Chapter 4: Unending Pain

“No! Mommy! Don't leave me!” sigaw ni Grant nang marinig na maiiwan siya sa pamamahay ng kanyang abwela.

“I don't like grandma's house! I want to go home with you!” mas lalong humigpit ang pagkakayakap ng bata kay Ada at mas lalo ng umiyak hanggang mamaos ang boses nito.

Sa loob ng limang taong pag-aaruga ni Ada sa batang ito, ngayon lang niya ito nakitang umiyak ng ganito. Hindi niya maiwasang mag-alala. Bumuntong-hininga siya at tiningnan ang biyenan.

“Grant is too emotional to listen right now. Dadalhin ko muna siya. I will explain it to him when he's finally calm.”

Kinuha ni Ada ang kamay ng bata at inakay palabas ng sala. Gusto nang makaalis agad ni Grant kaya binibilisan nito ang paglalakad na parang takot maiwan kapag mabagal siya.

“Grant!”

Sa hindi inaasahan ni Ada, sumigaw si Sofia at humabol sa kanila.

Nasa parking area na sila nang biglang hatakin ni Sofia ang isang kamay ni Grant.

“Grant, baby, please don't go. Mom was wrong but she had her reasons. Mom loves you!”

“Bad woman! Let me go!”

Pinipilit tanggalin ni Grant ang pagkakahawak ni Sofia pero sobrang higpit nito. Namimilipit na rin siya sa sakit.

“Mom! Mom, please help me! This bad woman wants to take me away!”

Mariing tiningnan ni Ada si Sofia na animo'y tigreng galit. Narealize ni Sofia na hindi basta-bastang nagpapatalo si Ada pagdating kay Grant. Kaya, si Ada nalang ang pinunterya niya.

Tumingin si Sofia kay Ada na luhaan pero ang ganda pa rin at kung sino man ang nakakakita sa kanyang ganito ay talagang maaawa.

“Ada, nagmamakaawa ako sa ’yo. Grant is the child I risked my life to carry for nine months. Alam kong ikaw ang nag-aalaga sa kanya for the past five years, but a child is not a tool for you to use to bind Grayson. Huwag mo siyang gamitin sa ganito, okay?”

Ngayon, paawa effect na naman ang papel ni Sofia. Talagang kinareer nito ang pagiging actress. Gamit na gamit ang talent, eh.

Hindi makapaniwalang tiningnan ni Ada si Sofia. Really? Napakagaling talaga nitong umarte at talagang kuhang-kuha ang inis niya. Hindi niya alam kung bakit inakusahan siya ng biyenan at ni Sofia na pinagsamantalaan niya ang kamusmusan ng bata.

Humabol na rin sa kanila si Grace. Nang makitang mahigpit na hinawakan ni Ada si Grant, inutusan nito kaagad ang mga katulong para itulak siya palayo. Malakas ang pagkakatulak sa kanya at muntik na siyang mapasubsob sa mga halamang nakahilera sa gilid ng parking area.

Napahawak si Ada sa kanyang puson. Mas ramdam na niya ang sakit nito. Namimilipit niyang tiningnan si Grant habang pilit na dinadala pabalik kay Sofia at Grace.

“Let me go! I want to go home with my mom!” pagsisigaw at pagpupumiglas ng kawawang bata.

Tuluyan nang nawalan ng pag-asa si Ada habang pinapanood ang eksena. Ang isa ay lola ng bata at ang isa ay ang tunay na ina. Kumpara sa kanila, siya ay isang hamak na ‘outsider’ lamang.

Habang ganoon ang eksena, may biglang dumating na itim na Bentley. Nang marinig ito ni Ada, saktong paglingon niya ay iniluwa dito si Grayson. Naka-black suit ito at ipinagsisigawan ng awra nito ang kakisigan kahit sa seryosong ekspresyon.

Tinapunan lamang nito ng malamig at walang kaemo-emosyong tingin si Ada. Saka pa lamang nagbago ang ekspresyon ang mukha nito nang makita si Grant na walang humpay sa pag-iiyak.

“Come here, Grant!” tawag nito sa anak.

Kaagad naman itong binitawan ng mga maid. Nang makalapit na ito kay Grayson, kaagad itong nagsumbong.

“Dad, you're finally here!”

"What's wrong? Tell Dad what happened,” mahinahong hinaplos ni Grayson ang ulo ng bata.

Bago pa man makasagot si Grant, nasa tabi na nila si Sofia. Pinahid nito ang mga luha at pilit na ngumiti.

“It was all my fault. I didn't think it through and showed up rashly that's why he got a little emotional. I'm so sorry.”

Bumagsak ang dalawang balikat ni Ada. Parang family portrait ang nakikita niya. Sinampal na naman siya ng katotohanan. Ngayon ay ramdam niyang hindi na niya kayang pigilin pa ang luha na kanina pa nagbabadyang tumulo. Hindi na niya kaya. Gusto na niyang lisanin ang lugar na ito bago pa siya tuluyang maiyak. Ayaw niyang makita ng lahat na ganito siya kahina.

Tumalikod na si Ada nang walang pasabi. Para siyang lasing na naglalakad habang hawak ang masakit na puson. Kulang na lang ay gumapang siya. Wala na siyang pakialam pa kung ano ang iisipin nila. Ang gusto niya lang ay makaalis sa impyernong kinaroroonan.

“No! You are not my mom! You're a bad woman! ” sigaw na naman ni Grant. Hindi nito sinadyang mapalakas ang tulak kay Sofia at natapilok ito sa suot na heels.

Narinig pa ni Ada ang mga ito na nagkakagulo sa likod niya. Halatang nag-alala ang lahat. Nang malapit na siya sa kanyang kotse ay saka naman biglaang nangitim ang paningin niya. Mabuti na lang ay napigilan pa niya ang sarili na huwag matumba. Halos dalawang metro nalang ang layo niya sa kotse.

Nang biglang...

“Watch out! Get out of the way! I need to bring Sofia to the hospital!”

Umalingawngaw ang nag-aalalang boses ni Grayson habang binubuhat ng naka-bridal style si Sofia papuntang kotse nito. Dahil aligaga si Ada sa sariling karamdaman, hindi niya napansing siya pala ang sinisigawan ng asawa. Sobrang nanghihina na talaga siya. Nasagi lang ng takong ni Sofia ang kanyang braso ay tumilapon na kaagad siya.

Napahiga siya sa may bandang damuhan. Pakiramdam niya ay parang sinusuntok ang kanyang puson sa sakit habang unti-unting nilalamon ng kadiliman ang kanyang paningin. Bago pa siya tuluyang nawalan ng malay, ang huling eksenang nakikita niya ay ang kanyang asawang natataranta at alalang-alala para sa totoong ina ng kanyang anak. Napangiti siya ng mapakla at tuluyang pumikit. Kumawala sa kanyang mga mata ang luhang kanina pa niya pinipigilan. Luha ng isang taong nagdurusa at paulit-ulit na nasasaktan sa kabila ng pagbibigay ng lahat para sa kanyang taong minamahal