Chapter 2- Second Encounter

HIRAP NA HIRAP akong lunukin ang pagkain na nasa harapan ko. Sobrang nabigla ako sa nalaman na yung Ninong Alex ko pala at yung poging doktor kanina ay iisa. Kaya tuloy habang kumakain kami, nakayuko lang ang ulo ko. 

“Oh Rachelle, bakit parang ang lalim naman ng iniisip mo?” Napansin pala ako ni Papa.

Napatingin ako kay Papa saka umiling. “Wala lang Papa, pagod lang po sa school”.

“First year pa lang, pagod ka na agad?” natatawang tanong niya.

Ngumiti nalang ako kay Papa at hindi na nagsalita. Ibinalik ko ang atensyon ko sa pagkain. Kung alam lang ni Papa ano ang mga pinagsasabi sa taong nasa harap ko ngayon, baka hindi niya ako tinatanong kung bakit pagod ako. Baka tinatanong niya kung bakit gusto ko nang maglaho sa kinauupuan ko. Dahil ang lalaking tahimik lang na kumakain sa kabilang side ng mesa, ang lalaking tinatawag kong Ninong… Siya rin ang doktor na nakausap ko tungkol sa bagay na halos hindi ko masabi kahit kanino.

My virginity. Oh, God. Please, kainin na lang sana ako ng lupa.

“Rachelle?” Napatingin ako kay Mama.

“Po?”

“Tinatanong ka ng Papa mo.” Aniya.

Lumingon ako kay Papa, nakataas ang kanyang kilay habang nakatingin sa akin.

“Anong nangyayri sayo anak? Kanina ka pa lutang”.

“Wala lang po!” mabilis kong sagot at uminom ng tubig.

“Your daughter seems nervous tonight,” Ninong Alex commented casually.

Dahil sa biglang pagsasalita nya ay nabilaukan ako.

“Rachelle!” agad akong inabutan ni Papa ng tissue. “Dahan-dahan lang kasi”

“Okay lang ako Papa”

“Are you sure?” tanong ni Ninong. Tumingin ako sa kanya.

For a second, nagtagpo ang mga mata namin. His expression was unreadable, but there was something in his eyes that made me want to look away. Parang alam niya ang iniisip ko. Parang alam niyang ang bawat subo ko ng pagkain ay may kasamang dasal na sana, matapos na ang gabing ito.

“I’m perfectly fine, Ninong,” mariin kong sagot.

He simply nodded. “Good.”

Good? GOOD? Anong good doon e gusto ko na nga ihagis sa kanya yung kutsara.

“So, Rachelle, kumusta naman ang studies mo?” Muntik na naman akong mapahinto sa pagnguya nang magtanong sya. Bakit ba ang dami namang tanong ni Ninong?

“Okay naman po.”

“Just okay?”

“Medyo mahirap po. Maraming kailangang basahin at i-memorize.”

“That’s normal. Nursing isn’t easy. You’ll need patience, discipline, and a genuine desire to help people.” Tumango ako, pilit na inaayos ang sarili ko.

“Pero kaya mo ‘yan,” dagdag ni Papa. “Buti nga at may Ninong ka na puwede mong pagtanungan. Magaling ‘tong Ninong mo. Madami ka matututunan sa kanya.”

“Of course,” sagot niya. “If she needs advice, I’ll be happy to help.” Napatingin ako sa kanya. Advice? Kung alam lang ni Papa kung anong klaseng advice ang hiningi ko kay Ninong kanina, baka pati siya, mabilaukan.

“And what area of nursing interests you the most?” tanong niya.

“I’m not yet sure po.”

“That’s fine. You still have time to explore your options.”

His voice was calm. Professional. As if we were strangers meeting for the first time. And somehow, that bothered me. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakahiya, yung maalala niya ang consultation namin, o yung talagang kaya niyang umasta na parang walang nangyari. Sumulyap ako sa kanya. Nakita kong nakikinig siya kay Papa. Then, without warning, his eyes shifted toward me. Nahuli niya akong nakatingin. Agad akong yumuko. Diyos ko. Bakit ba kasi ako tumitingin?

“By the way,” sabi ni Papa, “Baka pwede mong hayaan na bisitahin ka ni Rachelle sa ospital, malaking tulong ang exposure nya sa aktuwal na ginagawa kaysa pinag-aaralan lang.”

Muntik ko ng maibagsak ang baso na hawak ko.

“Pa--!”

“That’s actually a good idea,” sabad nya. Dahan-dahan akong lumingon sa gawi nya, habang sya naman ay diretsong tumingin sa akin.

“I can show you around the hospital. You might learn something about different professions.” Kaswal na sabi ni Ninong Alex, na kahit sinong nakikinig ay iisiping normal na offer lang naman iyon. But I know better. Alam ko na may iba syang ibang meaning sa sinabi nya.

“Thank you po, Ninong,” I replied, forcing a smile. “I’ll keep that in mind.”

“Good. Sabihan mo lang ako kung kailan.” Then he returned to his meal. Just like that. Na para bang hindi nya ko ginawang problemado sa buong oras namin sa hapag-kainan.

Finally, natapos din ang dinner. Dali-dali akong tumayo and nagpaalam na papasok na ng kwarto dahil may assignment pa ako na gagawin.

“Good night po,” sabi ko sa kanila.

“Sige” ani Mama, at si Papa ay tumango lang sa akin.

“Good night, Rachelle” ani Ninong.

“Good night, Ninong.” Mabilis akong pumasok sa kuwarto ko. Pagkasara ko ng p***o, sumandal ako rito at napapikit.

“OMG!.” Ang bilis ng tibok ng puso ko. Bakit? Dahil ba nahihiya ako sa nangyari kanina? O dahil iba ang epekto ng presensya niya sa akin ngayong alam kong siya ang lalaking kailangan kong makaharap sa mga susunod na family gatherings?

“Tumigil ka, Rachelle. Ninong mo siya. Doctor siya. At higit sa lahat, wala kang dapat ikakahiya.” Sabi ko ng paulit-ulti. Once. Twice. Three times. Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang mukha niya. Yung mata, yung boses. At yung paraan ng pagtingin nya, na para bang alam lahat ng kahihiyan na nasa isip ko.

Napabangon ako at kinuha ang cellphone ko. I need a distraction. Kailangan kong makalimutan yung nangyari sa araw na ito. Pagbukas ng cellphone, bumungad sa akin ang message ni Papa.

Papa: Anak, wag mong kalimutang yung offer ng Ninong mo na i-tour ka sa hospital nya. Message mo sya bukas kung anong oras ka bibisita ha?

Iniisip ko palang na hindi naman kami friends ni Ninong sa kahit anong social media, may mensahe na naman ulit si Papa.

Papa: Siya nga pala anak, kinuha ng Ninong mo yung number mo, i-message ka daw para alam mo yung number nya.

Unti-unti kong ibinaba ang cellphone ko.

“You’ve got to be kidding me.” Bukas na agad-agad? I-message ko para pumunta ng hospital? Humiga ako sa kama at ibinaon ang mukha sa unan.

This was the most embarrassing dinner of my life. At nararamdaman ko, simula palang ito.