LOGINMikhaela's Point of View "Oh, gagamitin mo na ba ang yaman ng mga Moretti?"Muli akong napalingon kay Ian nang marinig ang kanyang sinabi.May mapanuksong ngiti sa kanyang labi habang nakatingin sa akin. Samantalang si Deserie naman ay nanatiling nakahawak sa kanyang braso, tila natutuwa sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng lalaki."Pera lang naman ang habol mo kay Uncle Leo."Naningkit ang aking mga mata.Hindi ko talaga maintindihan kung bakit hanggang ngayon ay wala pa rin siyang tigil sa panghuhusga sa akin.Bakit ba napakahirap para sa kanya na tanggapin na wala na akong pakialam sa kanyang buhay?"At bakit?" tanong ko habang bahagyang itinataas ang aking kilay. "Binigay mismo ni Leo ang card na ito para magamit ko kaya huwag kang magselos."Bahagya kong itinaas ang hawak kong credit card upang makita niya.Hindi ko naman kailangang ipagmalaki ang anumang bagay sa kanila, ngunit hindi ko rin hahayaang maliitin nila ako na para bang wala akong karapatang mamili sa lugar na ito
Mikhaela's Point of View*Nagpatuloy ako sa paglalakad habang bitbit ang ilang shopping bags na nabili ko kanina. Hindi ko naman talaga planong gumastos nang malaki ngayong araw, ngunit dahil may ilang bagay akong kailangang bilhin, napagpasyahan kong samantalahin na rin ang pagkakataong makapaglibot sa mall.Tahimik akong naglalakad habang pinagmamasdan ang mga mamahaling boutique at iba't ibang tindahan sa paligid. Maraming tao ang abala sa kani-kanilang pamimili. May mga magkasintahang magkahawak-kamay, mga pamilyang namamasyal, at mga babaeng abala sa pagpili ng kanilang mga gustong bilhin.Hanggang sa mapunta ako sa isang jewelry room.Bahagya akong natigilan sa harapan ng malaking salamin nitong pintuan. Mula sa labas pa lamang ay kapansin-pansin na ang karangyaan ng lugar. Nagniningning ang mga alahas na nakadisplay sa loob, at ang bawat isa ay tila may sariling kuwentong gustong ipahayag.Dahan-dahan akong pumasok.Agad na sumalubong sa akin ang malamig na temperatura ng silid
Mikhaela's Point of ViewDahan-dahan akong naglakad sa loob ng boutique habang patuloy na pinagmamasdan ang mga damit na nakadispley. Kahit medyo nakakainis ang naging komento ng sales lady, hindi ko naman hahayaang mawala ang excitement ko sa pamimili.Tutal, minsan lang naman ako magkakaroon ng ganitong pagkakataon.Isa-isang tiningnan ko ang mga damit na nakasabit sa rack. May mga kulay pastel, may mga eleganteng itim, at mayroon ding mga gown na may makikinang na detalye.Napahinto ako sa isang dress na kulay champagne.Napakaganda ng pagkakagawa nito. Simple lamang ang disenyo pero may kakaibang elegance na agad mong mapapansin. Hindi ito masyadong makintab, pero sapat ang detalye para maging kapansin-pansin sa isang espesyal na okasyon.Hinawakan ko ang hanger at bahagyang inilapit ang damit sa katawan ko."Excuse me."Napatingin ako sa sales lady na kanina ay nagsalita sa akin."That dress is qui
Mikhaela's Point of View At iyon nga. Bibilhin ko na ang lahat ng gusto ko.Minsan lang sa buhay ko magkaroon ng ganitong pagkakataon. Hindi ko rin naman ito naranasan sa dati kong asawa na si Ian.Napailing-iling ako habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan.Hindi ko na dapat isipin ang mga ganoong bagay. Dahil past is past.Wala nang saysay na balikan ang mga panahong iyon. Hindi ko kailangang ikumpara ang buhay ko ngayon sa buhay na mayroon ako noon. Magkaiba na ang mga ito, at mas gugustuhin kong magpatuloy kaysa manatili sa mga alaala ng nakaraan.Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng mall.Pagkababa ko ay agad akong napangiti nang makita ang napakaraming taong naglalakad sa paligid. May mga pamilyang magkakasamang namimili, mga magkakaibigang nagtatawanan, at mga magkasintahang abala sa pagpili ng kanilang mga bibilhin.Napakasarap sa pakiramdam na makapaglakad nang ganito nang walang iniisip na problema.Pumasok ako sa loob ng mall
Mikhaela's Point of ViewWala si Leo ngayon dahil sa hacker na nabalitaan niya kanina. Hindi ko maiwasang mag-alala sa kaligtasan niya. Hindi ko alam kung gaano kalaki ang problemang kinakaharap niya sa ngayon, pero alam kong hindi basta-basta ang mga taong nakapaligid sa mundo niya.Minsan, gusto kong tanungin siya kung bakit kailangan pa niyang harapin ang mga ganitong bagay. Pero alam kong hindi rin naman niya basta-basta maiiwan ang mga responsibilidad niya. Isa siyang Moretti, at alam kong marami siyang kailangang asikasuhin na hindi ko pa lubusang nauunawaan.Napagpasyahan kong lumabas muna ng mansion para bumili ng mga kakailanganin ko. Bukod sa gusto kong magkaroon ng bagong damit, kailangan ko ring maglibang kahit papaano. Baka sakaling mabawasan ang pag-aalala ko sa pamamagitan ng paglalakad at pagtingin sa mga bagay na makikita ko sa mall.Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang maalala ang naging pag-uusap namin ni Leo kanina.Flashback..."Wife."Napatingin naman ako kay L
Mikhaela's Point of View"Gotcha."Napatingin ako sa babaeng nasa harapan ko. Nakaupo siya sa isang swivel chair habang nakatutok ang mga mata sa computer screen. May ilang letra at numero akong nakikita roon, ngunit hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon.Naka-mask ang mukha niya, dahilan para hindi ko makita nang malinaw ang kabuuan nito. Tanging ang mga mata niya lamang ang nakikita ko, at kapansin-pansin ang kakaibang saya na nagmumula roon.Parang may natuklasan siyang isang bagay na matagal na niyang hinahanap.Mabilis na gumalaw ang kaniyang mga daliri sa keyboard. Hindi ko maintindihan ang mga ginagawa niya, pero kitang-kita ko ang pagiging bihasa niya sa bawat pag-click at pag-type."Finally," mahinang sambit niya.Ilang segundo pa ang lumipas bago biglang tumunog ang laptop niya.Napatingin siya sa screen at bahagyang napangiti. Samantala, nanatili akong nakatayo sa likuran niya, pilit na inuunawa ang mga nakikita ko.At doon ko napagtanto na hindi lamang basta







