Kabanata 6

Kabanata 6

Malamig at malambot ang labi nito, parang jelly.

Biglang kumabog ang puso ni Freya. Nang mapagtanto niya kung ano ang nangyari, agad siyang umatras ng ilang hakbang.

Hindi namalayan ni Giovanni na napadila siya sa labi niya. Naroon pa rin ang bahagyang halimuyak ni Freya. Nang mapagtanto niya ang ginawa niya, biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Um, hindi ko naman sinasadya.”

Kumakabog ang dibdib ni Freya at ramdam niya ang pag-init ng mukha niya.

“Ako rin... hindi ko sinasadya. Umupo ka muna. Babalutan ko ng benda ‘yung sugat mo.”

Pagkatapos noon, hindi na nangahas si Giovanni na basta-basta gumalaw. Natatakot siyang baka may isa na namang nakakahiya at hindi sinasadyang mangyari.

Mabilis na kumilos si Freya at ilang sandali lang ay maayos na niyang nabendahan ang sugat nito. Ngunit napatingin siya sa duguang damit ni Giovanni at sandaling nag-alangan.

“Marumi na ‘yung damit mo. Kukunin ko ‘yung mga damit ni Daddy. Puwede mong isuot muna ‘yon.”

Bago pa nakapagsalita si Giovanni, tumayo na si Freya at naglakad papunta sa master bedroom.

Napatingin si Giovanni sa paligid ng bahay. Simple lang ang sala, pero malinis at maayos. May ilang litrato sa isang bahagi ng dingding. Tumayo siya at lumapit doon.

Isang litrato ng isang pamilyang tatlo ang nakalagay doon. Nakangiti silang lahat sa camera.

Lalo na si Freya noong bata pa siya. Bilog ang mukha nito at malalaki ang mga matang tila laging puno ng tubig. Napaka-cute nitong tingnan.

Lumabas si Freya na may hawak na damit at agad niyang napansin na nakatitig si Giovanni sa litrato.

“Sorry. Mga damit lang kasi ni Daddy ang meron dito sa bahay. Baka medyo maliit sa ‘

‘yo, pero please, pagtiyagaan mo muna.”

Lumapit si Giovanni at tinitigan ang hawak na damit ni Freya. Gayunman, hindi niya ito agad kinuha.

Naalala ni Freya ang pagiging sobrang maingat nito pagdating sa kalinisan kaya mabilis siyang nagpaliwanag.

“Bago ‘yan. Hindi pa ‘yan nasusuot ni Daddy.”

Nang marinig na wala pang nakakapagsuot sa damit, kinuha iyon ni Giovanni at isinuot.

Ordinaryong damit lang iyon, pero iba pa rin ang dating nang isuot ni Giovanni. Malaki ang katawan nito at maayos ang tindig kaya kahit simpleng damit ay bagay na bagay sa kanya.

Kinuha ni Giovanni ang suit niya at sinuot iyon. Nang makatalikod na siya, nakita niyang nakatingin sa kanya si Freya.

Bahagya siyang ngumiti.

“Does it look good?”

“Ah!”

Napagtanto ni Freya na nahuli siya nitong nakatitig kaya mabilis siyang umiwas ng tingin.

“Bakit ka pala pumunta sa supermarket kanina?”

Hindi ba sinabi nitong bibigyan siya ng isang araw?

Bakit bigla itong nagpakita roon?

“Nakita kong wala ka sa mood at nag-alala ako na baka may nangyari sa ‘yo. So I asked someone to investigate kung saan ka nagtatrabaho, then I went there to check on you. Hindi ko naman in-expect na may mangyayaring gano’n. Buti na lang dumating ako sa tamang oras. Kung hindi, ano na ang gagawin mo?”

Hanggang ngayon ay nakakaramdam pa rin ng takot si Giovanni kapag naaalala niya ang nangyari. Diretso sa mukha ni Freya ang pagkakahagis ng bote.

Kung hindi niya iyon napigilan sa oras, malamang ay malubhang nasugatan ang mukha ni Freya.

Noong mga sandaling iyon, ang tanging iniisip ni Freya ay ang tiyan niya. Ayaw niyang may mangyaring masama sa kanya o sa dinadala niya kaya hindi na niya napansin ang ibang panganib.

Pero ngayong naiisip niya ang nangyari, saka niya nararamdaman ang takot.

Kung hindi dumating si Giovanni sa oras, hindi niya alam kung ano ang maaaring nangyari sa kanya.

Dahil doon, itinaas ni Freya ang ulo at tumingin kay Giovanni.

Malamig at aloof ang lalaki. Sa unang tingin, parang ayaw nitong may lumapit na kahit sino.

Pero may mabuti rin pala itong puso. Kung masama talaga itong tao, hindi nito ilalagay sa panganib ang sarili para iligtas siya.

Bukod doon, maganda naman ang lahat ng kondisyon na inaalok nito sa kanya, maliban sa isang bagay: kailangan nilang kumuha ng marriage certificate.

Pero kung ang kapalit naman noon ay ang mailigtas ang buhay ng kanyang ina, handa siyang isantabi ang sarili niyang nararamdaman.

Matapos pag-isipan iyon nang mabuti, palihim na nagdesisyon si Freya.

“Six months.”

“What?”

“Bibigyan kita ng six months. Pagkatapos ng anim na buwan, dissolved na ang marriage natin.”

Napatingin si Giovanni kay Freya nang may halatang gulat.

Kanina lang ay mariin itong tumututol sa kasal. Akala niya ay kailangan pa niyang maghintay nang matagal bago ito pumayag. Hindi niya inasahan na kusang magbabago ang isip nito.

Anim na buwan lang iyon, pero para kay Giovanni, sapat na iyon.

Nang manatiling tahimik si Giovanni, inakala ni Freya na hindi ito sang-ayon sa kondisyon niya.

“Gusto mo lang naman malaman kung bakit hindi ka disgusted kapag kasama mo ako. I believe six months is enough time para malaman mo ‘yon. At tungkol naman sa mga kondisyon na sinabi mo, isa lang ang hinihingi ko.”

Huminga nang malalim si Freya bago nagpatuloy.

“Humanap ka ng suitable kidney donor para kay Mommy.”

Gagawin niya ang lahat para kumita ng pera. Pero kahit gaano pa siya kasipag magtrabaho, alam niyang napakahirap humanap ng taong handang mag-donate ng kidney. At hindi rin puwedeng maghintay nang matagal ang kanyang ina.

“Okay. I promise you.” Diretsong tumingin si Giovanni sa kanya. “But since I've married you, ako na ang sasagot sa lahat ng expenses mo habang magkasama tayo. As my wife, you don't have to live a difficult life or feel like you're being neglected.”