Chapter 1

Ibinuhos ko lahat ng sakit at mga hinanakit ko sa braso ni Fletcher. Niyakap niya ako nang mahigpit, at nakapagtatakang sa mga bisig niya ay nakaramdam ako nang kaginhawaan at kaligtasan. Ang mga luha ko ay nagsipatakan, at naramdaman kong sumikip ang aking dibdib na para bang sinaksak nang ilang beses...

"A--ang sakit sakit... Linoko niya 'ko... Pinagkatiwalaan ko siya. Minah--" Hindi na ako nakapagsalita pa dahil sa hikbing kumawala sa bibig ko. Humiwalay sa yakap si Fletcher, ako naman ay natulala.

Binihisan niya ako nang hindi ko namamalayan, pinunasan niya ang luha sa aking mukha. He was patient with me... Marahan niya ako kung hawakan.. Inilagaan niya ako na parang isang babasagin... Dahil sa sakit ay 'di ko namalayang nakatulog pala ako.

Nagising ako sa gray na kwarto na parang walang kabuhay-buhay. Nakahiga ako sa king-sized bed na nasa kulay din ng gray but in lighter shade. Halata sa may-ari na hindi ito mahilig sa ibang kulay kundi gray lang. Nakakapagtaka kung bakit ako nandito.

Hindi ko alam kung kaninong bahay 'to. Ang sakit pa naman ng ulo ko dahil sa maraming alak na nainom. Nang mapagtanto ko ang lahat ay napahilamos ako ng mukha at biglang nahiya. Sumilip ako sa pintuan at bumungad sa akin ang mukha ni Fletcher.

May dala itong umuusok na tasa. Nang nasa tapat na niya ako ay iniabot niya sa 'kin ang kape. Balak ko sanang sabihin na hindi ako umiinom ng coffe nang unahan niya 'ko. "It's a rice coffee. I brew it myself." Tumango ako, ang balak na pagtanggi ay biglang naudlot. Tinanggap ko ito. Inamoy-amoy... Ah, napakabango. Wala talagang makakatalo sa rice coffee. Ayaw ko kasi talaga ng bean coffee, mas gusto ko talaga ang rice coffee. Hinipan hipan ko ito at hinalo-halo gamit ang kutsara. Kinuha niya sa 'kin ang tasa at siya ang nagpalamig.

Nagscoop siya ng isang kutsara at habang nasa kutsara ang kape ay hinipan-hipan niya at itinapat sa labi ko. I felt awkward and ashamed... "I can do it myself," I said as I immediately drank the rice coffee even though it was still hot. Hindi ko napigilan ang sarili kong dumaing at ilabas ang dila dahil sa init. Hinipan niya ang dila ko na para bang maiibsan nito ang init.

Bigla akong nakaramdam ng awkwardness.. Ang weird... Nakakaramdam ako ng kakaiba... O baka madumi lang talaga ang isip ko.

"Are you okay now?" Kuryusong tanong niya sa akin. Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung okay pa ba ako sa lagay na 'to. Nararamdaman ko pa rin ngayon ang kirot. Feeling ko trinaydor ako ng mundo at pinaglaruan. Parang 'yung feeling na pinakain ka ng chocolate ng nanay mo dahil papakainin ka niya ng ampalaya. Gano'n ang klase ng sakit.

Hindi ko alam kung paano ko maiiproseso ang nararamdaman ko ngayon. Lumunok muna ako bago tuluyang sumagot. "S-sa totoo lang, hindi... Ramdam ko pa rin ang sakit..." Namasa ang mata ko. Itinuro ko ang puso ko. "A-ang sakit-sakit..." Tumulo ang luha ko. Tuloy-tuloy at hindi tumigil sa pagdaloy. Nahahabag siyang tumingin sa akin. Niyakap niya ako nang mahigpit.

Hinaplos-haplos niya ang likod ko na parang batang pinapatahan. Sa mga bisig niya ay nararamdaman ko ang kakaibang seguridad. Nakakatawa lang. Kung paanong sa piling ng kaniyang kakambal ay naramdaman ko ang libo-libong punyal dahil sa panloloko nito sa akin. Samantalang sa bisig ni Fletcher ay nakaramdam ako ng init at kaligtasan.

Nang tubuan ako ng hiya ay unti-unti akong humiwalay sa kaniya. Tumingin ako sa mga mata niya. Ang madidilim niyang mga mata ay may kakaibang kislap at pag-intindi sa aking kalagayan. Sa tingin pa lang niya parang gusto niyang sabihin na nandiyan lang siya.

Ngumiti ako at pinahiran ang aking luha. "S-soryy. Ginawa pa kitang panyo." Peke akong tumawa.

"It's fine." Tipid niyang sinabi. Namayani ang nakakabinging katahimikan sa pagitan naming dalawa. Hinintay ko siyang magsalita. Pero dumaan lang ang ilang minuto at hindi siya umusal ng kahit isang salita.

"Umm... S-soryy pala sa kagabi... Sa sobrang heartbroken ko, gusto kong gantihan si Felix gamit ka... Don't worry lalayo ako sa'yo."

Nang makita kong nagsalubong ang kilay niya ay kinabahan ako. Napapikit ako sa hiya. Nakakahiya! Manggagamit ako! "You can use however you want." Sabi niya na siyang nagpatigalgal sa akin.

Wait... Tama ba ang narinig ko? O baka lasing pa ako. "H-ha?" Natatameme kong saad.

"You can use me however you want." Diretso siyang tumitig sa akin at hindi siya kumurap. Natawa ako nang mahina.

"N-nagjojoke ka lang diba? Kasi nakakatawa eh. Ha. Ha. Ha." Malakas akong tumawa nang pilit.

"No." Isang salitang saad niya. Walang explanation. Walang kahit na anong ibang statement to support the fact. "Pwede mo iexplain? Wala akong maintindihan." Aanga-anga kong saad.

Kasi naman, pa'no niya nasabi 'yun? Tumitig siya nang matagal. Ang mga mata niya ay mukhang may gustong sabihin pero hindi ko mapangalanan. Parang magkaiba kami ng lengwahe at hindi iyon matarok ng aking pag-iisip.

"I'm free. You want revenge... And... You're pretty." Sabi niya ng walang anong konstekto. Mas naghang ang isip ko... Ang tumatak lang sa akin ay 'yung sinabi niyang pretty ako. Minsan lang ako sabihan ng ganiyan kaya nagugulat ako kapag may naririnig akong ganiyang compliment. Mahilig rin siguro siya sa nga pretty kaya niya nasabi 'yon. Kasi kung iisipin ko kung ako nasa posisyon niya maiinis ako 'pag ginamit lang ako.

"Hindi ka ba naiinsulto na ginamit lang kita?"

"Why is it insulting?" Inosente niyang tanong na para bang wala siyang ideya na nakakainsulto iyon sa kaniya. Umiling ako. Hindi ako makapaniwala! Totoo ba talaga siya? Parang nakokonsensiya tuloy ako...

"Umm..." Nag-isip ako ng mga salitang maiintindihan niya. "Kasi, ginamit kita as a way of taking a revenge on your twin." Sabi ko, umaasang maintindihan niya.

"So?" Kumurap-kurap ako. "H-hindi makatarungan 'yon."

"As long as it's you, it's totally fine..." Hindi ko narinig ang naunang kataga na sinabi niya dahil napakahina ng boses niya. "Ano 'yon? Hindi ko narinig."

Umiling siya. "I said, it's totally fine... I'm kinda bored anyway." He shrugged.

Wow! Grabe! 'Yung CEO ng LOVELY EL Corp ay bored? Hindi nga ako makapaniwalang nahalikan ko siya, tapos maririnig ko sa labi niya na bored lang siya? Kakaiba rin tumakbo ang isip niya.