บทที่ 5

“ว่าไงคะ ดีไหม”

          “เออ พี่ว่าเรียก พี่กับอัญ ก็ดีแล้วนะคะ”

          “แต่มันไม่แตกต่างไง ใคร ๆ ก็เรียกแบบนี้ทั้งนั้น แต่เราสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ทั้งบ๊วบ ๆ ทั้งโบ๊ะบ๊ะ ทั้ง...”

          “พอครับพอ เรียกเวลาอยู่กันสองคนแล้วกันนะครับ” กันต์ที่ทนฟังเรื่องบ๊วบ ๆ ไม่ได้รีบตัดบท

          กูไม่น่าเลย ของต้องห้าม แล้วมึงดันไปยุ่ง เป็นไง นรกเรียกพี่ก็คราวนี้

          “ลุงกันต์ของเด็ก ๆ น่ารักอย่างนี้นี่เอง หลาน ๆ ถึงได้รักได้หลงนัก” คนปากหวานเอียงคอใช้ศีรษะถูต้นแขนของกันต์ไปมา

          “หัวเหม็น! สระผมเมื่อไหร่เนี่ย” กันต์ใช้มือดันศีรษะคนหัวเหม็นออกห่างจากตัว

          “อาทิตย์ที่แล้ว”

          “อาทิตย์ที่แล้ว?” คำตอบนั้นทำเอากันต์แทบลมจับ ผ่านไปสี่ปี ยายเด็กนี่ก็ซกมกเหมือนเดิม แล้วจะให้เขาเรียกว่า ‘เบ๊บ’ เนี่ยนะ

          หมูเบ๊บจากเรื่อง เบ๊บ หมูน้อยหัวใจเทวดา มากกว่ามั้ง

“บี๋ พาอัญมาที่นี่ทำไมคะ” อัญชญามองดูรอบ ๆ ตัว ห้องเสื้อครบวงจร คือเข้ามาแล้วออกไปพร้อมออกงาน

          “จะไปงานแฟชั่นไม่ใช่เหรอ ต้องแต่งตัว” สิ่งที่กันต์อยากให้ทางร้านทำที่สุดคือจับยายเด็กนี่สระผม จริง ๆ อยากให้อาบน้ำด้วย เพราะไม่รู้ว่าล่าสุดอาบน้ำไปเมื่อไร

          “เค ๆ ชอบคนสะอาดก็ไม่บอก”

“หึ! ใครบ้างไม่ชอบคนสะอาด” กันต์บ่น อยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบพวกสกปรกซกมก

“อัญโทรบอกพี่อาร์ตแล้วนะว่าวันนี้ไปออกงานกับบี๋ ให้ค้างห้องบี๋ไหมคะ”

“ไม่ต้อง!!!” ครั้งเดียวก็นรกพอแล้ว อย่าให้มีนรกรอบสองเลย   

“อะไรกัน คนเป็นผัวเป็นเมียก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ” เธอบ่นอุบอิบ เพราะตอนนี้มีพี่พนักงานเดินเข้าห้องมาด้วยกันสามสี่คน

“สวัสดีค่ะ คุณกันต์ วันนี้มีอะไรให้ยาหยีรับใช้คะ” สาวสวยวัยสามสิบกว่าพูดคุยกับกันต์อย่างเป็นกันเอง

“วันนี้จะพาน้องไปออกงาน เลยอยากให้ช่วยแปลงโฉมให้หน่อยครับ”

‘น้อง’ อย่างนั้นเหรอ น้องอะไรจะดูดกันบ๊วบ ๆ

เหอะ! อัญชญาทั้งเบะปากทั้งมองบน

“สวัสดีค่ะ อัญค่ะ แฟนเฮียกันต์” คนตั้งตัวเป็นแฟนกอดแขนเขาแน่น สายตาพิฆาตถูกส่งมาให้อัญชญาร้อน ๆ หนาว ๆ

“เชิญทางนี้ค่ะ น้องอัญ” อัญชญาเดินตามพี่พนักงาน แต่สายตายังมองมาทางกันต์ละห้อย ส่วนเขาได้แต่สนใจกับโทรศัพท์มือถือ

ห้องไลน์ส่วนตัว

AAT : ดูแต่ตา มืออย่าต้อง

KAN : เออ มึงจะย้ำอะไรนักหนา ถ้ามึงจะหวงขนาดนั้น ทำไมไม่บอกน้องมึงว่าไม่ต้องมายุ่งกับกู

AAT : น้องบอกว่าใช้มึงเป็นแค่เครื่องมือ

“เครื่องมือห่าอะไรจะ...” คำว่า ‘บ๊วบ ๆ โบ๊ะบ๊ะ’ ต้องกลืนลงคอ ถึงห้องนี้จะไม่มีใคร แต่มีกล้องวงจรปิด

KAN : รู้แล้วจะหวงทำไม

AAT : นั่นมันน้องกู ทำไมกูจะไม่หวง

KAN : เออ ๆ เรื่องมาก เท่านี้นะ

แผนการใช้เขาเป็นเครื่องมือ อัญชญาบอกเขาไว้แล้วว่าจะบอกอาชวินแบบนั้น แต่พอได้ฟังจากคนอื่น ทำไมเขากลับไม่ชอบใจเลยสักนิด

มึงย้อนแย้งนะไอ้กันต์

นั่นสิ! ย้อนแย้ง แม่ง!

เวลาสองชั่วโมงผ่านไป เมื่อประตูห้องเปิด กันต์ถึงกับตะลึง เพราะความขาวนุ่มฟูที่กระแทกตาอย่างแรง

“ชุดไม่โป๊ไปเหรอ” คำพูดแรกของเขาที่เห็นเธอในชุดราตรีสีดำเกาะอก เป็นชุดที่เรียบ แต่กลับดูดีอย่างที่กันต์เองก็คาดไม่ถึง แต่เพราะความขาวนั่นแหละที่ทำเขาต้องทัก

“ก็ไม่นะคะ คุณกันต์ น้องอัญใส่ออกมาแล้วสวยมาก” ยาหยีรีบแย้งทันที เพราะน้องอัญใส่แล้วสวยจนเธอต้องขอถ่ายรูปเก็บไว้โพรโมตในไอจี

“หึงเหรอ” เสียงหวานถามคนหน้าหงิก

“หึงบ้าหึงบออะไรกัน ไปได้รึยัง” ว่าแล้วคนไม่หึงก็เดินตรงไปยังรถ ซึ่งตอนนี้เขาเปลี่ยนให้รถตู้วีไอพีมารับ

สายตาดุยังชำเลืองมาไม่หยุด ก่อนที่สูทตัวใหญ่จะย้ายจากร่างสูงใหญ่มาคลุมตัวเธอ

“ร้อน ฝากหน่อย” คนปากแข็งทนมองความขาวนั่นไม่ได้ รอยแดงเมื่อหลายวันก่อนหายไปแล้วสินะ ถึงได้กล้าใส่ชุดเกาะอกนมออกครึ่งเต้าแบบนี้

“บี๋เป็นอะไรคะ” อัญชญาเรียกเสียงหวาน ตั้งแต่ขึ้นรถมา เขาทำหน้าบอกบุญไม่รับมาตลอดทาง

คำว่า ‘หึง’ คำว่า ‘หวง’ อยู่เต็มหน้า นี่เขาจะรู้ตัวบ้างไหม อีตาลุงสมองช้า

 

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“ทำไมพูดกับเมียไม่มีหางเสียง นี่เมียนะคะ เมีย” คนเป็นเมียพยายามย้ำอีกหลายครั้ง แต่ดูเหมือนเสียงถอนหายใจกับสายตาที่หลับลงคงบอกได้ว่า เขาไม่อยากคุยกับเธอ

เหนื่อยกับงานแหละ คงไม่ได้เหนื่อยกับเธอ

ว่าแล้วอัญชญาก็ยกโทรศัพท์สมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดโปรแกรมถ่ายรูป หันกล้องมาเป็นกล้องหน้า ไม่ลืมทำให้เป็นรูปหน้าชัดหลังเบลอก่อนจะกดถ่าย