3

Third's POV

Tahimik ang malaking opisina habang nakatutok ang paningin ni Caleb sa screen ng kanyang laptop. Maraming nakapatong na papeles sa kanyang mesa, at halatang focus ang kanyang mga mata mula sa tuloy-tuloy na pagtatrabaho.

Nabasag ang katahimikan nang maglakad papasok sa office si Lea.

"Hi, babe..." malambing na sabi ni Lea habang dahan-dahang lumalapit sa kanyang mesa.

Bago pa man makapagsalita ang lalaki, hinawakan na ng dalaga ang dulo ng screen ng laptop at bahagyang isinara upang makuha ang buong atensyon nito ni Caleb.

Tumingin si Caleb sa kanya at bahagyang ngumiti.

"What do you want, huh?" mahinang tanong ni Caleb sa malambing na tono.

Bahagyang ngumuso si Lea na tila nagtatampo, bago dahan-dahang umupo at kumandong sa kandungan ni Caleb. Ipinulupot ng dalaga ang kanyang mga braso sa leeg ng lalaki at isinandal ang balikat sa dibdib nito.

"6th monthsary na natin bukas... puro work ka pa rin," pabulong at malambing na reklamo ni Lea, habang ang mga daliri nito ay dahan-dahang naglalaro sa kwelyo ng polo ng kasintahan.

Saglit na natigilan si Caleb.

Sa isang mabilis na segundo, tila may pumasok na alaala o lalim sa kanyang mga mata isang pamilyar na bigat na pilit niyang itinutulak palayo.

Pero agad ding napawi iyon. Dahan-dahang gumuhit ang isang ngiti sa kanyang mga labi habang hinahawakan ng kanyang kamay Ang bewang ni Lea.

"I'm sorry, babe," mahinahong sagot ni Caleb habang itinutuwid ang pagkakaupo upang mas maging komportable ang dalaga sa kanyang kandungan.

"Babawi ako bukas. I'll clear my schedule for you."

"Really, babe?!" masayang reaksyon ni Lea habang nagniningning ang mga mata at mas lalo pang isiniksik ang sarili sa leeg ng lalaki.

Bahagya lang tumango si Caleb at binigyan siya ng isang tipid ngunit mahinahong ngiti.

Si Lea siya ang babaeng dumating sa mga sandaling gulong-gulo pa rin ang mundo niya. Si Lea ang unti-unting pumawi sa matinding pangungulila niya kay Avianna.

Dalawang taon.

Dalawang mahabang taon na tahimik at patagong hinintay ni Caleb si Avianna na bumalik sa kanya.

Dalawang taon siyang umasa na balang araw, maiisip din ng babae na hindi worth it ang lalaking ipinalit nito sa kanya na marerealize nitong mas matimbang ang pitong taong pinagsamahan nila.

Araw-araw siyang umaasa na tatawag ito, kakatok sa p***o niya, o hihingi ng tawad.

Pero walang Avianna na bumalik.

Kaya noong pumasok si Lea sa buhay niya, pinilit ni Caleb na itulak ang sarili na magpatuloy. Kahit may mga gabi pa ring bumabalik ang sakit, hinayaan niyang turuan siya ni Lea kung paano muling huminga nang wala ang babaeng itinuring niyang buong buhay niya.

"What do you want, handsome... hmm?" mapang-akit na pabulong na sabi ni Lea habang nakatitig sa mga mata ng kasintahan, may laro at pagnanasa sa kanyang mga ngiti.

Muling ngumiti si Caleb at bahagyang umiling.

"Later..."

Natawa nang mahina si Lea at bahagyang hinampas ang balikat ng lalaki.

"Silly! About sa coffee 'yon! Gusto mo ba ikuha kita?"

Bahagyang tumango si Caleb at natawa rin sa sarili.

"Ah. Sure, coffee would be great."

Bumaba si Lea mula sa kanyang kandungan, binigyan siya ng mabilis na halik sa pisngi, at masayang lumabas ng opisina para ikuha siya ng maiinom.

Nang masara ang p***o at muling tumahimik ang buong silid, dahan-dahang nawala ang ngiti sa mga labi ni Caleb. Huminga siya nang malalim at napatitig sa kalendaryo na nakapatong sa gilid ng kanyang mesa.

September 25.

Ang petsang iyon... ang dating monthsary nila ni Avianna.

Sa isang iglap, tila napawi ang kasalukuyan at muling bumalik sa kanya ang nakaraan mga alaalang pilit niyang ibaon pero laging lumilitaw sa tuwing darating ang araw na ito.

"Kuya Caleb, dapat may number tayo Kasi diba tayo na..." malambing at may pananabik na sabi noon ng batang si Avianna habang nakatingin sa kanya.

Ngumiti siya noon at tumingin sa kalendaryong nakapatong sa drawer.

"25. That's our number," aniya sa labing-anim na taong gulang na si Avianna, habang hinahawakan ang kamay nito nang buong pag-iingat.

Patago, oo. Isang relasyong kailangang itago sa mata ng mundo dahil sa kanilang edad at sitwasyon. Pero sa kabila ng pagtatagong iyon, puno ang relasyon nila ng nag-uumapaw na pagmamahalan, malalim na paggalang, at pasensya.

Naghintay siya.

Hinintay niya ang tamang panahon. Hinintay niyang maging sapat ang edad nito. Hinintay niya ang babaeng akala niya ay makakasama niya habambuhay... ang babaeng akala niya ay kailanman ay hindi na aalis sa tabi niya.

Pero di Pala laging Masaya..

Inilaban niya si Avianna.

Diyos nakakaalam kung paano niya ipinaglaban ang babae. Halos mabaliw si Caleb araw-araw matapos ang gabing iyon ng hiwalayan siya ni Avianna.

Walang araw na hindi siya nakainom, gabi-gabing nakalubog sa alak habang umaasang Mamaya babalik si Avianna, kakatok ito sa p***o niya at sasabihing isang masamang panaginip lang ang lahat. Umasang babalik ito sa kanya.

Pero hanggang ngayon, naririnig niya pa rin nang malinaw sa kanyang utak ang bawat salitang binitiwan ni Avianna mga salitang parang paulit-

ulit na sumasaksak sa puso niya.

"Mag-break na tayo. Hindi na kita gusto, Caleb... Siguro ang bata ko pa 'nun? Akala ko ikaw na talaga. Pero sorry... I fell in love with someone else."

Galit, sakit, at pagtataka ang lumamon sa kanya noon. Halos mabaliw siya sa kagustuhang alamin kung sino ang someone na iyon.

Sino ang lalaking mas hihigit pa sa pitong taong inialay niya?

Sino ang nakakuha sa puso ng babaeng itinuring niyang buong mundo niya?

Naalala niya pa ang gabing nagwala siya sa tapat ng gate nina Avianna. Sisigaw, magmamakaawa, at inaalam kung sinumang lalaking sinasabi nito. Lumabas ang mga tao sa bahay, pero huli na ang lahat.

Wala na roon si Avianna.

Nakaalis na ito patungong ibang bansa kasama ang lalaking ipinagpalit sa kanya.

Nabasag ang pag alala sa nakaraan ni Caleb nang dahan-dahang bumukas ang p***o ng kanyang opisina.

Pumasok si Lea, may hawak na isang tasa ng mainit na kape, nakangiti at malambing na nakatingin sa kanya.

Ang liwanag sa kanyang mga mata ay parang tahimik na Paalala kay Caleb na nasa kasalukuyan na siya malayo na sa bangungot ng nakaraan.

Inilapag ni Lea ang isang tasa sa mesa, sa mismong tabi ng kalendaryong nagmamarka ng September 25.

"Here's your coffee, handsome," malambing niyang sabi habang nakatitig nang buong pagsuyo sa mukha ng lalaki. Lumapit siya nang kaunti at ibinaba ang ulo para maglapat ang kanilang mga noo.

"Iniisip mo pa rin ba ang trabaho?"

Huminga nang malalim si Caleb, dahan-dahang inilayo ang tingin sa kalendaryo, at tumingin nang diretso sa mga mata ni Lea.

Ito ang babaeng dumating noong mga panahong durog na durog siya. Ang babaeng hindi nagtanong tungkol sa nakaraan, kundi tahimik lang na humawak sa kamay niya hanggang sa matuto siyang muling ngumiti.

Isang mahinahong ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Caleb habang inaaabot ang kamay ni Lea.

"No," mahina ngunit siguradong sagot ni Caleb habang hinahawakan ang daliri ng dalaga.

"Iniisip ko lang kung paano kita mapapasaya bukas."