Ch. 2: Clinic

  Ciara's point of view

  Kinabukasan, abala na ako at si Luca sa paghahanda para pumunta sa clinic na ni-recommend ni Zelda. Before heading home yesterday, she called up Dr. Collins to give him a heads-up that we were planning to see him.

    ​Habang nag-aayos ng sintas ng sapatos ko, nagtanong ako kay Luca, in the gentlest way I could, keeping my cool, afraid Luca might lose his temper again. “Luca… kung sakali lang sabihin ng doctor na kailangan nating pareho magpa-check, papayag ka ba ngayon?”

    ​Napangiwi naman si Luca, agad niya akong nilingon na parang nabwisit na kaagad. “Paulit-ulit na tayo rito, Ciara. Ilang beses na tayong nagpatingin, at wala akong problema. Ikaw lang ang magpapatingin. Kung wala pa man tayong anak, malas lang 'yun. Huwag mo akong idamay sa issue ko.”

    ​Napakagat-labi naman ako at dahan-dahang tumango. “Sige, Luca…”

    ​Lumabas kami ng bahay at dumiretso agad sa garahe. Luca slid into the driver’s seat ng company car na nakuha niya after five years of service. He fastened his seatbelt and said, “Pagdating natin doon, don’t talk to the doctor much. Mag-consult lang, ’yon lang,” paalala niya bago inilabas ang kotse mula sa ungated garage.

    ​Walang kibo ako na nakatingin sa bintana habang bumuntong-hininga nang malalim. I didn’t want to argue with my husband who always had to win an argument. Sa dalawang taon namin kasal, never pa talaga siyang nakinig sa mga reklamo ko. We married out of love, hindi dahil sa pilitan, pero habang tumatagal, si Luca ay naging mas malamig at halos hindi na matantya ang ugali.

    Habang nagda-drive si Luca, hindi na siya  mapakali lalo na nang sumabit kami sa matinding trapik sa highway. Parang hindi na talaga umuusad ang mga sasakyan.

    “Luca, baka may iba pang daan?” maingat na suhestyon ko.

Napalingon siya sa akin na agad namang ikinaasim ng mukha niya. “Ang kulit mo rin minsan, ’no? Kita mong barado lahat, tapos ako pa sisisihin kung bakit trapik? Ano gusto mo, liparin ko ’tong sasakyan?”

    I was taken aback by his curt response, my lips tightening into a thin line. Hindi ko naman siya sinisisi? Nagtanong lang naman ako.

    “Tsk!” pinukpok na ni Luca ang manibela, at seryosong tumingin sa harap. “Bwisit! Ang aga-aga, stress na agad. Kung alam kong ganito, nagtrabaho na lang sana ako. Ikaw kasi, schedule ka nang schedule nang hindi nag-iisip!”

    I dropped my gaze, my fingers nervously twisting together as I struggled to keep the tears from spilling.

    After a few seconds of silence, Luca suddenly shot me a sharp glare. “Alam mo, bumaba ka na lang. Mag-angkas ka nalang papunta doon. Ako na bahala rito, susunod ako. Nakaka-init ka lang ng ulo.”

    “Luca…” I called out softly, startled by his sudden decision.

    “Wala nang pero pero. Get out now.” Wala na akong nagawa kundi buksan ang pinto at marahang bumaba.

    “Remember this, ha, 'wag ka na magsabi ng kung ano-ano. Just consult about your pregnancy lang,” paalala ni Luca habang pinaandar na ang sasakyan. Ni hindi man lang ako nakasagot sa paalala niya.

    Naiwan nalang akong nakatayo sa gilid ng kalsada, pa-simple lang ang pag-usad ng sasakyan niya na parang pagong na maglakad, parang mas gusto pa niyang maiwan ako kaysa marinig pa ang boses ko.

    Soon enough, the Angkas driver I booked showed up. I took the helmet right away, slipped it on, and climbed onto the back seat of the motorbike.

    “Kuya, sa clinic po ng naka-pin sa app. Medyo nagmamadali po ako, may appointment po kasi ako kay Dr. Collins,” sabi ko na halos nanginginig pa rin ang boses.

    “Sige po, ma’am, kapit lang kayo,” sagot ng driver bago pinaandar ang motor.

    Habang binabaybay namin ang makipot na kalsada, ramdam ko ang bilis ng hangin na dumadampi sa pisngi ko. Sa gitna ng traffic na halos gumagapang na, nakakalusot na ang motor sa pagitan ng mga sasakyan. I blinked my eyes shut a few times from the nerves, but I let it slide. After all, it was better than showing up late to my appointment.

    “Tagasaan kayo, ma’am?” the driver asked, glancing back while we waited at the red light.

    “Sa San Jose, Antique lang po. Pero dito na ako tumuloy kasi dito clinic ng OB-GYN na nirekomenda ng pamilya ng asawa ko.”

    “Ah, si Dr. Collins?” mabilis na tugon ng driver.

     “Sikat talaga ‘yon dito. May kapitbahay nga ako, halos labinlimang taon nang walang anak. Doon siya kay Dr. Collins nagpagamot, tatlong buwan lang, ayun, buntis agad. Magaling daw kasi talaga na OB.”

    I felt a small smile tug at my lips. Kahit papaano, nagkaroon ako ng konting pag-asa. Maybe this was the moment, the beginning of what we had long been waiting for.

    I am an only child lang kaya lahat ng pag-asa ng pamilya naka-focus sa akin. Hindi naman kami super mayaman, pero may ilang hectares ng lupa, mga palayan at isang maliit na paupahan sa baryo, na balang araw mapupunta rin sa akin.

    Sa side naman ni Luca, may isa pa siyang kapatid na babae pero single pa rin hanggang ngayon. Kaya lalo akong naiipit kasi pati parents ni Luca, sabik na sabik din sa apo. At ‘pag nagkataon, ‘yung magiging anak namin ang magmamana ng lahat, lupa at mga properties ng parehong pamilya.

    Muli kaming bumilis sa pagtakbo, at 'di nagtagal ay lumiko kami papasok sa isang mas tahimik na kalsada. Huminto ang driver sa tapat ng isang shophouse na ginawang private clinic.

    May malaki ring karatulang nakasulat na hindi ko na napansin, nasa pinto lang kasi ang tingin ko.

    “Ma’am, dito na po tayo,” sabi ng driver, sabay abot ng resibo.

    “Salamat, kuya.” Bumaba na ako at inabot ang bayad, maingat na inalis ang helmet. Habang papalapit ako sa pinto, ramdam ko ang bigat sa dibdib na may halong kaba at pag-asa.

    Mula sa labas, kita ko na ang waiting area. Marami nang nakaupo, may mga batang mag-asawa, may mga medyo may edad na rin. Pare-parehong may dalang dasal at pag-asa.

    Carefully, I pushed the glass door open and made my way to the receptionist’s desk, my steps a little hesitant.

    “Good morning po. Ako si Ciara, asawa ni Luca. May appointment po ako kay Dr. Collins. Pinabook po ng biyenan ko,” I said politely as I handed over the paper I was holding.

    “Ah, Mrs. Ciara?” ngumiti ang receptionist at mabilis na nag-check sa listahan. “Yes po, expected na po kayo. Diretso na po kayo sa office ni Dr. Collins, doon sa kanan.”

    “Salamat po.” I gave a small nod and tried to smile, though my hands were shaking and already sweaty from nervousness.

    Habang naglalakad papunta sa consultation room, hindi ko maiwasang mag-isip. Ito na kaya ang simula? Matutupad na kaya nito ang pangarap naming magkaanak? O baka isa na namang pagkadismaya ang haharapin ko?

    Huminto ako sa harap ng pinto, saglit akong huminga nang malalim bago kumatok at marahang pinihit ang seradura.

    “Please, come in,” narinig kong sabi ng isang lalaking naka-puting coat, nakatalikod pa ito sa akin.

    Dahan-dahan naman akong pumasok, hawak-hawak ang lahat ng takot at pag-asang bumibigat sa puso ko.