Simula

Pasado alas onse na ng gabi, ngunit nandito pa rin siya nakatunganga sa labas ng terrace, hinahayaan ang sariling lamigin. Hinihintay niya ang paglabas ng kanyang asawa sa silid. Today’s their wedding anniversary. She cooked something for the both of them to eat tonight.

But it’s been two hours. Hindi pa rin lumalabas ang binata sa loob ng silid. Hindi niya naman pwedeng katukin dahil paniguradong bubulyawan na naman siya nito.

Bahagya siyang napaigtad nang maramdaman niyang may nagpatong ng jacket sa kanyang balikat. Wala sa sarili niya itong nilingon at nakita si Manang Charo, ang kanilang maid na naging ina na rin niya sa loob ng limang taon.

“Bakit mo hinahayaan ang sarili mong lamigin dito sa labas?” tanong nito. “Pwede mo naman siyang katukin sa kanyang silid.”

“Ayos lang po ako rito,” agad niyang sagot sa ginang at tipid itong nginitian. “H’wag niyo po akong alalahanin. Okay lang po akong maghintay rito. Hindi rin po natin pwedeng gisingin si Charles. B-baka magalit siya sa ‘kin.”

Kitang-kita niya ang awa sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. And she doesn’t like it. Ayaw niya na tinitignan siya na parang naaawa sa kanya. Alam niya namang nakakaawa ang sitwasyon niya ngayon, at ayaw na niya pang ingudngod sa kanyang pagmumukha ‘yon.

Sabay silang napatingin sa baba at nakita nila ang babaeng naglalakad palabas ng kanilang bahay. Isang taxi ang naghihintay sa tapat ng kanilang bahay kung saan agad na pumasok ang babae.

A single tear fell on her cheeks as she bit her lower lip.

Kaya pala hindi lumalabas ng silid. Kasi may babae itong dala.

“Anak,” ani ni Manang Charo. “Hanggang kailan mo ba sasaktan ang sarili mo?”

Hindi siya makapagsalita. Nag-iwas siya ng tingin dito at pilit na pinipigilan ang sariling h’wag humikbi. Ayaw niyang maiyak. Today is a very special day for them as a married couple.

“Hangga’t sa kaya ko po,” she replied and smiled. “H’wag po kayong mag-alala. Sanay na rin naman po ako. I’m still his wife. I am fine with that.”

“Sa papel,” pagtatama nito. “Asawa ka lang sa papel ni Charles. Harap-harapan ka na niyang niloloko, Crystal. Hindi mo pa ba talaga siya hihiwalayan?”

“We are trying, Manang. I know he was trying to love me. Loving someone is not easy. Let’s give him some time.”

“Hanggang kailan?”

Hindi siya makasagot. Umiwas lang siya rito ng tingin at tumikhim. “Bababa po muna ako. Baka lumabas siya.”

She didn’t wait for Manang’s reply. Diretso lamang siyang lumabas ng kanyang silid at nagtungo sa harap ng silid ng asawa. She knocked on his door and waited for him to open. Inaayos niya naman ang kanyang sarili. Hindi pwedeng makita siya ng asawa na humihikbi.

Ngunit nakailang katok na siya ay wala pa ring sagot. She bit her lower lip. Napagdesisyunan na lamang niyang bumaba dahil baka na sa baba ang binata.

Hawak ang kanyang wedding anniversary gift sa asawa, bumaba siya ng hagdanan at dimiretso sa kusina para tignan ang mga pagkain na kanyang hinanda. Agad siyang nagulat nang makita ang binata sa kusina. Nakatayo ito sa tabi ng high counter at umiinom ng tubig.

“Uhm, you’re here.” She smiled awkwardly.

“Why are you still awake?” malamig nitong tanong.

“I’m…” Tumingin siya sa mga pagkaing na sa mesa. “I cooked something for us.”

Sinundan naman ng tingin ng asawa ang kanyang tinuro. Agad na nabura ang kanyang ngiti sa sunod na sinabi nito.

“I’m full,” he said.

And just like that, agad itong umalis. Naiwan siya roon na nakatayo, nagpipigil ng luha. His fading footsteps is making her heart ache. She waited for two hours, only for him to decline her offer.

Mabilis pa sa alas kwatro niyang pinunasan ang luha sa kanyang pisngi. Narinig niya ang mga yapak ni Manang Charo sa likuran kaya naman agad siyang nagsalita.

“Itabi niyo na lang po itong mga pagkain, Manang. Or much better, itapon niyo na po.”

“Pero hindi ka pa nakakapaghapunan—“

“Just do what I say, Manang.” Nilingon niya ito. “Thank you.”

Tinahak na niya ang daan patungo sa kanyang silid. And as she walked inside her room, tears started flowing down her cheeks.

Hanggang kailan ba siya magiging martir para sa binata?

-

KINABUKASAN ay isang balita ang hinatid sa kanya ng kanyang assistant.

“What is it?” she asked, frowning.

“You need to see this!” sabik nitong wika at inabot sa kanya ang isang brown envelope.

She’s on her way to her husband’s office. Pinagluto niya kasi ito ng lunch. She wanted to win his heart so bad. Kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin, ‘yan ang hindi niya alam. But what’s important is today.

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at binuksan ang laman ng envelope.

Her heart skipped a beat.

“W-what is this?”

“You’re pregnant, Miss Crystal!” anito. “Ang rason kung bakit ka nahimatay nung nakaraan ay dahil buntis ka!”

Tears flooded her eyes. Hindi siya makapaniwala. Magkahalong gulat at saya ang kanyang nararamdaman. She immediately turned to the driver and said, “Drive, manong. Please. Lazarus needs to see this!”

Baka ito na ang magiging dahilan para maging okay sila, para itrato siya ng binata nang tama. Maybe he would stop bringing women into their household once he finds out about this.

“Ngunit, Miss Crystal. You need to see this as well…”

Wala sa sarili siyang napalingon sa kanyang assistant nang iabot nito sa kanya ang phone na hawak nito. Tinignan niya ang laman ng phone at ang tuwang nararamdaman niya kanina ay unti-unting nawawala.

“Your husband is dating Miss Regine… again.”

Agad niyang binalik ang phone dito at umayos sa pagkakaupo. “Charles already moved on from Regine. I don’t think Regine will do that. Hindi na niya binabalikan ang mga tinapon niya.”

Or maybe that’s what she just thought?

Crystal was overthinking the whole drive. Nang makarating sila sa building na pagmamay-ari ng kanyang asawa ay agad siyang lumabas dala ang lunchbox.

Hindi na niya nilingon pa ang kanyang assistant, hindi na rin siya dumaan pa sa front desk. Alam naman niya kung saan mahahanap ang office ng asawa kaya’t diretso na siya sa loob ng elevator.

She pressed the top floor button and waited for her to arrive at her destination. Mabilis ang kabog ng kanyang dibdib at habang paangat ang elevator. Hindi niya maintindihan kung bakit.

But what’s important right now is for Charles to know about her pregnancy. He will have a change of heart, that’s for sure.

She caressed her tummy and whispered, “Your daddy will be happy to know about you.”

After a few moments, bumukas na ang pinto. Hinanda niya ang kanyang ngiti para sana batiin ng sekretarya ng kanyang asawa ngunit wala ito sa mesa nito. She stepped out of the elevator and roamed her eyes all over the place.

Mukhang wala.

Pinagkibit balikat niya na lang ito at dumiretso na sa pinto ng opisina ni Charles. Mayroong kaunting siwang nito sa pinto, senyales na naka-unlock ito. She was about to push the door when she heard someone talking from inside.

“Kailan mo ba kasi siya hihiwalayan? I’m starting to get bored, Hon.”

Nanlamig ang kanyang buong katawan at bumilis ang tibok ng kanyang dibdib.

Kilala niya ang tinig na ‘yon. It was her half-sister, Regine.

“Just wait.”

“Hanggang kailan ba? I want you for myself na. I don’t want to share you with her anymore,” ani ng kanyang kapatid.

“Hinihintay ko na lang na ibigay niya sa ‘kin ang shares niya sa company. After that, I’m going to divorce her.”

Nanghina siya sa narinig.

He’s divorcing her?

“Really! Aw, you really love me.” Humagikhik ito. “That woman wouldn’t stand a chance. She’s pathetic, and a love-fool.”

Hindi na niya kaya pa ang mga narinig. With all her strength, tinulak niya pabukas ang pinto at agad na bumungad sa kanya ang dalawa sa hindi kaaya-ayang posisyon.

Charles was fast to push Regine from his lap.

Punong-puno ng luha ang kanyang mga mata at masikip ang kanyang dibdib. Kung ibang babae, kaya niya pa. Ngunit si Regine?

“Crystal .What are you doing here?”