศพของภูรินทร์กว่าจะได้กลับบ้านเวลาก็ปาไปจนมืดค่ำ คฤหาสน์สีขาวตั้งเด่นอยู่บนพื้นที่มากกว่ายี่สิบไร่สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันและที่ประลองอาวุธอย่างกับในหนังสงครามก็มีเช่นกันรถตู้หรูสีดำสนิทและรถเอสยูวีอีกจำนวนหนึ่งขับตามกันเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็วตรงเข้าไปยังที่จอดของใครของมันก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน"โย~ คืนนี้นอนด้วยกันไหม" เสียงทุ้มยั่วยวนเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างกายโน้มตัวลงซบไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อนก่อนจะค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า"ลุกเลยรัญ!!! ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆเดี๋ยวก็มาบ่นว่าปวดหลัง""นวดให้ก็ไม่เหมื่อยแล้ว" คนง่วงไม่สนดึงหนังสือการแพทย์เล่มหนาออกจากมือของอีกฝ่ายก่อนจะขยับตัวนอนหนุนตักแกร่งของคุณหมอวาโย ดวงตาคมค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นบริเวณหน้าผาก"จะขโมยจูบเขาเหรอ""อือ!" ยังไม่ทันที่คุณหมอวาโยจะได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหนาก็ถูกประกบอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมลุกวาวไม่คิดว่าอรัญจะจู่โจมไวขนาดนี้"รัญ!!! ไปนอน.....วันนี้ไม่เอา....เหนื่อย!!"