Ch. 1: Be gentle

CONTENT WARNING ⚠️

    ​This is a twisted, forbidden romance featuring steamy content, illegal doings, corruption, and drug-related crimes. Expect heavy themes of betrayal and moral depravity.

    ​If you are looking for a safe or wholesome story, this isn't it. Read at your own risk. You have been warned.

✧✧✧

Ciara's point of view

Luca's body was burning tonight, kaya bigla na lang niya akong naitulak sa kama. I could feel the sudden weight and heat of his body pressing down on me. Parang matagal ng ginagawa 'to ni Luca sa akin, pero hanggang ngayon, hindi pa rin kumukupas ang pagkasabik niya.

"Luca…" I whispers, ramdam ko kung gaano kabilis tumitibok ang puso niya, almost making my ears vibrate. But before I could utter another word, Luca's lips crashed against me, a wild kiss full of désire. No hint of gentleness, ang goal lang talaga ni Luca ay abutin agad ang rurok ng katawan niyang nag-aalab sa libóg.

Itinabig ni Luca ang kumot na humaharang at ibínuka ang mga híta ko. "I need you more than anything else, Ciara," malambing niyang sambit habang ang labi nito ay gumagapang na sa leeg, pababa sa collarbone ko.

Napakagat-labi nalang ako at pinipigilan na ring mabasag ang composure ko, sabay lang ako nang sabay kay Luca, umaasang kahit papaano ay may maramdaman akong ginhawa o init na puwede kong panghawakan.

“Luca… please, be gentle,” pabulong kong pakiusap, pero parang hindi na niya ako naririnig. Parang nakatutok lang si Luca sa sarili niyang pagnanasa. We were both completely naked when Luca suddenly thrust himself inside me without any warning.

Napaigik naman ako sa kaunting hapdi at kumapit ng mahigpit sa balikat ni niya, my nails pressed into his skin as he thrust deeper and harder. "Urhg, Luca…"

Mabilis at marahas na ang galaw ni Luca sa loob ko. Halos walang tigil, bawat ulos ay parang pag-uga rin ng kama. Ako naman, kahit ramdam na ang init at pressure, hindi pa rin maabot ang rurok na parang namamanhid na ang katawan ko sa walang awa at walang kalaban-labang galaw ni Luca.

"Damn. Malapit na ako labasan, Ciara," bulong ni Luca, nibbling at my neck and letting out a soft moan as a shiver ran through him. Pareho na rin kaming pawisan kahit malamig naman sa kwarto namin.

"Ciara… Ughhh, fvck!" Isang mahabang ungol ang kumawala sa labi ni Luca, randam na ramdam ko ang panginginig ng katawan nito sa bawat pagtulak. Nakailang ulos pa nga ito bago tuluyang umabot sa sukdulang kalibugan.

“That was good,” habol hiningang sambit ni Luca, nakapikit pa ito while I trembled beneath him, left burning and unsatisfied as he lost himself in his own pleasure.

"Ang tagal mong labasan. Hindi na kita nahintay."

Napangiti ako ng mapait na may halong panghihinayang. At doon ako lalong nasasaktan, dahil kahit sa rurok ng pagnanasa, hindi ko maramdaman ang ligayang dapat sana’y kapwa naming pinagsasaluhan. Na para bang ako’y palaging naiwan sa dilim, habang si Luca ay kontento na sa sarili niyang liwanag.

“Luca… please…” I mumbled, nakatitig nalang ako sa kisame na parang naubusan na ng lakas. Puchá sino ang hindi mauubusan ng lakas dun? Tapos hindi pa ako nilabasán?

“Shh… relax ka lang,” sagot lang ni Luca sa akin, he just glanced at me like it was no big deal that i hadn't gone through an orgasm, “mamaya nalang ulit, pagod na ako.”

“Gusto nating magkaanak, pero bakit ganito ka ka-selfish?”

Matagal ko nang sinasabi kay Luca na hindi ako kailanman nakarating sa sukdulan. Pero para kay Luca, sapat na na natugunan ang sarili niyang tawag ng laman.

​“I’m tired. I tried, pero ang bilis ko lang talagang labasan,” nakangiti pa siyang umamin, habang humiga sa tabi ko, wala man lang bahid ng pagsisisi.

​Muling sumidhi ang sakit at inis sa aking dibdib. Dalawang taon na kaming kasal, at ni minsan hindi niya naisip kung paano ako mapapasaya sa kama. Pakiramdam ko, para lang akong bagay na ginagamit kapag uuwi siya pagkatapos ng trabaho. At kahit pinili ko siya, wala akong magawa. Ngayon, pareho pa kaming pinipilit ng pamilya na magkaanak, pero hanggang ngayon, wala pa ring bunga.

​Huminga ako nang malalim, dahan-dahang tumayo at nagsimulang magbihis. Sinulyapan ko pa siya, pero nakapikit na siya, ready na matulog ng mahimbing.

​“Luca, maligo ka muna bago ka matulog.”

​“Hmmm.” Ungol lang ang isinagot niya.

​Dressed and looking completely defeated, tahimik akong lumabas ng room without a word. Nilingon ko pa muli si Luca, and he's already knocked out cold on the bed, so sound asleep he even let out a sudden snore.

Pagdating ko sa pinto ng kusina, agad akong sinalubong ng biyenan kong si Zelda.

Nakakunot pa ang noo nito. ​“Ciara, bakit ganyan ang mukha mo? Para kang pinagsakluban ng langit at lupa.”

​“Wala po, ma. Okay lang ako,” I replied right away as I opened the fridge.

​“’Di nga? Eh kanina pa kita minamasdan nang wala pa si Luca, parang wala kang gana. Si Luca ba? What did he do?”

​I forced myself to respond and faked a smile. "Pagod lang po siya."

​“Pagod? Lagi na lang pagod! Ikaw? Aren’t you tired of always doing what he wants?” mariin na ang boses ni Zelda, sabay dampot ng kamatis at sibuyas para tumulong sa pagluluto.

​Napabuntong-hininga naman ako. “Ma, ayokong palakihin pa 'to. Baka isipin ni Luca na nagsusumbong ako sayo.”

​“Eh ano ngayon kung magalit siya? He’s my son, I know him already. Sometimes, he doesn’t really care about your feelings. Hindi puwede na palaging ganyan.”

​Napayuko naman ako at sumimangot. “Pero paano po kung wala ring mangyari kahit magsabi ako? Baka mas lumala pa.”

​Napatigil si Zelda, nilapag muna ang kutsilyong hawak at tiningnan ako nang diretso sa mata.

“Kung mahal ka niya, Ciara, dapat marunong din siyang makinig. If not, then you need to ask yourself how much more you can handle. Susuportahan naman kita.”

​Nanlaki naman ang mga mata ko, I couldn’t find the words right away. A faint tear was already forming at the corner of my eye.

“Ma…” bulong ko.

“Anak, hindi kita kalaban, okay. Pero ayokong makita kang unti-unting nawawala sa sarili dahil kay Luca. If he doesn’t want to do anything, then it’s up to you to decide.”

Hindi naman ako nakakibo, tanging tunog lang ng kutsilyong muling humihiwa ng bawang ang maririnig na ingay.

“Btw, may follow-up ka na ba sa OB?” tanong agad ni Zelda habang naghahanda pa ng ibang gulay.

“Meron na po, ma,” sagot ko. “Sabi, vitamins daw muna kami ni Luca. Baka raw next month may good news na.”

“Kung gusto niyong mapabilis, try niyo si Dr. Collins. Pinsan ni Luca 'yun. Maraming nagkaanak sa tulong nito.”

“Kung papayag po si Luca…” malumanay kong sagot.

Ilang ulit na kaming nagpalit ng doktor, pero lagi lang nauuwi sa wala. May mga nagsabi pa na baka dapat sabay kaming magpa-check ng fertility, pero lagi iyon binabalewala ni Luca, insisting he was perfectly healthy.

“Dapat kausapin mo siya. Huwag puro tiis,” sagot ni Zelda at tinapik ako sa balikat.

Thirty minutes had passed, and we still weren’t done cooking.

Sakto namang bumungad si Luca at dumiretso sa mesa. Akala ko nga, uupo na siya. “Ciara, come to my room, now.” he demanded.

I raised an eyebrow at how demanding he was. I and Zelda exchanged glances. My mother-in-law rolled her eyes, signaling for me to comply. “Hindi pa ako tapos magluto, Luca.”

“Hindi ko tinatanong kung tapos ka na. Ang sabi ko. Come. To. My. Room. Now.” He made sure to emphasize every single word.

“Pwede ba, konting pasensya naman—”

“Pasensya?” Luca chuckled, though there was no warmth in it. “’Yan ang problema mo. Lahat inuuna mo, pero ako, laging huli.”

Napatigil naman si Zelda sa pagtaas ng boses ni Luca, but she stayed quiet, neither taking my side nor scolding her son. According to Zelda, scenes like this were nothing new, she had lived through them herself at their home.

“That’s not true,” I answered, not bothering to raise my voice, hinigpitan ko lang ang hawak sa sandok. “Lahat binibigay ko naman sa’yo.”

“Binibigay? Kung binibigay mo, bakit ayaw mong pumunta ng kwarto? Andyan naman si mama. Wag mong sabihing uunahin mo pa 'yang ginagawa mo kesa sa asawa mo? You’re always making me wait.”

I took a deep breath, my voice already shaking. “Makapagsalita ka ng ganyan, sana inisip mo rin if naibibigay mo ba ang pangangailangan ko sa kama. Baka dapat magpatingin ka rin, Luca. Hindi lang ako ang may problema rito.” If we’re having séx, hindi pa nga umaabot ng tatlong minuto, tapos na agad si Luca, at ako naman ay muli na namang nauuwi sa wala.

All of a sudden, fury flashed in Luca’s eyes. “Wag na ’wag mong ibaling sa’kin 'yan. There’s nothing wrong with me. You’re the only one at fault here.”

Luca’s coldness had been going on for more than a year. Wala namang malinaw na dahilan, pero bigla na lang siyang naging bastos magsalita, matalim ang bawat salita, his once-gentle tone gone. Madalas tuloy mapaisip ako kung may ibang babae na ba si Luca. Pero kahit anong paghahanap ko, ni isang ebidensya wala akong mahuli.

Bago pa tuluyang sumabog ang nag aalab na tensyon sa pagitan namin, pumagitna na si Zelda. “Tama na 'yan. Kung hindi kayo magkakasundo, ako na ang magdedesisyon. Luca, pumunta kayo kay Dr. Collins bukas para magpacheckup.”

Napahilot naman sa sentido si Luca, saka malamig na sumagot at sinamaan ako ng tingin. “Fine. Ciara and I will go.”

Napangiti naman si Zelda ng malapad, nakahinga na rin ito nang maluwag. Lumingon siya sa akin na agad ko namang itinalikod at patuloy na naghahalo ng gulay.

“Narinig mo ’yun, Ciara, ’di ba? Pumayag na ang asawa mo. Pumapayag ka rin, ’di ba?”

Napabuntong hininga nalang ako, wala ng magagawa sa sitwasyon namin. “Yes, Ma. I agree.”