เข้าสู่ระบบ“จริงเหรออัญ”
“จริงสิคะเพื่อนมี่ เดี๋ยววันนี้เฮียเขาจะมารับเราไปเดตด้วยแหละ ไปที่ไหนดีเพื่อนมี่ ที่บรรยากาศดี ๆ ราคาไม่เกี่ยง” ทั้งสองสาวคุยกันอยู่สองคนก็จริง แต่คนฟังน่าจะมากกว่าสิบ เพราะแต่ละโต๊ะที่นั่งข้าง ๆ ทั้งซ้ายขวาหน้าหลังต่างเงี่ยหูฟังจนแทบลืมหายใจ
คู่ของอัญชญาและมาร์คได้รับความสนใจตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย เพราะทั้งคู่เป็นคู่รักกันตั้งแต่เรียนมัธยม ฐานะทางบ้านของทั้งสองคนค่อนข้างดี โดยเฉพาะอัญชญาที่ถือว่าฐานะเข้าขั้นมหาเศรษฐี
คู่รักที่รักกันมานานถึงสี่ปี
“โห Bentley Continental GT ของใครนั่น” แทมมี่ออกเสียงยี่ห้อและรุ่นรถเสียงดัง จนคนนั่งม้าหินหน้าคณะถึงกับหันมามองด้วย
รถหรูราคากว่าสามสิบล้าน สีดำดุดัน แล่นมาจอดไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เธอนัดไว้ รถจอดสนิทยิ่งทำให้ทุกสายตาจับจ้องชายหนุ่มที่ลงมาจากรถ
เสื้อสูทลำลองสีเทาเข้ากับเชิ้ตสีขาวตัวใน ทรงผมถูกเซตอย่างไม่ตั้งใจกลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลาและเด็กกว่าอายุจริง
“รอนานไหมครับ” เขาเดินมาถึงตรงที่หญิงสาวนั่งรออยู่ ลูบผมเธอสองสามครั้งด้วยท่าทีที่เท่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ อัญชญาสั่งเขาว่าอะไรนะ อ๋อ ไม่ต้องนั่ง ให้ยืนหันซ้ายหันขวาแจกความหล่อให้ทั่ว
“สวัสดีค่ะ พี่กันต์ วันนี้จะพาเพื่อนแทมมี่ไปไหนคะ” แทมมี่ผู้รับตำแหน่งเป็นนักข่าวจำเป็นรีบถามอย่างสงสัย ทั้งที่ไม่ได้สงสัยเลยสักนิด เพราะรู้อยู่แล้วว่าทั้งสองจะไปไหนกันบ้าง
“ดินเนอร์ แล้วก็แวะไปดูแฟชั่นโชว์ เพื่อนพี่เขาเชิญมาครับ”
พอได้ยินคำว่าแฟชั่นโชว์ เด็กศิลปกรรมถึงกับหูผึ่ง
นอกจากนี้กันต์ยังเอ่ยชื่อดีไซเนอร์คนไทยชื่อดังออกมาอีกด้วย เล่นใหญ่เกินค่าตัว
ลุงกันต์ของโอบอ้อมก็งี้แหละ สังกัดเดียวกับเจ้าโอบ การละครทั้งคู่
“เออ เราไปก่อนนะมี่” ว่าแล้วอัญชญาก็ลุกขึ้นหมุนตัวหนึ่งรอบ ก่อนจะเดินคล้องแขนเขาออกไป
“แทมมี่ แฟนใหม่อัญไม่เห็นจะแก่เหมือนที่มาร์คว่าเลย” เสียงของผู้อยากรู้อยากเห็นดังขึ้นและขยับมานั่งโต๊ะเดียวกับแทมมี่ทันที
“โอ๊ย ไม่แก่ ๆ เพื่อนของพี่ชายอัญน่ะ” ไม่แก่ แค่ห่างกันสิบสี่ปี แทมมี่ได้แต่เอ่ยประโยคนั้นในใจ
“เหรอ พี่เขาหล่อมากเลยนะ รถก็ซ้วยสวย” เพื่อนผู้เป็นห่วงทุกคนเข้ามาร่วมสนทนา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องถูกนำไปขยายต่อแน่นอน
“เบนท์ลีย์ ราคาสามสิบล้านเลยนะแก”
“พี่เขารวยมากเหรอ แทมมี่”
“ใช้คำว่าโคตรรวยดีกว่าไหม เครื่องสำอางที่พวกเราใช้กันระดับไฮเอนด์ทั้งหลายผลิตจากบริษัทเขาทั้งนั้น” แทมมี่ซึ่งรับหน้าที่เป็นผู้กระจายข่าวทำหน้าที่อย่างต่อเนื่อง
“จริงดิ!” เพื่อนสาวในคณะต่างตาโต นอกจากรวยแล้วยังโคตรพ่อโคตรแม่หล่อ ยิ่งอายุมากยิ่งหล่อ ดูดีจนคนฟังทั้งหลายมดลูกสั่น
“จริงแท้และแน่นอน นอกจะหล่อแล้วยังรวยไฮโซของจริงเลยแหละแก เหมาะกับอัญสุด ๆ จริง ๆ ข่าววงในบอกมาว่าทั้งสองคนเป็นคู่หมายกันนะ พี่ชายของยายอัญเชียร์เพื่อนตัวเองให้น้องสาวด้วย”
“อุ๊ย! จริงดิ แบบนี้แสดงว่านิสัยดีมากจนพี่ชายอยากได้มาเป็นน้องเขย” เสียงหัวเราะของคนอยากรู้ดังขึ้น ก่อนไม่นานเธอจะขอตัวจากไป
แทมมี่กดหยุดปุ่มบันทึกเสียง เดี๋ยวต้องเอาคลิปเสียงนี้ไปรับรางวัลจากอัญชญาหน่อยแล้ว คงได้หลายบาท เพราะเธอทำงานเกินคำสั่งไปหลายอยู่นะ
“พอใจรึยังยายแสบ” กันต์บอกเธอทันทีที่นั่งบนรถด้วยกัน เธอบังคับเขาให้มารับและให้เขายืนโชว์ความหล่ออยู่นานสองนานเพราะต้องการแก้แค้นคนที่ปล่อยข่าวว่าเขาแก่
“พอใจแล้วค่ะ ต่อไปใคร ๆ คงไม่กล้าคิดแล้วว่าเฮียแก่ ถ้าจะมีใครว่า ก็ควรอายหนังหน้าเจ้าของบริษัทเครื่องสำอางด้วย” อัญชญาพูดอย่างเอาใจ
“ไม่ต้องมาทำเป็นหวังดีกับพี่ ที่ทำทั้งหมดก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น” กันต์ผลักหัวคนพูดเยอะ
“แล้วทำไรอยู่ตอนอัญเรียกมา”
“จะทำอะไร ก็ทำงานน่ะสิ”
“ทำไมผัวพูดกับเมียไม่เพราะเลย ไม่มีคะขา ใช่สิ อัญมันแค่เมียลับ ๆ ผัวก็เลยไม่สนใจ หรือว่าอัญต้องป่าวประกาศดีนะ”
“ที่รักครับ อย่านะครับ” กันต์ยังไม่อยากให้เพื่อนตัดเพื่อน ไม่อยากโดนกระทืบ ไม่อยากโดนจับแต่งงาน ไม่อยากอีกหลายอย่าง ได้แต่บอกตัวเองว่าอันไหนยอมได้ก็ยอมไปก่อน
“เนี่ย ๆ พ่อกับแม่อัญเรียกกันว่าเบ๊บกับบี๋ เราเรียกแบบนั้นดีไหมคะ อัญว่ามันน่ารักดี ชอบมากเลย เคยฝันไว้ว่าวันหนึ่งมีผัวจะเรียกแบบนั้นบ้าง”
“เบ๊บ? บี๋?” เหอะ! ขนลุกขนพองยิ่งกว่าคำว่าผัวอีก กันต์ขับรถไปขนลุกไป กรรมอะไรของกูวะเนี่ย
“ผู้ชายจะเลี้ยงเด็กเป็นหรือเปล่า” ฟังจากคำพูดของเธอ ป้าแจ๊ดดูจะไม่ชอบหน้าพ่อกานต์สักเท่าไร “เคยเลี้ยงลูกอยู่ครับ ไม่ทราบว่าครูเคยมีลูกหรือเปล่าครับ” คำพูดฟังเหมือนคำถามทั่วไป แต่บาดลึกลงหัวใจของคนอย่างอาจารย์แจ๊ดหรือป้าแจ๊ดของอัญชญา เพราะเธอโสดสนิท ลูกสักคนไม่เคยมี จะมีได้อย่างไร ในเมื่อผัวสักคนยังไม่เคยมี “ป้ากลับก่อนนะอัญ ไว้จะแวะมาใหม่” คนไม่เคยมีลูกค้อนให้คนแก่หัวโล้น เคยมีลูกใช่ว่าจะเลี้ยงหลานเก่งกว่าเธอ คอยดูเถอะว่าใครจะเลี้ยงหลานได้ดีกว่ากัน “พ่อไปแกล้งป้าแจ๊ดทำไม” กันต์บ่นพ่อเบา ๆ ตอนที่ป้าแจ๊ดปั่นจักรยานออกจากเขตรั้วบ้านไปแล้ว “ไม่ได้แกล้ง ก็แค่ถามว่าเคยมีลูกไหม ทำไมต้องโมโหด้วย” “ลุงหนานกานต์มาแล้วก๋า กินข้าวเจ้า” เสียงสายใจแม่บ้านมาเรียกกานต์ไปรับประทานอาหารพร้อมกับตากับยาย ทางเหนือจะเรียกพระที่สึกแล้วว่าหนาน ถ้าอายุมากหน่อยก็เรียกลุงหนาน “เดี๋ยวนี้มีตำหน่งตำแหน่ง จากหลวงตากลายมาเป็นหนาน” กันต์แซวพ่อของตัวเอง ดูกานต์จะไม่ได้ใส่ใจ เดินเข้าใต้ถุนบ้านตรงไปยังห้องอาหารที่ติดห้องครัว “หนูขอจิ้นพ่อกานต์กับป้าแจ
“มากั๋นแล้ว” “อัญลูกรักของป้า” “ป้าแจ๊ด! คิดถึงจังเลย งือ” อัญชญาโผเข้ากอดแจ๊ดซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของแม่เธอ “ไม่ต้องคิดถึงเยอะตอนนี้ ป้ากลับมาอยู่บ้านเราแล้ว” “อ้าว! ป้าไม่เป็นอาจารย์แล้วเหรอคะ” ป้าแจ๊ดเป็นอาจารย์อยู่มหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐในจังหวัดเชียงใหม่ อัญชญาเจอป้าแจ๊ดตอนเด็กที่เธอปิดเทอมและมาอยู่กับตายาย “แก่แล้ว เลิกทำดีกว่า เหนื่อยแล้ว” “อัญต้องบอกแม่แล้วว่าป้าแจ๊ดกลับมาอยู่บ้าน ดีเลย จะได้ช่วยเลี้ยงหลาน เนี่ย ๆ อัญจะท้องแล้วนะคะ” อัญชญามั่นใจว่าครั้งนี้อย่างไรก็ท้องแน่นอน “ท้องแล้วเหรอพ่อกันต์” ป้าแจ๊ดที่สนิทกับกันต์ด้วยเช่นกัน เพราะเขาเคยพาอัญชญาไปเยี่ยมภรัณที่เชียงใหม่ จึงได้มีโอกาศแวะไปหาป้าแจ๊ดด้วยเช่นกัน “ยังไม่รู้ครับป้า วันนี้แหละครับ” “อ้าว รออะไร รีบไปตรวจเลย ปวดฉี่หรือยัง ป้าอยากเลี้ยงหลานแล้ว” ป้าแจ๊ดรุนหลังอัญชญาไปทางห้องน้ำให้รีบไปตรวจ “เฮีย ตื่นเต้น” “เข้าไปตรวจทั้งสองคนเลย” ป้าแจ๊ดบอกเพราะห้องน้ำในบ้านมีขนาดใหญ่ เข้าไปพร้อมกันทั้งสองคนไม่ใช่ปัญหา
หลังจากที่ทั้งสองแต่งงานกันแล้ว ย้ายตัวเองมาอยู่ที่จังหวัดแพร่ ดูแล้วงานหลักของทั้งคู่คือการหาร้านกาแฟใหม่ ๆ ทดลองรสชาติ “หนูว่าตั้งแต่เรียนจบ หนูว่างมากเลย เครียดมากที่สุดน่าจะเป็นการหากาแฟกินนี่แหละคะ” อัญชญาบ่นกับสามีที่วันนี้แต่งตัวดีกว่าทุกวัน เพราะต้องเข้าโรงงานเฟอร์นิเจอร์ไปตรวจโรงงานประจำเดือนแทนผู้เป็นตา “ดีแล้ว พี่อยากให้เราท้องเร็ว ๆ ไม่อยากให้เครียด” กันต์ว่าพลางลูบแก้วกาแฟ นึกถึงลูกสาวลูกชายในวันข้างหน้า “ยิ้มอะไรคะ” “คิดถึงลูกของเรา เฮียว่าต้องแสบเหมือนคนเป็นแม่แน่เลย” อัญชญาเบะปาก ใครกันแน่ที่แสบตอนเด็ก ๆ เขาก็ใช่ย่อยเถอะ “วันนี้จะกลับไปตรวจ หนูว่ารอบนี้น่าจะติดนะคะ เมนส์หนูไม่มาสองอาทิตย์แล้ว” หลังจากพยายามกันมาหลายเดือน อัญชญายังไม่ท้องสักที อาชวินก็เกทับกันต์หลายครั้งแล้ว นี่ใกล้จะปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวเขากับอัญชญาต้องไปจับเด็กทั้งสามมาขังไว้ที่แพร่ ให้คนเป็นพ่อแม่ได้ทุกข์ใจเล่น “หรือเพราะพี่แก่แล้ว เลยติดยาก” กันต์อดโทษตัวเองไม่ได้ เพราะเขาอายุสามสิบกว่าแล้ว น้ำยาของเขาไม่ค่อยดีเหมือนไอ้พวกเพื่อนชั่วม
อยู่กับธรรมชาติ ป่าเขาและคนรัก ไม่ต้องมีรถติด ไม่ต้องมีประชุม “เฮียว่าเราจะคิดถึงแสงสีไหมคะ” อัญชญาถามเขาในขณะที่ทั้งสองกลับมาจากสัมภาษณ์ซีอีโอ ตอนนี้ทั้งสองแช่อยู่ในสระว่ายน้ำของคอนโด อย่างที่เคยบอกว่าชั้นนี้มีทั้งหมดสี่ห้องและมีสระว่ายน้ำที่ใช้ร่วมกัน แต่เพราะอีกสองห้องเป็นของภรัณและธรรนธ์ซึ่งทั้งสองแทบจะไม่ได้แวะมากรุงเทพฯ เลย ทำให้สระว่ายน้ำแห่งนี้ถูกครอบครองโดยสองหนุ่มสาวที่อยู่ประจำ “คิดถึงก็แค่บินมา เดี๋ยวนี้การเดินทางสะดวก” กันต์ว่า กดจมูกหอมแก้มว่าที่เจ้าสาวสองสามที “เนอะ คิดถึงก็แค่บินมา ปิดเทอมก็พาพวกเด็ก ๆ ไปขังไว้ที่โน่น” พวกเด็ก ๆ ที่ว่าไม่พ้นลูกของอาชวิน กันต์และอัญชญาวางแผนไว้แล้วช่วงปิดเทอมว่าจะขโมยลูกของอาชวินไปขังไว้ที่แพร่ จะว่าขังคงไม่ได้หรอก เพราะเด็ก ๆ ชอบมาก ไม่ว่าจะเป็นการเก็บปู ปลูกผัก ตกปลา หรือแม้แต่การไปขุดจิกุ๋ง “เฮียเคยคิดนะว่าอยากไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์แถวต่างจังหวัด แต่ตอนนั้นนึกภาพไม่ออกว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหนและอยู่กับใคร” “แต่อัญคิดตลอดเลยนะว่าอยากไปอยู่กับตายายถ้าเรียนจบแล้ว และอยากอยู
“ตอนแม่คลอดพี่อาร์ต อายุแม่เพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ พ่อแม่กับพี่อาร์ตอยู่ด้วยกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว ส่วนฉันได้อยู่กับแม่กับพ่อแค่ยี่สิบปี หลายครั้งนะที่ฉันนึกน้อยใจ ทำไมฉันไม่ได้เห็นตอนพ่อกับแม่ยังเป็นหนุ่มสาว ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่กับลูกนาน ๆ อยากเห็นเขามีลูกมีหลานโดยที่ฉันยังไม่รีบตาย” นี่คงเป็นความในใจที่อัญชญาไม่เคยได้บอกใคร สำหรับเธอเวลาต่างหากที่สำคัญกว่าทุกอย่าง และถ้าเสียไปแล้วไม่มีทางได้คืน “ความตายมันห้ามกันได้ที่ไหน” “นั่นสิ ไม่รู้หรอกว่าเราจะตายเมื่อไหร่ ถ้ามีโอกาสก็รีบใช้อย่างที่ใจฝัน อย่ามัวแต่กลัว” อัญชญาส่งสายตาและคำพูดให้เพื่อนเข้าใจชีวิต “กลัวอะไรไม่ได้กลัว” คนร้อนตัวรีบออกตัวก่อนที่จะโดนเพื่อนว่า “จ้าไม่ได้กลัวเลย แทมมี่คนเก่ง” อัญชญาเย้าเพื่อน ไม่กลัว แต่กลับไม่เคยมีแฟน เล่นกับใครเขาไปทั่ว พอเขาจะเอาจริงวิ่งหนีไม่คิดชีวิต มีคนเคยพูดว่าแทมมี่เพื่อนเธอเป็นคนทอดสะพานให้อีกฝั่งแท้ ๆ แต่พอฝ่ายชายกำลังจะเดินข้ามสะพานกลับรีบยกสะพานขึ้น ทำให้อัญชญานึกถึงภาพสะพานที่จะมีระบบยกให้เรือวิ่งผ่าน นึกถึงผู้ชายพวกนั้นที่เพื่อนเธอทอด
แทมมี่มองบนหลายต่อหลายรอบเพราะความหมั่นไส้เพื่อนของตัวเอง กับแสงของแหวนที่แยงตาเธอไม่หยุด “นี่ ไฮโซอัญคะ หล่อนจะอวดไปถึงไหนคะ” “เพื่อนไม่ได้อวดค่ะแทมมี่ เพื่อนแค่กลัวไม่เห็น” “คุณไฮโซคะ ถ้าไม่เห็นก็ตาบอดแล้วค่ะ เพชรเม็ดเท่าไข่ห่าน แล้วนี่หล่อนยังวางทาบหน้าให้ส่องแดดอีก” แทมมี่บ่นความอวดแหวนที่มีผู้มาขอแต่งงานแล้ว วงเดียวไม่พอ ทั้งแหวนหมั้น ทั้งแหวนขอแต่งงาน ไม่รู้ว่าวันแต่งงานจะมีแหวนวันงานอีกหรือเปล่า “อิจฉาแหละดูออก” อัญชญาเบะปากให้เพื่อน “นี่ถ้าตบคนแล้วไม่โดนปรับ ฉันตบแกแล้ว เห็นแล้วหมั่นไส้” แทมมี่ยังบ่นไม่หยุด ถามว่าอิจฉาไหม ก็อิจฉาแหละ “อย่าเป็นนางร้ายสิ ฉันรู้ว่าแกรักฉัน ว่าแต่อยู่มาจนปีสี่แล้ว แทมมี่ของฉันทำไมยังไม่มีแฟน” อัญชญาแซวเพื่อน แทมมี่ทั้งสูงยาวเข่าดีตามสไตล์ลูกเสี้ยวที่มีเชื้อสายต่างชาติผสม “เอามาทำไมก่อน มีแฟนไปไหนก็ต้องขออนุญาต แถมไม่พอต้องคอยหึงหวง ถามก่อน จะมีไปเพื่อ? สู้อยู่สวย ๆ ให้ผู้ชายเสียดายเล่นไม่ดีกว่า อีกอย่างฉันอยากเป็นผู้เลือก ไม่ใช่เป็นคนถูกเลือก” แทมมี่พูดอย่างผู้หญิงยุคใหม่ที่ไม่ต







