Chapter 7

Pagsapit ng hapon, umuwi si Ylaine na mabigat pa rin ang dibdib. Tahimik ang bahay, wala na naman ang asawa niya. Wala rin siya natanggap na mensahe mula rito mula nang umalis ito kaninang umaga. 

Nagpalit na siya ng pambahay at naupo sa sofa, kinuha niya ang cellphone at binuksan ang kanilang mga lumang picture. 

May mga litrato sila noong araw ng kanilang kasal. Sa bawat kuha, maayos ang suot ni Mike, pero hindi niya maalala kung minsan ba itong ngumiti nang totoo habang magkasama sila.

Sa isang litrato, nakatingin siya sa asawa habang nakaharap naman ito sa camera.

Noon, inisip niyang baka nahihiya lamang si Mike. Pero ngayon, alam na niyang hindi lang talaga nito gustong maikasal sa kanya. Dahan-dahan niyang binaba ang kanyang cellphone bago kinausap ang sarili. 

"Hanggang kailan ba ako kakapit?" bulong niya.

Walang sumagot, dahil miski siya ay hindi niya alam ang sagot. 

At sa katahimikang iyon, unang beses niyang tinanong ang sarili kung ang pagmamahal ba niya kay Mike ay sapat na dahilan para manatili sa isang pagsasama na patuloy na sumisira sa kanya.

Hindi man niya alam ang sagot, pero alam niya sa sarili niya na pagod na siya. Pagod na siyang maghintay sa pagmamahal na hindi dumarating, pagod na siyang umasa sa bawat maliit nakabutihang pinapakita ng asawa. At higit sa lahat, pagod na siyang sisihin ang sarili niya sa mga bagay na hindi naman niya kayang kontrolin. 

Bumalik sa ulirat si Ylaine nang biglang tumunog ang cellphone niya, isa itong message mula kay Scarlett.

“Ylaine, the clinic has scheduled a meeting with the patient involved in the specimen mix-up. They want to discuss the next steps with everyone concerned.”

Matagal na tinitigan ni Ylaine ang mensahe.

The patient involved.

Hindi niya alam kung sino ang lalaking iyon. Hindi niya alam kung paano siya haharap dito, o kung ano ang magiging reaksyon nito kapag nagkaharap sila.

Ngunit alam niyang hindi na maaaring manatili sa dilim ang lahat, kailangan niya harapin ang katotohanan gaano man ito kasakit. 

Nag-type siya ng maikling sagot. 

“Okay, please tell me when.”

Pagkatapos niyang ipadala ang mensahe, inilapag niya ang cellphone at napahawak sa kanyang tiyan.

Wala pa siyang alam tungkol sa magiging resulta ng procedure, wala pa siyang kasiguraduhan kung magkakaroon siya ng anak. At mas wala siyang ideya kung ano ang magiging papel ng lalaking ‘yon sa kanyang buhay. 

Ngunit sa unang pagkakataon, hindi lamang siya umaasa. Naghahanda na rin siyang harapin ang anumang katotohanang naghihintay sa kanya.  

Dahil anuman ang mangyari, ayaw na niyang habambuhay na maging babaeng naghihintay sa isang lalaking hindi naman siya kayang piliin.

Hindi pa alam ni Ylaine na sa kabilang panig ng lungsod, ang lalaking matagal nang naghihintay ng mga sagot ay naghahanda na ring harapin ang babaeng hindi niya sinasadya na makilala.

At ang kanilang unang pagkikita ay maaaring magbukas ng pintong hindi na nila maisasara kailanman.

Hindi na nag-abala pa si Ylaine na hintayin ang reply ni Scarlett, mas lalo namang hindi na siya nag-hintay sa pag-uwi ng kanyang asawa. Dahil alam naman niya na gabing-gabi na naman ito uuwi o hindi na naman uuwi. 

Umakyat siya sa kwarto at mas pinili na lang itulog ang mga tanong sa kanyang isipan. 

***

Maagang nagising si Ylaine kinabukasan, halos buong gabi na naman siyang hindi nakatulog kakaisip sa meeting na gaganapin sa clinic.

Hindi niya alam kung sino ang lalaking posibleng may-ari ng sampole na nagamit sa kanyang procedure. Hindi rin niya alam kung paano ito haharapin kapag nalaman na nito ang tunay na nangyari. 

Ang dami niyang gusto itanong, ngunit hindi niya alam kung saan magsisimula. Iniisip niya kung paano kung magalit ito sa kanya? Paano kung sisihin siya nito sa pagkakamali na hindi naman siya ang gumawa. At paano kung maging matagumpay ang procedure at mabuntis nga siya?

Napapikit siya habang hawak ang laylayan ng kanyang dress. Hindi niya kailanman ginustong mapasama sa ganitong sitwasyon. 

Ang gusto lang naman niya ay magkaroon ng anak kasama ang lalaking pinakasalan at minahal niya. Ngunit ngayon, maging ang pangarap niyang iyon ay tila nagiging dahilan pa para tuluyan siyang mawalan ng kapayapaan. 

“Ma’am Ylaine, breakfast na po kayo.”

Napalingon siya nang biglang may kumatok na kasambahay sa p***o.

“Thank you, pero mamaya na lang ako kakain.”

Wala siyang ganang kumain, hindi rin niya alam kung bakit pero hindi niya kayang kumain sa dami ng iniisip niya. 

“Pero Ma’am hindi pa po kayo kumakain simula kagabi.” nag aalalang sigaw ng kasambahay sa labas ng kanyang kwarto. 

Ngumiti siya ng pilit, buti pa ang kasambahay nag aalala sa kanya. Samantalang ang asawa niya, ni hindi na naman umuwi kagabi. 

“Wala akong gana, mamaya na lang.”

Nang hindi na sumagot ang kasambahay, kinuha niya ang cellphone at tiningnan kung may message mula kay Mike. 

Bumagsak ang balikat niya nang makita niyang miski tawag ay wala. Napabuntong-hininga siya bago tuluyang bumangon. Hindi na dapat siya umasa pa, kung hindi man siya kayang damayan nito sa panahong kailangan niya ito. Wala siyang magagawa kundi ang harapin ng mag-isa ang kanyang problema. 

Exactly 10 am nang makarating si Ylaine sa clinic. Pagpasok niya sa lobby, agad siyang sinalubong ng secretary at hinatid sa isang conference room sa second floor.

"Please wait here, Ma'am. The clinic representatives will be joining you shortly."

"Thank you."

Pagkasara ng p***o, napaupo si Ylaine sa isa sa mga upuan.

Malawak ang silid, may mahabang mesa sa gitna at malalaking salaming bintana na tanaw ang mga gusali sa labas. Nasa mesa na rin ang ilang dokumento at mga basong may tubig.

Pinagmasdan niya ang mga iyon habang pinipilit pakalmahin ang sarili.

Ilang minuto pa ang lumipas bago bumukas ang p***o.

Unang pumasok ang dalawang lalaking nakasuot ng pormal na suit, kasunod ang isang babaeng kinatawan ng clinic.

Tumayo si Ylaine upang bumati.

"Good morning."

"Good morning, Ms. Ylaine," sagot ng babae. "Thank you for coming. We appreciate your cooperation while we investigate this matter."

Tumango siya.

"Is the other patient here?"

"We're expecting him shortly."

Muli siyang naupo.

Hindi niya alam kung bakit lalo siyang kinakabahan habang lumilipas ang mga segundo.

Hanggang sa muling bumukas ang p***o.

At sa pagkakataong iyon, tatlong tao ang pumasok.

Ang unang lalaki ay may matangkad na pangangatawan, maayos na itim na buhok, at matalim na mga matang tila walang anumang nakalalampas sa kanyang pansin. Nakasuot ito ng itim na suit na bumagay sa matipunong tindig nito. Sa likuran niya ay isang lalaking may dalang dokumento, na malamang ay ang kanyang assistant, at isa pang lalaki na may dalang briefcase.

Hindi alam ni Ylaine kung bakit bigla siyang natahimik.

May kakaibang awtoridad sa presensya ng lalaki. Hindi nito kailangan magsalita ng malakas para mapansin ng lahat ang pagdating nito.

"Mr. Adrian Alexander Montenegro," pakilala ng kinatawan ng clinic.

Adrian Montenegro, iyon ang pangalan ng lalaki na may-ari ng sample na posibleng nagamit sa kanyang procedure. 

Dahan-dahang tumayo ang babae, sa kabilang panig ng mesa saglit na napatingin ang lalaki sa kanya. 

***

Pinasadahan ni Adrian ang babae, simple lang ang suot nito. Halos walang make-up at halatang kinakabahan. Hindi ito katulad ng mga taong karaniwan niyang nakakaharap sa mga business meeting. 

Wala itong kasamang abogado o assistant, mag-isa lamang itong nakatayo habang mahigpit ang pagkakahawak sa kanyang bag. 

Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa unang tingin pa lang ay napansin na niyang tila pagod na pagod ang babae.

"Ms. Ylaine?" tanong ng kinatawan.

"Yes."

"Mr. Montenegro, this is the patient whose procedure may have been affected by the specimen identification error."