My Husband's Endless Regret

ELYRIABuong gabi akong halos hindi nakatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang eksenang nadatnan ko sa kuwarto naming mag-asawa. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit niya binabanggit ang pangalan ni Valentina habang pinapaligaya niya ang sarili niya. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na baka nagkakamali lang ako. Baka may ibang Valentina siyang tinutukoy. Baka nagkataon lang.Hindi puwedeng ang pinsan ko.Lumaki kaming parang magkapatid. Inampon ni Daddy si Valentina at itinuring na rin niya itong sariling anak matapos mamatay ang mga magulang nito. Hindi magagawa iyon sa akin ni Valentina. Hindi nila magagawa iyon sa akin.“Hay naku! Nabubuang na yata ako,” naiiling kong sabi sa sarili.Bandang alas-siyete ng umaga, bumaba ako sa dining room.Nandoon na si Caelan. Tahimik siyang nagbabasa ng business newspaper habang umiinom ng kape. Nang marinig niya ang mga yabag ko, ibinaba niya ang diyaryo at tumingin sa akin."Good morning,” wika niya."Good morning."Umupo a

ELYRIAMaaga akong umalis ng bahay kinabukasan. Kasama ko ang abogado ng pamilya namin at apat na tauhang maghahakot ng mga personal kong gamit sa Valmont Mansion. Wala na akong balak na ipagpaliban pa ang divorce dahil para sa akin, wala ng dahilan para manatili pa sa isang kasal na matagal nang wala namang saysay.Pagdating namin sa bahay, agad kaming pinapasok ng mga kasambahay. Mukhang nagulat pa sila nang makitang may kasama akong abogado, pero wala namang nagtanong. Ilang sandali lang ay bumaba na si Caelan mula sa ikalawang palapag. Nakatayo lang siya sa gitna ng sala habang salitan kaming tinitingnan ng abogado."Bakit may abogado?" tanong niya.Diretso ko siyang tiningnan sa mata."Makikipag-divorce na ako. Narito ang papeles. Basahin mo kung gusto mo. Kung wala kang problema sa nakalagay diyan, pirmahan mo na."Marahan na inilapag ng abogado ang folder sa center table. Lumapit si Caelan at binuklat ang unang pahina. Hindi niya iyon binasa nang matagal. Ilang segundo lang ang

ELYRIAMabilis akong lumabas ng conference room habang inalalayan ko si Daddy. Halos hindi na niya maayos na maihakbang ang mga paa niya at buong bigat ng katawan niya ay nakasandal sa akin. Ilang segundo lang ang lumipas nang makarinig kami ng mga yabag mula sa mga taong nasa labas ng conference room. May isa sa mga empleyado ang agad tumawag ng ambulansya habang ang iba naman ay tumulong sa akin na ihiga si Daddy sa malapit na sofa."Daddy, naririnig ninyo ba ako?"Hindi siya agad sumagot. Nakapikit ang mga mata niya habang pilit na humihinga. Nanginginig ang kamay niya at patuloy niyang hawak ang kaliwang bahagi ng dibdib niya."Sir Adrian, subukan ninyo pong huwag munang magsalita," sabi ng isa sa mga empleyado.Hindi ko na halos napapansin ang mga taong nakapaligid sa amin. Ang nasa isip ko lang ay ang Daddy ko. Ilang minuto lang ang lumipas bago tuluyang dumating ang mga paramedic.Agad nila siyang sinuri at mabilis na inilagay sa stretcher."Family member po kayo?" tanong ng is

ELYRIA Halos hindi ako nakatulog buong gabi. Nasa ICU pa rin si Daddy at kahit ilang beses nang sinabi ng doktor na ginagawa nila ang lahat para maging stable ang kondisyon niya, hindi pa rin ako mapakali. Ilang beses akong bumangon mula sa upuan sa hallway para tingnan ang p***o ng ICU, umaasang lalabas ang doktor at sasabihing maayos na ang lagay niya. Sa bawat pagkakataong walang lumalabas, lalo lamang akong kinakabahan. Bandang alas-singko ng umaga nang tuluyan akong nakatulog sa upuan. Nagising ako makalipas ang halos isang oras nang maramdaman kong sumakit ang leeg ko. Pagtingin ko sa cellphone ko, napansin kong malapit na ang oras ng emergency board meeting. Hindi ako maaaring hindi pumunta. Alam kong iyon mismo ang hinihintay ni Damian. Kung mananatili ako sa ospital at ipapakita kong hindi ko kayang harapin ang board habang nasa ICU si Daddy, magiging madali para sa kanya na kumbinsihin ang ibang shareholders na kailangan nila ng ibang taong mamumuno sa kumpanya. Tumayo a

ELYRIAHindi agad natapos ang meeting pagkatapos ng mungkahi ng senior board member. Ilang minuto pang pinag-usapan ng mga directors ang magiging saklaw ng temporary authority na ibibigay kay Damian. At habang pinagmamasdan ko silang isa-isang nagbibigay ng opinyon, lalo kong nararamdaman ang inis sa dibdib ko. Gusto kong tumutol sa lahat ng sinasabi nila, pero alam kong kailangan kong maging maingat. Kapag nawalan ako ng composure sa harap ng board, lalo lamang akong gagamitin ni Damian bilang dahilan para sabihin nilang hindi pa ako handang humawak ng kumpanya.Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik lamang si Damian. Nakaupo siya nang maayos at paminsan-minsan ay tumatango kapag may nagsasalita. Para siyang isang taong walang pakialam kung ibibigay ba sa kanya ang authority o hindi, pero kilala ko na siya ngayon. Alam kong iyon lamang ang ipinapakita niya sa harap ng ibang tao."Kung wala ng ibang objection, maaari na nating ilagay sa board resolution ang temporary authority ni Damian