Chapter 6

Hindi nakatulog nang maayos si Ylaine nang gabing iyon, hindi maalis sa kanyang isip ang lahat ng mga nangyari. Gusto lang naman niya magkaroon ng anak, pero bakit ganito ang sinapit niya. Ganun ba talaga kalupit ang tadhana?

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang galit na mukha ni Mike at ang mga salitang binitawan nito bago umakyat sa kanilang silid. Hindi niya alam kung paano niya ipapaliwanag ang isang bagay na siya mismo ay hindi maintindihan.

Wala siyang ginawang masama. Hindi niya alam na may problema sa laboratoryo, at hindi naman niya ginusto ang nangyari. Ang tanging ginawa niya ay sumubok na tuparin ang pangarap niyang magkaroon ng anak.

Pero bakit pakiramdam niya, siya pa ang kailangan humingi ng tawad?

Napalingon siya sa p***o nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Mike, nakasuot na ng malinis na polo at pantalon. Hawak nito ang susi ng kotse habang abala sa pagtingin sa cellphone.

Agad na umupo si Ylaine sa kama.

"Mike, can we talk?"

Hindi ito tumingin sa kanya. "I'm already late."

"Please. Kahit ilang minuto lang, gusto lang sana kita makausap."

Napabuntong-hininga ang lalaki bago ibulsa ang cellphone.

"What is it now? Susubukan mo na naman bang magpaliwanag."

Napahigpit ang hawak ni Ylaine sa kumot, isang buntong hininga ang pinakawalan niya bago nagsalita.

"Tungkol sa nangyari kahapon, alam kong galit ka. Hindi ko naman ini-invalidate ang nararamdaman mo. Pero sana naman maintindihan mo na wala akong kinalaman sa pagkakamali nila. Tingin mo ba, sasadyain kong magkaroon ng anak sa iba? Aabot ba ko sa pang ilang try ng insemination kung hindi ko gusto magka-anak sayo?”

"And how am I supposed to believe that? Tingin mo bakit ako maniniwala sayo? Anong proof ang mayroon ka para mapatunayan mong hindi mo sinasadya na ibang sample ang mailagay sayo?”

Napatingin siya rito.

"Because I'm telling you the truth."

"That's not enough, Ylaine. Your words are not enough, What I need is a solid proof."

Parang may kung anong kumurot sa dibdib niya.

Tatlong taon silang mag-asawa, pero hanggang ngayon, kailangan pa rin niyang patunayan ang sarili sa lalaking iyon.

"Kung gusto mo, sasamahan kita sa clinic. Pwede nating kausapin si Scarlett at ang administration para malaman natin ang buong katotohanan."

"I don't have time for this. Tingin mo maniniwala ako sa inyo? Kaibigan mo si Scarlett baka nakakalimutan mo, for all I know baka nga mag kasabwat kayo."

"Mike, buhay natin ang pinag-uusapan dito."

"Our life?" Mapait itong natawa. "You keep talking as if we have the kind of marriage other people have."

Natahimik si Ylaine.

Hindi niya alam kung bakit kailangan pa nitong ipaalala sa kanya ang bagay na araw-araw naman niyang nararamdaman.

"I know you never wanted this marriage," mahina niyang sabi. "Pero hindi ko rin naman pinili na mapunta tayo sa ganitong sitwasyon."

"Then you should have thought about that before pushing for another procedure."

Napailing siya.

"I only wanted a child with you."

"And look where that got us."

Pagkasabi niyon, tumalikod si Mike at tuluyang lumabas ng silid.

Naiwan si Ylaine na nakatitig sa pintuan, sa pagkakataong iyon hindi na niya napigilan ang luhang nagbabadya sa kanyang mga mata. Hindi  niya hinihinging mahalin siya ng asawa niya agad-agad, pero hindi rin naman niya inaasahang magbabago ang lahat sa isang iglap. 

Ang gusto lang naman niya ay maramdaman na hindi niya kailangan harapin ang lahat ng mag-isa. 

Ngunit kahit sa pinakamahirap ng pagkakataon ng buhay niya, wala pa rin ang asawa niya sa tabi niya. Pagsapit ng umaga, nagpasya ang babae na bumalik sa clinic ng kanyang kaibigan. 

Hindi niya kayang manatili sa bahay habang napakaraming tanong sa utak niya na hindi niya alam kung ano ang sagot. Kailangan niyang malaman kung ano talaga ang nangyari at kung ano ang susunod niyang dapat gawin. 

Pagdating niya, agad siyang dinala ng kaibigan sa consultation room.

"How are you holding up?" tanong ng kaibigan.

Ngumiti si Ylaine, pero hindi iyon umabot sa kanyang mga mata.

"I'm fine."

"Ylaine, kilala kita."

Napabuntong-hininga siya.

"No, I'm not fine. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Natatakot ako, Scarlett. Paano kung mabuntis ako? Paano kung hindi talaga kay Mike ang sample? Paano ko haharapin ang lahat ng iyon?"

Lumapit si Scarlett at hinawakan ang kanyang kamay.

"One thing at a time. Hindi pa natin alam kung matagumpay ang procedure, at hindi pa kumpleto ang imbestigasyon. Ayokong dagdagan ang takot mo sa pamamagitan ng pagbibigay ng sagot na hindi pa tayo sigurado."

"Pero may nalaman na ba kayo tungkol sa lalaking may-ari ng sample?"

Saglit na natahimik si Scarlett.

"May confirmation na ang clinic na may isa pang pasyenteng naapektuhan ng posibleng specimen mix-up. Pero kailangan pa nilang ayusin ang mga dokumento at sundin ang tamang proseso bago ibahagi ang anumang personal na impormasyon."

Napayuko si Ylaine.

Ibig sabihin, totoong may ibang lalaking posibleng nadamay sa nangyari.

"Does he know?"

"Yes, the clinic has informed him that there's an ongoing investigation."

Napahawak siya sa noo.

Hindi niya maiwasang isipin kung ano ang nararamdaman ng lalaking iyon. Kung natatakot din ba siya sa mga sa maaaring mangyari, paano pa kaya ang isang taong hindi naman niya kilala?

"Scarlett, what if he blames me? Paano kung magalit din siya sa akin?"

"Hindi mo kasalanan ang pagkakamali ng clinic, Ylaine. At hindi rin natin dapat sisihin ang ibang pasyente nang wala pang buong impormasyon."

Tumango siya, kahit hindi pa rin mapalagay.

"Can I ask you something?"

"Of course."

"Kung sakaling mabuntis ako, ano ang mangyayari sa amin?"

Hindi agad nakasagot si Scarlett.

"Depende iyon sa magiging resulta ng imbestigasyon at sa medical advice na matatanggap mo. Kailangan nating tiyakin ang lahat ng impormasyon bago gumawa ng anumang desisyon."

Napapikit si Ylaine.

Sa loob ng tatlong taon, akala niya ang pinakamahirap na bagay na maaari niyang maranasan ay ang paulit-ulit na pagkabigo sa pagkakaroon ng anak.

Hindi niya inakalang darating ang araw na matatakot siya sa mismong pangarap na matagal niyang ipinagdarasal.

Samantala, sa Montenegro International Holdings, hindi maganda ang timpla ni Adrian.

Nasa harap niya ang kanyang personal assistant, si Daniel, na may dalang bagong dokumento mula sa legal team.

"Sir, the clinic has requested a formal meeting to discuss the incident."

Kinuha ni Adrian ang folder.

"When?"

"Tomorrow morning, their administration and legal representatives will be present."

"Good. Make sure our legal team attends as well."

"Yes, sir."

Binuklat ni Adrian ang mga dokumento. Sa mga nakaraang araw, ilang beses na niyang binasa ang parehong impormasyon, ngunit wala pa rin siyang nakukuhang sagot sa mga tanong niya.

May pagkakamali sa laboratoryo.

May isa pang pasyenteng posibleng gumamit ng kanyang sample.

At may posibilidad na ang pagkakamali na iyon ay magkaroon ng pangmatagalang epekto sa buhay ng ibang tao.

Ipinatong niya ang folder sa mesa.

"Have they confirmed whether the procedure was successful?"

"Not yet, sir. The clinic hasn't provided any medical information about the other patient."

Tumango si Adrian.

Hindi niya kailangang malaman ang lahat ng personal na detalye ng babae. Ang gusto niya ay matiyak na hindi itatago ng clinic ang nangyari at hindi mapapabayaan ang sinumang naapektuhan.

"Daniel, I want this handled properly. No unnecessary pressure on the patient. We need the truth, but we also need to respect her privacy."

"Understood, sir."

Nang makalabas ang assistant, sumandal si Adrian sa kanyang upuan.

Hindi niya alam kung bakit hindi mawala sa isip niya ang posibilidad na may isang babaeng kasalukuyang dumaranas ng takot na dulot ng isang pagkakamali.

Hindi niya ito kilala.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Ngunit kung may buhay na mabuo dahil sa nangyari, hindi niya maaaring basta talikuran ang bagay na iyon.

Hindi dahil gusto niyang kontrolin ang buhay ng babae, kundi dahil ayaw niyang maging isa pang taong mag papabaya sa responsibilidad.