His Son's Ex, His Bride

Si Seraphina ay nakaupo sa isang sulok ng bar, nakatingin sa baso ng tubig na halos hindi niya naiinom. Ang ilaw ng bar ay dim, parang nagtatago sa kanya sa mata ng mundo. Kakaalis lang niya sa engagement party, puno ng kahihiyan at sakit ang lalaking akala niya’y minahal niya, tinaksil siya sa pinakamasakit na paraan.

“Bakit ako palaging nagkakamali sa lalaki?” tanong niya sa sarili habang pinipisil ang baso. Ang tunog ng baso na nauumpugan sa kamay niya ay parang sumasalamin sa kaba ng puso niya.

Sa tabi niya, may mga grupo ng kabataan na masayang nagkukwentuhan at nag-iinuman, pero hindi iyon nakakaapekto kay Seraphina. Para siyang ibang mundo. Ang kanyang ulo ay puno ng galit at panghihina, halo-halong emosyon na hindi niya alam kung paano ilalabas.

“I will marry the first man I meet tonight. Wala na, basta lalaki, kahit sino. Basta hindi ako masaktan ulit.” Bulong niya sa sarili, halatang padalos-dalos, halatang galit at takot ang nagdudulot ng desisyon. Hindi niya alam kung serious siya o joke lang, pero sa loob niya, may bahagyang kapanatagan. May plano siyang simpleng makatakas sa sakit na ito.

Hindi niya inaasahan ang mangyayari.

May isang lalaki na lumapit sa kanya. Matangkad, naka-black na suit, at may aura na hindi mo basta-basta mapapansin pero kapag napatingin ka sa kanya, hindi mo rin mapipigilan ang atensyon mo. May malalim na mga mata, malamig pero hindi pangit; parang sinusuri ka, pero hindi nang-uuto.

“Maayos ba kayo?” tanong ng lalaki, may malumanay na boses pero may bigat na hindi mo maipaliwanag.

Si Seraphina ay nagtaka. Nagulat siya. Parang may hawak na kapangyarihan ang simpleng tanong na iyon. Hindi niya alam kung paano sumagot.

“Uh… okay… siguro,” sagot niya, halatang kinakabahan at medyo naiilang.

“Pwede ba akong makaupo dito? Mukhang kailangan mo ng company,” ang sabi niya, medyo nakangiti pero hindi masyadong nagpapakita ng emosyon.

Si Seraphina, sa likod ng kanyang galit at kahihiyan, ay napatingin sa kanya at walang gaanong iniisip. “Sige,” sagot niya, parang nakabuntong-hininga, hindi para sa lalaki kundi para sa sarili.

Hindi nila alam, sa simpleng sandali na iyon, nagsimula ang isang kwento na hinding-hindi nila makakalimutan.

Hindi agad nag-usap nang malalim si Seraphina at ang lalaki. May awkward silence sa pagitan nila, pero hindi masyadong mahaba. May mga oras na tumatawa ang ibang tao sa paligid, pero para sa kanila dalawa, para silang nasa ibang mundo.

Napansin ni Seraphina na hindi bastang lalaki ang nakaupo sa tabi niya. May katahimikan sa kanyang aura, hindi katulad ng ibang lalaki na nakikipagchika nang walang patutunguhan. Para siyang nakikipagkwentuhan sa sarili mo, pero may pananalita na pilit kang nakikinig.

“Alam mo, hindi ko alam kung bakit nandito ka,” sabi niya, halatang sarcastic pero may tinatago ring curiosity.

“Siguro kasi nandito rin ako sa tamang lugar,” sagot ng lalaki, may konting ngiti. “O baka ikaw ang dahilan kung bakit nandito ako.”

Seraphina ay napatingin sa kanya. Hindi niya alam kung ano ang iniisip niya sa sandaling iyon. May halo ng pagka-intriga at takot sa kanyang puso. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magalit o tumawa.

“Parang… hindi ko maintindihan ang mga lalaki,” bulong niya sa sarili, hindi para sa kanya, kundi parang nagmumuni-muni lang.

Lumalalim ang gabi, at unti-unti nilang napag-uusapan ang sarili nilang buhay—parang banal na therapy session, pero sa gitna ng ingay ng bar. Ang lalaki ay mahinahon, may respeto sa bawat salita ni Seraphina, hindi parang nakikipagpaligsahan o nang-uuto. Para siyang nakikinig, talagang nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

Sa kabilang banda, si Seraphina ay unti-unting nakakalimot sa sakit na dala niya mula sa engagement party. Parang may kakaibang kapayapaan sa kanyang paligid habang kausap ang lalaki. Hindi niya ito maintindihan, pero may iba sa kanya. Parang nakakausap niya ang isang kaibigan na matagal na niyang hinahanap.

Hindi niya alam noon, ang lalaki ay si Alexander Cross—ang ama ng lalaking nagwasak sa puso niya. Hindi niya alam na ito ay isang bilyonaryo, may impluwensya sa negosyo, at may reputasyon bilang malamig at kontroladong tao sa lipunan. Sa harap niya ngayon, simpleng tao lang siya—pero may aura na hindi mo basta-basta mababalewala.

“Ang ganda ng ngiti mo,” sabi ni Alexander, hindi halata pero may bigat sa tono.

Si Seraphina ay napangiti, medyo nagulat sa sarili. “Salamat… Hindi ko nga alam kung bakit ako napapangiti sa mga bagay na ito,” sabi niya, na parang naiipit sa sarili niyang damdamin.

Nagpatuloy sila sa kwentuhan. Hindi niya napansin na habang tumatagal, unti-unti niyang nakalimutan ang galit, ang lungkot, at ang sakit. Para siyang nagkaroon ng kalayaan sa loob ng bar na iyon, kahit sandali.

Pagkatapos ng ilang oras, habang naglalakad siya palabas ng bar, bigla niyang naalala ang pangako niya sa sarili. “Papangasawa ko ang unang lalaking makikilala ko…”

Napatingin siya sa lalaki sa tabi niya. May halong kaba, takot, at excitement. “Alam mo… baka seryoso ako sa sinabi ko kanina…” bulong niya.

Alexander ay tumingin sa kanya. Ang katahimikan ay humaba sandali, pero hindi siya natakot. “Seryoso ka ba?” tanong niya, halatang nagbibirong may bigat.

“Siguro… oo,” sagot ni Seraphina, at sa loob niya, hindi niya alam kung anong darating na sa kanilang dalawa.

Hindi nila alam noon, ang simpleng encounter sa bar ay magiging simula ng isang kasal na puno ng intriga, emosyon, at lihim. Ang babae na broken-hearted ay magiging matapang, at ang lalaking tahimik at malamig ay magiging kasama niya sa bawat laban ng buhay.

Habang naglalakad palabas ng bar, may kakaibang tensyon sa pagitan nila. Hindi ito romantic sa paningin ng iba—parang dalawang estranghero lang na nagkita sa maling pagkakataon. Ngunit sa mga mata nila, may kuryente na hindi nila maipaliwanag. Ang sandaling iyon ang magiging simula ng isang kwento na hinding-hindi nila makakalimutan—isang kasal na hindi nila inaasahan, ngunit magbabago sa kanila magpakailanman.