บทที่ 8

เรื่องนี้รัณจะไม่ยุ่ง ถ้าไอ้อาร์ตโกรธ อัยย์ก็ต้องโกรธ แล้วถ้าอัยย์โกรธ ยายทอมของเขาต้องโกรธด้วยแน่ ความฉิบหายจะตามมาไม่ใช่น้อย เพราะอย่างนั้นเขาจะไม่ยุ่ง ปล่อยให้กันต์มันฉิบหายไปคนเดียวแล้วกัน ใครใช้ให้มันเมาแล้วไม่เก็บไอ้นั่นไว้ดี ๆ คลำไม่มีหางก็เอาหมด น้องเพื่อนก็ไม่เว้น

          เรียนผูกก็เรียนแก้เอง เขากับยายทอมยิ่งมีปัญหากันอยู่ด้วย อย่าได้ลากเขาไปลงนรกอีกคน ให้มันตกนรกคนเดียวพอ คนดี ๆ เขาควรอยู่บนสวรรค์ ปล่อยให้คนชั่วอย่างไอ้กันต์มันตกนรกคนเดียวพอ

‘เรื่องนี้รัณจะไม่ยุ่ง’

“เฮ้ย! ไอ้รัณ กลับมาก่อน ไอ้รัณ!” กันต์ตะโกนเรียกคนที่เดินลงลิฟต์ไปอย่างรีบร้อน

เป็นไงเพื่อนของเขา รักกันมาก คิดถึงกันสุด ๆ

เสียงของเขากับไอ้รัณดังขนาดนี้ ข้างห้องยังเงียบสนิท แทนที่จะเดินเข้าห้องของตัวเอง กันต์กลับเดินไปยังประตูห้องถัดไป

กดเทเลคอมหน้าห้องอยู่สักพักกลับไม่มีเสียงตอบรับ

“อะไร ยังไม่ตื่นอีกเหรอ” บ่นกับตัวเองพร้อมทั้งกดเรียกอีกครั้ง สักพักเสียงปลดล็อกดังขึ้น กันต์เปิดประตูกวาดตามองโดยรอบ แต่ไร้เงาเจ้าของห้อง

“เบ๊...อัญ” เขาเกือบเรียก ‘เบ๊บ’ อย่างที่เธอบอกให้เรียก ปากพาซวยเนี่ยจริง ๆ เลย ก็เพราะปากไม่รักดีนี่ไม่ใช่เหรอที่สร้างหลักฐานเต็มตัวของเธอตั้งแต่ครั้งที่อยู่เกาหลี 

“อัญ...อัญ”

“บี๋ หนูอยู่ในห้อง” เสียงของเธอดังมาจากห้องนอน น้ำเสียงยังตื่นไม่เต็มที่

“เฮ้ย! ทำไมยังไม่อาบน้ำ” กันต์ถึงกับร้องเสียงหลง เพราะภาพตรงหน้าคือหญิงสาวคนเมื่อคืน และอยู่ในสภาพทั้งเมื่อคืนนั่นแหละ

“หนูง่วง อาบไม่ไหว เมาด้วย กลัวจมน้ำในอ่างตาย” คำแก้ตัวของคนขี้เกียจทำให้กันต์ต้องถอนหายใจอย่างแรง

“ไปอาบน้ำ หน้าก็ไม่ล้าง เดี๋ยวสิวขึ้น” เพราะเป็นเจ้าของบริษัทเครื่องสำอาง เรื่องความสะอาดเป็นเรื่องที่กันต์ให้ความสำคัญ แต่ดูเหมือนคนของเขาจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด

กันต์กวาดตามองหาคลีนซิ่งทำความสะอาดผิวหน้า เมื่อได้คลีนซิ่งที่สามารถเช็ดได้ทั้งตาและหน้ามาแล้ว เขาก็นั่งลงข้างคนที่ยังนอนหลับหายใจสม่ำเสมอ

สกปรก ซกมก ขาว อึ๋ม...เอ๊ย! ไอ้ห่ากันต์ มันใช่เวลาที่ต้องมาจ้องมองอะไรที่ขาวที่อึ๋มไหม เขาดึงผ้าห่มมาคลุมความขาวและความอึ๋มไว้ก่อน

จากนั้นก็เริ่มเช็ดเครื่องสำอางให้คนตรงหน้า ผิวขาว ๆ ของเธอคงไม่เป็นสิวแค่ไม่ได้เช็ดเครื่องสำอางออกคืนเดียวหรอกใช่ไหม ยิ่งมองกันต์ก็ยิ่งโมโห

“บี๋ใจดีจัง” คนที่ยังไม่ลืมตาเอ่ยชม มือของเขาชะงักเล็กน้อย

“ตื่นแล้วก็ทำเอง” เขาวางสำลีลงบนหน้าผากอัญชญา ไม่อยากจะเอาใจมาก ปกติอัญชญาก็เอาแต่ใจอยู่แล้ว คงเพราะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กตามประสาลูกคนเล็กของบ้าน

“ทำให้หน่อยนะคะ กำลังสบายเลย บี๋ใจดี บี๋น่ารัก ที่สุดของเบ๊บเลย”

คนโดนชมแอบอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกที เขาก็เช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้าจนเกลี้ยงเกลา

“มองขนาดนี้ อยากจูบหนูหรือเปล่า” คนถามยื่นปากให้เขาจุ๊บ แต่กลับโดนตีปากแทน

“ฟันไม่แปรง น้ำไม่อาบ ยังมาขอจูบอีก” กันต์ว่าคนที่ไถลขึ้นมานอนหนุนตักเขาตอนไหนเขาเองก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้เธอนอนหนุนอยู่บนตักของเขาแล้ว

“ตัวเองยังไม่อาบน้ำเหมือนกัน แล้วเนี่ยกางเกงในก็ไม่ใส่” คนไม่ใส่กางเกงในทำหน้าเหวอ เธอใช้หัวดุน ๆ เจ้าหัวบากใต้กางเกงนอนของเขา

“โอ๊ย!”

ด้วยความตกใจ กันต์รีบดันหัวเธอออกจากตักเขา จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้อง ยายแสบยังพูดไล่หลังเขาไม่หยุด

“หนูเห็นมาหมดแล้ว ไม่ต้องอาย”

ใครมันจะไม่อาย มีอยู่คนหนึ่งสินะที่ไม่อาย ยายเด็กแก่แดด

อัญชญานอนหัวเราะกลิ้งอยู่บนเตียง ไม่คิดว่าการได้แกล้งคนอย่างกันต์จะสนุกขนาดนี้ รีบไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวจะได้ไปหาเรื่องแกล้งคนแก่ขี้เขินอีก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

          เสียงเทเลคอมหน้าห้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคราวนี้เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากผู้หญิงข้างห้องที่ตั้งตัวเป็นแฟน เป็นเมีย เป็นบี๋ให้เจ้าของห้อง เพราะเหตุเกิดจากการบ๊วบ ๆ คืนเดียวที่เขายังจำไม่ค่อยได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

          “บี๋ขา วันนี้หนูจะกลับบ้าน เราไปหาเด็ก ๆ พร้อมกันไหม” เด็ก ๆ ที่อัญชญาหมายถึงคือลูกสาวและลูกชายของอาชวิน

          “อืม คิดถึงหลานเหมือนกัน”

          “แล้วไม่คิดถึงอาของหลานเหรอคะ” เธอยื่นหน้ามาใกล้ ๆ เขาพร้อมทั้งทำปากจู๋

          “อะไร ๆ” ถึงกันต์จะเข้าใจ แต่ก็ไม่อยากแสดงออกว่าเข้าใจ

          “จุ๊บไง ตั้งแต่เกาหลีคืนนั้น บี๋ยังไม่จูบหนูเลยนะคะ”

          “หยุด ไม่ต้องเดินเข้ามา” กันต์รีบห้ามคนที่เดินตรงมาหาเขา ต้องรีบห้ามก่อนที่อะไร ๆ จะเกินเลยขึ้นอีกครั้ง

          ความผิดครั้งแรกไม่ตั้งใจเพราะเมา แต่ถ้าความผิดครั้งที่สองเกิดขึ้นคงต้องโทษประหาร เพราะฉะนั้นกันต์ไม่ขอเสี่ยงกับความผิดใหญ่หลวง

          “อะไรกัน นี่เมียนะคะ เมีย! ไม่ต้องกลัว หิวแล้วอะ”

          “หิวอะไร” กันต์ใช้มือประสานกันบนอกอย่างคนหวงเนื้อหวงตัว อัญชญาถึงกับเบะปาก