บทที่ 7

“กลับกันเลยไหมอัญ” กันต์ตัดบท ถึงจะไม่ชอบผู้หญิง เขาก็ไม่ชอบให้ใครมาสนิทสนมกับยายเด็กแสบของเขา

“ไปเถอะค่ะ ไปก่อนนะพี่ปกป้อง แฟนอัญหึงแล้ว เดี๋ยวคืนนี้โดนทำโทษอีก” ประโยคหลังเธอพยายามกระซิบบอกปกป้อง แต่เหมือนคนอื่นจะแอบได้ยิน

“พูดเยอะ” คนบ่นถอดเสื้อสูท จากนั้นก็ใช้สูทตัวใหญ่คลุมคนพูดมากไว้

“พี่ร้อน ช่วยใส่ไว้หน่อย” เท่านั้นแหละ เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าสาวน้อยได้ทันที

“บี๋ หวงก็บอกว่าหวง ไม่ต้องทำเป็นร้อนก็ได้ เมียไม่แซวหรอก”

“ที่พูดอยู่เนี่ย เขาเรียกว่าแซว”

“อ้าวเหรอ อัญไม่รู้นะเนี่ย แล้วคืนนี้ให้อัญไปค้างด้วยไหม” เธอกอดแขนเขาพร้อมทั้งออดอ้อนไม่หยุด 

“ไม่ต้อง นอนห้องตัวเองเลย”

“แหม ๆ ห้องก็ติด ๆ กัน” อัญชญาพักคอนโดมิเนียมหรูใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ห้องขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตร หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องแต่งตัว สองห้องน้ำ

จะเรียกว่าบุพเพสันนิวาส หรือว่าเป็นกรรมของกันต์ อันนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจ เพราะห้องเขาดันอยู่ตึกเดียวกับเธอ ชั้นเดียวกัน ห้องติดกัน

ชั้นที่อัญชญาพักมีเพียงสี่ห้อง และทั้งสี่หนุ่มอย่างอาชวิน กันต์ ธรรนธ์ และภรัณต่างจับจองไว้คนละห้อง

ธรรนธ์และภรัณไม่ได้มาพักอาศัยอยู่แล้ว เพราะทั้งสองคนไปอยู่ต่างจังหวัด นาน ๆ ครั้งถึงจะมาเยี่ยมเยียนเมืองหลวง อาชวินส่งต่อห้องให้อัญชญา ส่วนกันต์หลังกลับมาจากเกาหลีก็ตั้งใจมาพักที่นี่ กลายเป็นว่าเขามาอยู่ใกล้เธอไปโดยปริยาย

“อาบน้ำสระผมให้เรียบร้อย” เขาสั่งก่อนจะออกจากห้อง วันนี้ทั้งแต่งหน้าทำผม ไหนจะฝุ่นละอองที่เจอมาทั้งวันอีก เขาไม่อยากจะคิดว่าหัวยายนั่นจะเหม็นแค่ไหน

“พรุ่งนี้ค่อยสระ วันนี้ดึกแล้ว”

“สี่ทุ่มเอง สระแล้วก็เป่า ไม่นานหรอก” กันต์ยังพยายามหว่านล้อมให้เธอสระผมไม่หยุด

“ไม่เอา ง่วง”

“มันสกปรก เดี๋ยวก็เหม็นอีก” กันต์นึกเหนื่อยใจกับยายเด็กนี่ นี่เขากำลังคุยกับนักศึกษาปีสามหรือเด็กอนุบาลสาม

“งั้นบี๋สระให้หนูหน่อยได้ไหมคะ” เธอใช้เสียงออดอ้อนระดับสิบ ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุกเล็กน้อย

“เรื่องอะไร พี่ไม่ใช่ช่างทำผม”

“ก็ไม่ใช่ช่างทำผม แต่เป็นแฟนไงคะ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว” อัญชญาพูดพร้อมทั้งขยิบตาให้เขา ทั้งยังฮัมเพลงดังในอดีตให้เขาฟังอีกด้วย

“บ้าบอ ไม่อยากสระก็นอนทั้งอย่างนั้นแหละ” กันต์เดินออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักของอัญชญา

“ทำเป็นโกรธ รู้หรอกว่าเขิน หูแดงขนาดนั้น”

เธอตะโกนตามหลังและรู้ว่าเขาได้ยินแน่นอน

 

“ไม่ได้เขิน” คนไม่ได้เขินก็รีบตอบกลับ เสียงปิดประตูห้องของเขาทำเอาอัญชญาหัวเราะชอบใจ

“ไม่ได้เขินเลย อีลุงบ้า”

กันต์ตื่นขึ้นเพราะเสียงเรียกเข้าจากเสียงกดกริ่งหน้าห้อง ชั้นนี้มีคนอยู่แค่เขากับเธอ คงจะเป็นใครไม่ได้ที่มาวุ่นวายกับเขาเวลานี้

          “พี่จะนอน อย่ากวนได้ไหม” กันต์ยีหัวตัวเอง ลุกมาเปิดประตูห้อง ปากก็บ่นไปด้วย

          “หืม...มึงคิดว่ากูเป็นใคร”

          “ไอ้รัณ มึงมาได้ไง” กันตาสว่างขึ้นทันที เมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่ยายเด็กแสบ แต่กลับเป็นเพื่อนเขา

          “ห้องกูอยู่นี่ ทำไมกูจะมาไม่ได้” ภรัณยิ้มอย่างจับผิด มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาได้กลิ่นตุ ๆ

          “แล้วไม่อยู่ห้องมึงล่ะ จะมาห้องกูทำไม” กันต์เดินตรงไปยังห้องครัว หาน้ำสักขวดดื่มแก้กระหาย

          “ก็คิดถึงเพื่อนไงครับ ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้ว” ภรัณกอดคอคนที่เพิ่งวางขวดน้ำบนไอส์แลนด์

          “ขนลุก” กันต์ผลักเพื่อนออก ไอ้เพื่อนชั่วอย่างมันเนี่ยนะจะคิดถึงเขา

          “ตกลงว่าไง คิดว่ากูเป็นใคร มึงอย่าเปลี่ยนเรื่อง”

          “ไม่มีอะไร” กันต์ตอบ แต่ไม่ยอมสบตาเพื่อน

          “มึงอย่าคิดจะโกหกคนเรียนต่อจิตวิทยาอย่างกู” ภรัณเรียนต่อในสาขาจิตวิทยาเพิ่มหลังจากจบปริญญาตรีบริหาร

          “โวะ! ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ มึงคิดมาก”

          “จะบอกดี ๆ หรือจะให้กูสืบเอง” คำขู่ของภรัณทำให้คนมีความลับกับเพื่อนได้แต่ถอนหายใจ

          “มึงอยากรู้เองนะ กูไม่ได้บังคับ” กันต์กอดอกมองเพื่อนก่อนจะเดินกลับมายังห้องนั่งเล่น คนเรียนจิตวิทยาผู้อยากเผือกเรื่องชาวบ้านรีบเดินตามมา ภรัณนั่งลงไม่ห่างจากเพื่อน รอคอยอย่างมีความหวัง

          “มึงจำน้องไอ้อาร์ตได้ไหม”

          “จำได้ น้องอัญ อย่าบอกนะว่ามึงกับน้องเขา...” ภรัณทำหน้าตาตื่น นิ้วชี้สองนิ้วทั้งซ้ายทั้งขวาของเขาแนบชิดกัน เป็นสัญลักษณ์สื่อความหมายของมันได้อย่างดี

          “เออ นั่นแหละ มึงห้ามบอกไอ้อาร์ตนะโว้ย แม่งมันยิ่งห้ามกูอยู่ด้วยว่าอย่ายุ่งกับน้องมัน ให้ดูแต่ตา มืออย่าต้อง แต่วันนั้นกูเมาไง กูแม่งเครียดฉิบหาย ทำยังไงดีวะ” คำถามของกันต์อาจไม่เข้าไปในโสตประสาทของคนที่เป็นนักจิตวิทยามากนัก เพราะตอนนี้ภรัณเองก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

          “กูไม่รู้ กูไม่เห็น กูไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ถือว่าวันนี้ก็ไม่ได้มาห้องมึงนะ กูกลับก่อนดีกว่า เมียตามแล้ว” ภรัณรีบลุกขึ้นยืน โยนเผือกร้อน ๆ ที่เพิ่งได้รับฟังคืนกลับไปให้เจ้าตัว