3

ELYRIA

“MGA HAYOP KAYO!”

Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng opisina. At gulat na gulat silang dalawa nang mapatingin sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang galit na bumabalot sa katawan ko sa mga oras na iyon. Kahit na arrange marriage ang nangyari sa amin ni Caelan, hindi ko napigilan ang sarili kong mahalin siya. O kahit na sabihin na nating… hindi ako dapat nag-expect na mahalin niya ako pabalik, dapat sana ay may respeto man lang niya ako bilang asawa niya.

“Paano mo nagawa ito sa akin, Valentina? Itinuring kitang parang kapatid. Hinayaan kitang makapasok sa bahay namin. Lahat ng gusto mo at pangangailangan mo ay binigay ni Daddy para sa iyo. Tapos ganito ang gagawin mo sa akin?”

Inilipat ko ang tingin ko kay Caelan.

“At ikaw naman, Caelan…Alam kong hindi mo ako mahal pero dapat may respeto naman lang ako bilang asawa mo. O 'di kaya nakipag-divorce ka na lang sa akin at hindi mo na ako niloko pa. Matatanggap ko pa iyon kaysa sa ginawa mong ito!”

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Valentina. At pagkatapos ay lumapit siya sa akin.

“Ano ba kung bakit ko 'to nagawa sa iyo? Kasi nasa iyo na ang lahat…samantalang ako wala man lang akong kahit ano. Ikaw, masaya ka kahit na wala na ang Mommy mo dahil nandiyan pa rin ang Daddy mo. Samantalang ako, wala man lang akong kahit ano at wala rin akong kapatid.”

“Eh ano ngayon? Kasalanan ko ba kung namatay ang mga magulang mo para gawin mo ito sa akin?”

“Hindi, pero kasi bida-bida ka masyado. Alam mo na ngang may gusto ako kay Caelan pero talagang pinush mo na pakasalan ka niya. Hindi ka ba masyadong desperado doon? Kasi alam mong hindi ka naman mahal ni Caelan pero talagang pumayag ka na ikasal kayong dalawa.”

Hindi na ako nakapagtigil pa. Mabilis akong lumapit Kay Valentina at saka sinampal nang ubod ng lakas. Sinubukan pa akong awatin ni Caelan pero malakas ko siyang itinulak. Mabuti na lang talaga, nahilig akong mag-aral ng martial arts bago ako na-busy sa kumpanya.

“Aray ko! Tang1na ka bitawan mo ako, Elyria!” sigaw ni Valentina habang hawak ko ang buhok niya.

Hindi ako tumigil at wala akong balak na bitawan na lang siya ng ganoon. Ang gusto ko ay talagang makaganti ako ng sobra. Kaya naman basta ko na lang inihampas ang ulo niya sa lamesa doon at pagkatapos ay inihagis ko siya. Tumama ang likuran niya sa pader habang ako naman ay niyakap ni Caelan. Ubod ng lakas akong kumawala sa pagkakayakap niya at pagkatapos ay sinipa ko siya sa bayág.

“Punyéta ka! Kakapal ng pagmumukha niyong lokohin ako! Lalong-lalo ka na, Valentina! Sobrang kapal ng mukha mo! Pasalamat ka ngang inampon ka namin tapos ito pa ang isusukli mo? Wala kang kwenta! Magsama kayong dalawa!”

Mabilis akong naglakad palabas ng opisina na iyon. Hindi ako naroon para magmakaawa dahil lang nahuli ko siyang nagloko. Magsama silang dalawa. Oo masakit sa akin na niloko ako ng asawa ko pero… hindi ibig sabihin noon, dapat akong magmakaawa sa kanya na piliin ako.

Mabilis akong nagmaneho patungo sa condo unit ni Vina. Nagulat nga siya nang makita ako. Hindi ko napigilang mapaiyak na lang kaya niyakap niya ako ng mahigpit.

“Hoy, gaga ka! Ano ang nangyari sa iyo? Bakit ka umiiyak?” tanong niya sa akin habang hinahaplos ang likuran ko.

Kumalas ako ng yakap sa kanya at pagkatapos marahas kong pinahid ang luha ko. Hindi ko dapat iniiyakan ang lalaking iyon dahil wala naman siyang kwenta. Alam ko sa sarili ko na hindi naman ako perpektong babae, pero ginawa ko ang lahat para maging mabuting asawa para sa kanya.

Malungkot akong tumingin kay Vina at pagkatapos doon po sinabi sa kanya ang lahat. Nakakunot ang kanyang noo habang nakikinig sa mga sinasabi ko.

“Sobrang kapal ng pagmumukha ng Valentina na iyon. Nakakatawa ang sinabi niyang palusot kaya niya nagawang ahasin ang asawa ko. Alam mo yung wala naman akong kasalanan kung ano ang nangyayari sa buhay niya, na dapat sana magpasalamat siya sa akin dahil inampon namin siya ni Daddy? Pero tingnan mong ginawa niya… ang landi niyang hay0p siya.”

“Sobrang kati ng pudày niya! Dapat doon tinatapyasan ang bilat! Kapal ng pagmumukha niya! Sobra! Akala mo naman kinaganda niya ang ginawa niya! Kabet! Ahas!” gigil na wika ni Vina.

“Pero alam mo naisip ko na tama lang din na nangyari ito. At least nalaman ko na wala na talaga mangyayari sa pagsasama namin ni Caelan. Iniisip ko na lang na inalisan ako ng lalaking walang kwenta.”

“Siyang tunay! At least hindi masasayang ang maraming taon mong makasama ang isang lalaking manloloko! Ang dami-dami pang lalaki diyan! Lumandi ka rin pero sa tamang lalaki na.”

Dahan-dahan akong napaupo sa sofa at saka napahawak sa ulo.

“Siguro, sa susunod ko na muna iisipin iyan. Ang kailangan kong gawin ay mag-focus sa kumpanya. At isa pa, sigurado akong matutuwa lang ang dalawang iyon kapag nakita nila akong nalulugmok. Ang kailangan kong gawin ay maging masaya.”

*Correct ka diyan! Sabihin mo na agad sa daddy mo para mapalayas na iyan sa inyo!”

Mabagal akong tumango bago mapait na ngumiti.

PAGKAUWI KO SA BAHAY, sinabi ko agad ang lahat kay Daddy. Hindi ako umiyak Habang kinukwento sa kanya ang nangyari. Dahil gusto kong ipakita sa kanya na hindi ako apektado kahit nasa totoo lang ay masakit ang kalooban ko.

“Anak…patawarin mo ako. Dapat sana, hindi ko na lang kayo ipinakasal dalawa.”

“Ayos lang po, Daddy. Wala na rin naman kayong magagawa. Bukas na bukas, magpa-file na ako ng divorce papers.”

“Okay sige, anak. Magpahinga ka na. May tatawagan lang akong tao para alisin lahat ang gamit ni Valentina dito. Hinding-hindi na makakatapak pa dito ang babaeng iyon. Ipinapangako ko sa iyo iyan, anak.”

Tipid akong ngumiti bago umakyat sa patungo sa kuwarto ko. Pabagsak akong humiga sa kama at saka tumingin sa kisama. Bumalik ulit sa isipan ko ang nakita ko. At sa mga oras na iyon, kumukulo ang dugo ko.

“Pagbabayaran niyong dalawa ang ginawa niyo sa akin. Sisiguraduhin kong luluhod kayo sa harapan ko balang-araw…”