LOGIN“Ayos ka lang ba? Bakit parang ang lalim ng iniisip mo?”Natinag si Crayne mula sa malalim na pag-iisip nang umupo si Jessie sa kaniyang tabi. Kakatapos lang nila kumain at nauna siya roon sala. Iniisip niya ang nangyari kanina bago pa man dumating ang kaibigan.Hindi mawala sa isip niya ang paghalik ni Yohan sa kaniya. Pakiramdam niya ay magkadikit pa rin ang mga labi nilang dalawa ng binata.After five whole years of spending her life abroad with her son, away from Yohan, makes her life quite challenging yet she made it without him.She raised their son like he has no father at all.“May iniisip lang…” tugon niya sa kaibigan.“Is it about my brother?” muling tanong nito. “Or let me say, can we talk?” biglang sumeryoso ang mukha ng kaibigan.Napaayos ng upo si Crayne sabay iwas ng tingin sa kaibigan nang may hint na siya kung bakit gustong makipag usap ni Jessie sa kaniya.“What happened five years ago?” panimula nito na ikinatigil niya. “Bakit bigla kang nawala? Bakit hindi mo sinab
Natigilan si Yohan matapos marinig ang sinabi ni Crayne. Salubong ang mga kilay nito habang diretsong nakatingin sa kan’yang mga mata. Halatang naiirita sa kan’ya kaya’t napaiwas na lang siya ng tingin.“Mamaya na lang ako kakain. Mauna ka na—hey!” hindi pa siya tapos magsalita nang hawakan ni Crayne ang kamay niya at hinila papunta sa dinning area.Napatitig siya sa kamay nilang dalawa. Pakiramdam niya ay may kuryenteng dumaloy sa katawan niya nang mga sandaling iyon.This is the first time na hinawakan siya nito sa kamay after five years.“Kapag sinabi kong kumain, kumain ka!” napatigil siya sa kan’yang iniisip nang hilahin ni Crayne ang upuan at pwersahan siyang pinaupo roon.At dahil dun ay naalog yata ang ulo niya at bigla iyong sumakit na ikinapikit niya. “Fvck!” mahinang muta niya sabay hawak sa kaniyang ulo.“Yohan, ayos ka lang—hey!” mabilis na lumapit si Crayne at hinawakan ang kan’yang mukha. “What's wrong? Sumalit ba ulo mo?” bakas sa boses nito ang pag-aalaa kaya kaya na
“Boss, tungkol sa inutos mo, wala pa ring complete update hanggang ngayon. Walang makuhang impormasyon kay Miss Cromwell maliban sa may anak siya at si Mr. Chrysander Powell ang laging kasama.” Napahigpit ang hawak ni Yohan sa kaniyang cellphone matapos marinig ang huling sinabi ng kausap sa kabilang linya. Nagtagis ang bagang niya, kulang na lang ay manuntok ng kung sinong makikita niya ngayon. Hindi na niya pinatapos pa magsalita ang sekretarya at ibinaba ang tawag.Parang mas lalo lamang siyang nainis nang marinig ang mga katagang gusto niyang marinig pero…sa iba sinabi.“Ingat, Chrys! Love you!” tila nanlumo siya sa sinabi ni Crayne sa kausap nito.Muntik pa siyang ma-out of balance sa sinadalan nang makita ang matamis na ngiti ni Crayne.‘Love you?’ Anang isip niya, hindi maalis ang tingin sa gawi ni Crayne hanggang sa tinapos nito ang tawag. Biglang napatingin si Crayne sa gawi niya at bahagya itong natihioan ng makitang nakatingin siya rito.“Yohan…” Napaiwas siya ng tingin
“T-totoo ba iyong sinabi ni Manang? Na sinaktan mo ang sarili mo dahil sa pag-alis ko?” Nagitla si Yohan sa tanong ni Crayne nang maibaba niya sa kama si Hanyo pagkapasok sa kaniyang kuwarto. Tulog-mantika pa rin kasi ang bata at medyo nangangalay na siya kung kaya’t naisipan niyang ipahiga na lamang ito sa kaniyang kuwarto.“Yohan…” Hindi siya umimik. Ni hindi niya malingon si Crayne na nasa kabilang side ng kama, nakatayo at nakatingin sa kaniya.“Totoo ba?” muling tanong nitoBumuntong-hininga siya matapos ayusin ang kumot ni Hanyo.“Magpahinga ka na muna rito. Tabihan mo si Hanyo, doon na lang ako sa baba.” Tumalikod siya at akmang lalabas nang harangan siya ni Crayne. “Kinakausap pa kita.” Seryosong banta nito, tila makakatikim siya kapag hindi pa rin siya magsalita.Umiwas ng tingin si Yohan sabay hubad ng suot niyang long sleeve. Tanging ang puting sando at pants ang natira.“Wala naman sigurong magbabago kong sasabihin kong oo?” patanong na aniya.“Yohan…” halos pabulong na
“Daddy Yohan, can I go to your place?” Napatigil sa paghakbang si Yohan nang marinig ang tanong ni Hanyo. Lalabas na kasi siya ng hospital at gusto niyang sa bahay na lang magpagaling. Buti na lang at pumayag ang doktor. Ang kaso kailangang may magbabantay at asikaso pa rin sa kaniya.And he used that opportunity to let Crayne take care of him instead.“I wanna go with mommy to take care of you, Daddy!” dagdag pa ng bata.Lihim na napangiti siya at akmang sasagot na sana nang maunahan siya ni Crayne.“Hanyo, anak, you'll be staying with your Daddy Chrys, okay? Besides, Yohan don't like having a kid around him—”“Sinong may sabing ayaw ko ng bata?” pigil niya rito dahilan upang mapalingon si Crayne sa kaniya.Pinaningkitan siya nito ng mata, samantalang nagliwanag naman ang mukha ni Hanyo at agad na lumapit sa kaniya.“Does it mean I can stay at your house, Daddy?” excited na tanong ni Hanyo.Mabilis na tumango siya rito kaya nagtatalon sa tuwa ang bata. Si Crayne naman ay umasim ang
“How about you? Anong ginagawa mo sa hospital ng araw na iyon?” Tila natuod si Crayne dahil sa tanong ni Yohan matapos namayani ang mahabang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Nanatiling nakatayo si Crayne, hindi nakagalaw sa kinatatayuan nito.“May dapat ba akong malaman ng araw na iyon?” muling tanong ni Yohan rito.Agad na tumalikod si Crayne upang ituloy ang naudlot nitong paglisan kanina. Si Yohan ay tila ayaw pa nitong umalis ang huli kung kaya’t mabilis itong tumayo at pinigilan si Crayne.Sa hindi inaasahan, biglang umikot ang paningin ni Yohan dahil sa biglaang pagtayo.“Fvck!” malutong na mira ni Yohan habang nakahawak sa ulo na may bendahe hanggang sa bumagsak siya sa sahig.“Yohan!” gulat na sigaw ni Crayne at agad siyang dinaluhan.“Fvck! It hurts.” Hawak pa rin ang ulong bulong ni Yohan.“Yohan, ayos ka lang? May masakit ba? Bakit ka kasi tumayo!” natarantang sunod-sunod na tanong ni Crayne.Inalalayan siya nitong makatayo at umupo upit sa patient bed. Nang tingnan n







