Chapter 2

zara (author pov)

“Daylen…” Mahina ang kaniyang boses, at halos hindi na marinig.

Agad na napahiwalay ang dalawa sa isa't-isa. Napatingin si Daylen sa kaniya—at sa unang pagkakataon, nakita niya ang gulat sa mukha nito.

“Zara—”

Ngunit hindi na niya ito pinatapos, hindi niya kayang pakinggan ang paliwanag ni daylen gayon at kitang kita na niya ang nangyari, Unti-unting napaatras si Zara nang biglang humakbang si daylen papalapit sa kaniya

Ang mga mata niya ay puno ng sakit—isang sakit na hindi kayang ilarawan ng salita.

“Ito pala…” bulong niya at bigla niyang naalala ang lahat, ang mga gabing mag-isa siya, ang mga pagkakataong hindi umuuwi si Daylen.

“Ito pala yung dahilan…”nanginginig niyang pag uulit at napangiti ng mapait.

“Busy ka…”dagdag pa niya at tuloyan nangang Tumulo ang luha sa kaniyang mga mata, ngunit hindi niya ito pinunasan.

“busy ka ha!!" Muli niyang pag uulit "Busy ka sa babaeng  putang ina!!. Ano mas masarap ba ang puk3 niyang hayup ka!!! .... "

“kaya pala hindi ka nakakauwi pag minsan kasi mas gusto mong kainin ang puk3 ng p****k mong kabet, at tangina kaibigan kopa hayup ka"

“Zara, makinig ka—”ani ni daylen at humakbang papalapit ngunit muli siyang napaatras hindi dahil nasasaktan siya kundi nandidiri siya.

“Huwag mo akong lalapitan.” malamig na Pigil ni zara na muling ikinatigil ni daylen

"Nandidiri ako sayung hayup ka!! " madiin niya pang dagdag at tiningnan si daylen mula ulo hanggang paa

“Hindi ko kailangan ng paliwanag mo,” dagdag niya.

"Kasi kitang kita kona ang lahat daylen  para saan pa kung mag papaliwanag kang küpàl ka, kasi kahit anong paliwanag mo hinding hindi na kita papaniwalaan " huli niyang dagdag at agad na nag tatakbo palabas.

Wala na siyang pakialam kong pinag titinginan siya ng mga empleyado na nakakasalubong niya ang mahalaga lang sa kaniya ay makalayu kay daylen.

Nang makarating siya sa parking lot ay agad siyang sumakay sa kaniyang kotse, bago niya pa paandarin ang kaniyang sasakyan ay pinatay niya muna ang kaniyang cellphone para hindi siya masundan ng kahit na sino. Hindi na siya nagdalawang-isip pa, para bang sa simpleng pagpatay niya nito ay mapuputol na rin ang koneksyon niya kay Daylen.

Agad niyang pinaandar ang sasakyan at mabilis na umalis sa lugar na iyon. Wala siyang tiyak na destinasyon, basta’t ang alam niya lamang ay kailangan niyang makalayo—makalayo sa sakit, sa alaala, at sa katotohanang pilit niyang itinatanggi noon. Habang nagmamaneho siya ay walang tigil sa pagpatak ang kaniyang mga luha, ngunit hindi niya iyon pinansin. Hinayaan niya lang na dumaloy ang mga ito, kasabay ng unti-unting pagwasak ng puso niya.

Hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Wala siyang tigil sa pagda-drive hanggang sa inabot na siya ng gabi. Ang maliwanag na kalangitan ay napalitan na ng dilim, at ang mga ilaw sa kalsada na lamang ang nagsisilbing gabay niya. Ngunit kahit anong layo ang marating niya, hindi pa rin niya matakasan ang sakit na patuloy na sumisikip sa kaniyang dibdib—hanggang sa tuluyan na siyang mapagod, naubos na rin ang kaniyang gasulina 

Dahan-dahan niyang itinabi ang sasakyan at agad na isinandal ang kaniyang ulo sa manibela. At doon—parang tuluyan nang bumigay ang lahat sa kaniya. Umiyak siya nang umiyak, walang tigil at walang pakundangan. Ang kaniyang mga hikbi ay puno ng sakit at hinanakit, habang ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela na para bang iyon na lamang ang natitirang sumusuporta sa kaniya.

“Bakit…” mahina niyang bulong sa pagitan ng kaniyang pag-iyak.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal sa ganoong ayos. Hanggang sa unti-unti na siyang napagod sa pag-iyak, hanggang sa wala na siyang mailabas pang luha. Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang ulo at pinunasan ang kaniyang mga mata bago niya tiningnan ang paligid.

Napakunot-noo siya hindi niya inaasahan ang kaniyang makikita, isang bar ang nasa harapan niya.

Kumikislap ang ilaw nito, at may ilang taong papasok at palabas. Hindi niya namalayan na doon na pala siya napadpad. Parang kusa na lamang siyang dinala ng kaniyang mga katawan—sa lugar na iyon, napabuntong-hininga siya.

At sa pagkakataong iyon, isang desisyon ang nabuo sa kaniyang isipan, kung hindi niya kayang takasan ang sakit na kaniyang nararamdaman ay mag papaka lunod siya sa alak upang mabawasan kahit papaano ang kaniyang nararamdaman

Agad siyang bumaba ng sasakyan at diretsong pumasok sa bar. Pagpasok niya ay sinalubong siya ng malakas na tugtog at makukulay na ilaw. Hindi na siya nag-aksaya ng oras pa at dumiretso sa counter.

“Isang alak na kayang mag pawala ng sakit na aking nararamdaman manong” diretsong sabi niya.

Walang pag-aalinlangan niyang ininom ang ibinigay sa kaniya ng bar tender. Napapikit siya sa tapang nito, ngunit hindi siya umatras. Sa halip, umorder pa siya ng isa pa… at isa pa… at isa pa.

Hanggang sa unti-unting namanhid ang kaniyang pakiramdam, at sa gabing iyon, hinayaan ni Zara ang sarili niyang malunod.

Ilang minuto ang lumipas ay tila tuluyan na siyang nawalan ng kontrol sa sarili. Dala ng alak at bigat ng damdamin, agad siyang nagtungo sa gitna at doon nagsimulang sumayaw—walang pakialam sa mga matang nakatingin sa kaniya.

Ngunit habang siya ay gumagalaw sa saliw ng musika, may dalawang lalaking lumapit at bigla siyang hinawakan sa braso, pinipilit nilang isama si zara sa kanila kaya pilit na nag pipiglas si zara sa mga kamay ng lalaki.

“Halika na, sumama ka na sa’min, huwag kanang maging maarte” pilit na ani ng isa, may halong pang-aakit sa boses.

“Ano ba! Bitawan n’yo ako!” inis na saad ni Zara, pilit inaalis ang pagkakahawak ng mga ito.

“Sandali lang naman ito, at siguradong mag-eenjoy kadin" sabat pa ng isa habang hinihila siya palapit.

“Sinabi ko nang ayoko!” mas mariing sigaw ni Zara, halatang naiinis at bahagyang natatakot.

Sa gitna ng tensyon, biglang may kamay na sumingit at mahigpit na humawak sa ng isang lalaki

“Hindi ba kayo marunong umintindi?” malamig ngunit may babalang wika ng isang lalaki. Kaya agad na Napaatras ang dalawa, nagkatinginan bago tuluyang umatras.

“Pasensya na, boss,” mahina nilang ani bago tuluyang umalis. Dahan-dahang binitawan ng lalaki ang braso ni Zara at marahang inakay siya pabalik kong saan nakaupo ang binata

“Okay ka lang?” tanong nito, bahagyang yumuko upang masilip ang mukha niya.

“...Oo,” mahina niyang sagot, bagama’t halatang hilo pa rin.

Pinaupo siya ng lalaki at sinigurong maayos siya bago umupo sa katapat niya. Ilang segundo silang natahimik bago muling nagsalita si Zara.

“Salamat… kung hindi dahil sa’i—” hindi niya naituloy ang sasabihin ng bigla siyang putolin ng lalaki.

“Walang anuman,” tipid nitong tugon, ngunit hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Doon, ipinagpatuloy ni Zara ang kaniyang pag-inom—ngunit sa pagkakataong iyon, may kasama na siyang handang makinig. Unti-unti, nauwi ang katahimikan sa kwentuhan, habang ang gabi ay patuloy na lumalalim.

"Ano nga palang ginagawa ng kagaya mo sa ganitong lugar" biglang tanong ng binata sa dalaga kaya natigilan si zara sa pag tangkang pag inum ng alak .

"Gusto ko lang makalimot" tipid na tugon ng dalaga sa tanong ng binata sa kaniya

"May alam akong paraan para  mabilis mong makalimutan ang nang yari sayu" nakangising aniya ng binata na agad namang ikinakunot ni zara

Iimik na sana siya upang tanongin kong ano ang ibigsabihin ng binata sa sinabi niya ngunit agad din natigilan ng biigla siyang  sinunggaban ng halik kaya hindi agad nakapag react ang kaniyang katawan sa ginaw niyang yun

'Ano ba itong ng yayari sakin. At parang ngayung araw na to ay hindi ko kilala ang aking sarili' nagugulohan n'yang tanong sa kaniyang sarili ng unti- unting nagugustuhan ng kaniyang katawan ang bawat halik na binibitawan ng binata sa kaniya

Nang mas lalong lumalim ang mga halik ng binata sa kaniya ay mas lalo siyang nawala sa kaniyang sarili at may kakaibi siyang nararamdaman sa kaniyany tiyan.

Hindi niya tuloy maipaliwanag Ang kaniyang nararamdaman ngayung araw, kasi sa araw na mag sisiping sila ni daylen ay ngayun niya lang ito naramdaman na siyang nag papagulo sa kaniyang isipan.

Nang tuloyan  nasiyang bumigay sa mga hilik ng binata sa kaniya ay—agad niya itong tinugonan ng mariin at sabik na halik.

Agad siyang pinaupo ng binata sa kaniyang hita  at mas lalong pinagdiinan sa katawan nito hanggang sa may maramdaman si zara na kung anong matigas na bagay sa gitna niya na mas lalong nakapag pabasa sa kaniyang gitnanhg bahagi

Sinimulang igalaw ni zara ang pag galaw sa ibabaw ng binata upang mas lalong maramdaman ang matigas  sa gitna niya napagahawak naman ang binata ng mariin at puno ng pananabik ang bewang ng dalaga at mas lalong ipinagdiinan si zara sa kaniyang pagkalalaki

"Ughhh" mariing ungol ng dalaga ng kagatin ng binata ang ibabang labi niya, binigyan niya rin ng daan ang  dila ng binata na pilit na ipinapasok  sa bibig niya.

Bumaba ang mga halik ni zara sa leeg ng binata na agad namang  ikinakagat sa pang ibabang labi ng binata at napapangisi siyang hinahayaan ng binata si zara sa kung anong ginagawa niya.

"Hindi ko inaasahan na magaling kapala sa ganito" paos niyang ani kaya mas lalo niyapang diniinan ang bawat galaw niya sa ibabaw ng binata

"F*ck!! Come with me I can* hold it anymore! "

Nakapikit na sigaw ng binata na agad namang ikinatigil ng dalaga sa kaniyang ginagawa, agad siyang binugat ng binata at dinala siya sa kong saan—habang ang mga nata ni zara ay hindi maalis sa mukha ng binata.

to Be continue