ANMELDENAUTUMN POV SA isang bus terminal nga ako inihatid ng driver ni Santi. At sakto naman dahil pagdating ko, paalis na ang biyahe pabalik ng Manila "Manong, salamat po ha?" wika ko pa nga kay Manong driver. Binigyan ko din ito ng dalawang libo bilang pasasalamat. Pero tinanggihan niya kaya ang ginaw
AUTUMN POV "REALLY, ayos lang ako. Pwede naman akong mag commute eh. Masyado na akong nakaaabala sa iyo, Santi." sagot ko "Pero, hindi mo pa kaya ang sarili mo." sagot niya "Kaya ko na. Isa pa, ayaw kong maisturbo ka. Nakakahiya na sa iyo." sagot ko Napansin kong saglit siyang natigilan. Tum
AUTUMN POV HINDI ko namalayan kung ilang oras na akong nakatayo dito sa balcony habang nakatitig sa malawak na karagatan. Ni hindi ko na nga din namalayan na ang lalaking kausap ko kanina lang ay tuluyan na din pala akong iniwan. Wala sa sariling pumihit ako pabalik ng kwarto. Anong oras na ba a
AUTUMN POV TAPOS na kaming mag-usap ni Alan pero tulala pa rin akong nakatitig sa kawalan. Ni hindi na din ako nagtangka pang magdrive muli. Pakiramdam ko kasi ng sandaling ito, bigla na lang akong nawalan ng lakas. Na para bang hindi ko na kayang magpatuloy pa sa byaheng ito Wala sa sariling
AUTUMN POV "AU---AUTUMN, mahal kita! Ma-hal na ma-hal kita. Alam kong galit ka sa akin. At hin-di ko na din hi-hili-ngin na pata--warin mo ako. Pe--ro, sana, pagbig---yan mo ang--ang hiling ko....si Loveria...ma-hal ka niya. Pa--parang tunay na kapa--tid na ang tu--ring niya sa iyo. Kapag mawala a
AUTUMN POV PAGKAALIS ko sa bahay ni Tita Fiona, nagdrive ako nang nagdrive. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan ako patutungo. Walang eksaktong lugar ang nasa isipan ko. Ang gusto ko lang ay mapag-isa at mag-isip Sa dami ng mga nangyari sa akin, pakiramdam ko , hindi ko na kilala ang sarili
ELENA “MAHAL, baka late ako makauwi mamaya ha? May dadaluhan kasi akong dinner meeting kaya huwag mo na akong hintayin.” Nakangiting paalam sa kanya ni Jake. Kagaya ng mga nakagawian, akbay siya nito habang naglalakad sila patungo sa sasakyan nito. Ganito kasi palagi ang naging routine nila tuwing
ELENA “Wala kaming ibang mahihingan ng tulong kundi ikaw lang. Ikaw itong nakakaangat sa buhay kaya dapat lang na tulungan mo ang kapatid mong nahihirapan ngayun. Hindi naman pwedeng ikaw lang itong mag-enjoy sa swerte na meron ka ngayun diba? Kailangan mo din kaming bahagian lalo na at mukhang ma
ELENA Congratulations, Mrs. Dele Fuente, you’re five weeks pregnant.” Wika sa kanya ng doctor na tumingin sa kanya na labis niyang ikinagulat. Pakiramdam niya, biglang nanayo ang lahat ng balahibo niya sa kanyang katawan. Hindi niya din alam kung ano ang sasabihin niya. “Kailangan mong mas ingat
“Nakita mo iyan, Jepoy! Nakita mo kung gaano kabastos iyang anak mo?” galit na sigaw ni Nanay Teresa sa asawa niyang si Jepoy na kanina pa tahimik na nakikiramdam. Lalo namang nagpupuyos sa inis ang kalooban ni Elena. Ibang klase talaga itong mga magulang niya. Kung pwede nga lang magrequest na ma







