2

ELYRIA

Buong gabi akong halos hindi nakatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang eksenang nadatnan ko sa kuwarto naming mag-asawa. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit niya binabanggit ang pangalan ni Valentina habang pinapaligaya niya ang sarili niya.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na baka nagkakamali lang ako. Baka may ibang Valentina siyang tinutukoy. Baka nagkataon lang.

Hindi puwedeng ang pinsan ko.

Lumaki kaming parang magkapatid. Inampon ni Daddy si Valentina at itinuring na rin niya itong sariling anak matapos mamatay ang mga magulang nito.

Hindi magagawa iyon sa akin ni Valentina. Hindi nila magagawa iyon sa akin.

“Hay naku! Nabubuang na yata ako,” naiiling kong sabi sa sarili.

Bandang alas-siyete ng umaga, bumaba ako sa dining room.

Nandoon na si Caelan. Tahimik siyang nagbabasa ng business newspaper habang umiinom ng kape. Nang marinig niya ang mga yabag ko, ibinaba niya ang diyaryo at tumingin sa akin.

"Good morning,” wika niya.

"Good morning."

Umupo ako sa tapat niya. Agad lumapit ang kasambahay para ihain ang almusal. Tahimik kaming kumain sa loob ng ilang minuto. Karaniwan na sa amin ang ganitong setup. Hindi kami madaldal sa isa't isa, pero hindi rin kami nag-aaway. Habang hinihiwa ko ang bacon sa plato ko, palihim ko siyang pinagmasdan.

Kalmado ang ekspresyon ng mukha niya. Wala kang makikitang kahit anong senyales na may itinatago siya. Kung hindi dahil sa narinig ko kagabi, iisipin kong normal lang ang lahat. Humigop siya ng kape bago ako tiningnan.

"May problema ba? Bakit nakatingin ka sa akin ng ganiyan?”

"Wala naman.”

"Sigurado ka?"

Napalunok ako ng laway bago bumuka ang bibig ko.

"May itatanong lang sana ako."

"Sige…ano ba iyon?”

"Close ba kayo ni Valentina?"

Napahinto siya sa pag-inom ng kape. Halos isang segundo lang iyon, pero napansin ko. Parang nagulat siya sa tingin ko.

"Ha? Bakit mo natanong?"

"Ewan. Naisip ko lang. Nagtatrabaho siya sa kumpanya ninyo pero bihira ko kayong makitang magkasama. Kaya na-curious lang ako."

Ibinalik niya ang tasa sa mesa.

"Hindi.”

"Hindi?"

"Nagkikita naman kami paminsan-minsan sa office. Pero hindi naman kami close. CEO ako, Ely. Araw-araw akong may meeting. Siya naman, may sarili ring trabaho. Hindi ko naman puwedeng kausapin ang lahat ng empleyado araw-araw."

"Ah..."

"Kapag may report siya o may kailangan sa opisina ko, saka lang kami nagkakausap. Hanggang doon lang.”

Bumalik na ulit ako sa pagkain. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ako kumbinsido sa sagot niya. Pakiramdam ko may mali na hindi ko maipaliwanag. Gusto ko pa sana siyang tanungin kung bakit narinig kong binibigkas niya ang pangalan ni Valentina kagabi. Pero wala akong lakas ng loob.

Paano kung mali lang pala ako?

Paano kung masira ko lang ang samahan naming mag-asawa dahil sa isang bagay na hindi ko naman sigurado?

Tinapos namin ang almusal nang walang ibang napag-usapan. Pagkatapos noon, magkasabay kaming lumabas ng bahay pero magkaibang sasakyan ang sinakyan namin.

PAGDATING ko sa Ashbourne Group, pilit kong ibinaon ang sarili ko sa trabaho. Sunod-sunod ang meeting. May mga dokumentong kailangang pirmahan. May reports na kailangang basahin. Pero kahit anong pilit kong mag-concentrate, wala akong maintindihan sa mga numerong nasa harapan ko.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kagabi. At paulit-ulit ding bumabalik ang sagot ni Caelan kaninang umaga.

"Hay naku! Ano ba itong naiisip ko? May iba nga ba talaga ang asawa ko? O tamang hinala lang ako?” mahina kong bulong.

Kung hindi sila close, bakit pangalan ni Valentina ang binabanggit niya?

Napabuntong-hininga ako at isinara ang folder na hawak ko. Napansin iyon ng secretary ko.

"Ma'am Elyria, okay lang po ba kayo?"

Ngumiti ako ng tipid.

"Okay lang ako. Medyo masakit lang ang ulo ko."

"Kung gusto ninyo, ililipat ko na lang po ang meeting ninyo ngayong hapon."

"Hindi na. May aasikasuhin lang ako sa labas."

Mabilis kong kinuha ang handbag ko. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong makita. Hindi ko rin alam kung bakit hindi ako mapakali.

Pero isa lang ang alam ko at iyon ay kailangan kong makita si Caelan.

PAGDATING ko sa Valmont Group, magalang akong binati ng receptionist.

"Good afternoon, Mrs. Valmont."

"Good afternoon. Susunduin ko lang ang asawa ko."

"Of course, ma'am."

Kilala ako ng halos lahat ng empleyado roon. Walang nagtangkang pigilan ako habang naglalakad papunta sa executive floor. Huminto ako sa harap ng opisina ni Caelan. Bahagyang nakabukas ang p***o kaya nagtaka ako dahi dapat, nakasara iyon palagi.

Dahan-dahan ko iyong itinulak ito. At doon tuluyang gumuho ang lahat ng pilit kong pinaniniwalaan. Sa loob ng opisina, mahigpit na nakayakap si Caelan sa isang babae habang nakakandong ito sa kanya. Tila enjoy na enjoy silang naghahalikang dalawa. Parang tumigil ang oras nang makilala ko ang mukha ng babae.

Dahil iyon ay walang iba kun'di ang pinsan kong itinuring ko ng parang kapatid.

Si Valentina.